cd recensie: Black Crowes – The Lost Crowes

Door: Gyuri Vergouw Gepubliceerd op 05 okt, 2006 in de rubriek Luchtgitaar

De Amerikaanse Black Crowes moeten een zeer trouwe en fanatieke aanhang hebben. Het is anders niet te verklaren dat de recensie van hun optreden in maart van dit jaar in Paradiso in september nog steeds het meest bezochte artikel van 1minutemanager is. Met ‘The Lost Crowes’ brengt de band nu een dubbel cd uit van twee niet eerder uitgebrachte, maar wel volledige plaat opnamen uit respectievelijk 1993 en 1997. Waar dergelijke ‘verloren gegane’ projecten vaak tegenvallen, is dat bij The Crowes niet het geval. ‘The Lost Crowes’ behoort tot het betere werk van de band en is niet alleen voor de vaste liefhebbers een ‘must have’.

The Lost Crowes bestaat uit twee cd’s, waarvan de eerste, ‘Tall’, is opgenomen in 1993 en de tweede ‘Band’ in 1997. ‘Tall’ zou de opvolger hebben moeten (en kunnen!) zijn van de tweede succesplaat van de band ‘Southern Harmony and Musical Companion’ uit 1992, een onmisbare plaat in welke cd collectie dan ook. Hoe dicht ‘Tall’ op het succes van ‘Southern Harmony’ volgde, blijkt wel uit het openingsnummer ‘A Conspiracy’ dat zonder enig probleem op de voorganger had kunnen staan, en ook uiteindelijk op opvolger ‘Amorica’ terecht zou komen. ‘Tall’ bevat 16 nummers die zijn geselecteerd uit zo’n 30 nummers die de band in sessies in 1993 had opgenomen en die het opstapje zouden vormen voor de derde officiele cd van de band ‘Amorica’. Nummers als ‘Cursed Diamond’ en ‘London P25′ zouden in andere vorm ook op deze plaat belanden.

Achteraf is niet geheel duidelijk waarom de mannen rondom Chris Robinson besloten de cd niet uit te brengen, want hier is sprake van een band die speelt op de toppen van haar kunnen. Er staat haast geen zwak nummer op ‘Tall’ en de enige reden die ik kan bedenken om de plaat niet uit te brengen is dat de band wilde breken met een verleden als Rolling Stones of Faces kloon. Denk bijvoorbeeld aan het nummer ‘Stay with me’ van The Faces met Rod Steward en u heeft de klankkleur van The Black Crowes goed te pakken. In de meest positieve zin des woords overigens. Wellicht was er een intern gevoel dat niet iedereen meer op een lijn zat. Blijkbaar was een trendbreuk nodig.

De tweede cd op ‘The Lost Tapes’, getiteld ‘Band’ is eveneens een ‘piece de resistance’. Opgenomen na de als zeer zwak beoordeelde cd ‘Three Snakes and a Charm’ bevat ‘Band’ meesterlijke nummers als ‘Paint an 8′ en ‘Wyoming & Me’ (waarin de band erg klinkt als de ‘Counting Crows’). Sterke nummers worden hier afgewisseld met soms wat minder werk (‘Predicatable’) of nummers die niet geheel af aandoen, maar wel prima klinken zoals ‘Another Roadside Tragedy’.

Kortom, normaliter kan je gemakkelijk ‘verloren gegane’ opnamen van bands overslaan, niet deze dubbelaar van The Black Crowes. Zeer aanbevolen, ook voor niet fans.

1minutemanager score:

• Tweet