cd recensie: Damien Rice – 9

Een singer songwriter die het goed doet bij zowel mannen als vrouwen en duidelijk een laagje dieper weet te komen dan veel van zijn collega’s is de Ier Damien Rice. Met zijn onlangs verschenen tweede cd ’9′ bewijst hij dat zijn glorierijke debuut uit 2003 geen toevalstreffer is geweest. Dit is de laatste cd recensie van 2006 voordat volgende week de lijst van 25 beste cd’s van 2006 wordt gepubliceerd.

Wellicht een van de meest opmerkelijke muzikale ontwikkelingen van de laatste jaren is de enorme opkomst van singer-songwriters. In het geweld van dance en electro vinden mensen het blijkbaar heerlijk ook naar rustige muziek te blijven luisteren. Oude sterren als Bob Dylan en de inmiddels overleden Johnny Cash glorieerden de laatste jaren weer. Nieuwe namen als David Gray, Jack Johnson en James Morrison verkopen miljoenen cd’s wereldwijd en zijn vooral geliefd bij het vrouwelijke publiek.

In 2003 debuteerde Rice voor het grote publiek met zijn cd ‘O’, die vooral in de Engelse pers de hemel in werd geprezen. Met verkopen die alleen al in Engeland boven het miljoen lagen, kreeg de geboren Ier een groep aanhangers die hem direct cultstatus gaven. Teksten die op een wat dieper niveau liggen dan bij zijn collega’s, smaakvolle muzikale omlijsting en een goede stem, die doordrenkt van de juiste emoties weet voor te dragen. Rice biedt net dat beetje extra.

Met ’9′ bereikt Rice weliswaar niet de hoogten van zijn debuut, maar er valt genoeg te genieten. Wat te denken van opener ’9 crimes’ waarin opvallend genoeg niet Rice zelf, maar zangeres Lisa Hannigan in het begin de honneurs waarneemt. Waarna Rice invalt. Af en toe wordt het wat al te zoetsappig en meisjeskamer achtig, maar mooi en ‘smaakvol’ is het altijd wel. Mooiste nummers: ’9 crimes’, ‘Elephant’, ‘Rootless Tree’ en ‘Gray Room’.

1minutemanager score: