Toegegeven, het jaar is nog niet voorbij en er staan mooie CD’s op het punt van uitkomen. En wellicht verwacht u dat een grote naam met de eer gaat strijken. Maar het zijn de Engelse Editors die in mijn ogen hoge ogen gaan gooien in de eindejaarslijstjes. ‘Wie?’ hoor ik u denken? Ach, maakt het uit wie of wat ze zijn? De Editors schrijven prachtige, sfeervolle gitaarliedjes met mooie riffs. Een plaat die in het geheugen blijft en die ook na vele malen draaien blijft boeien.
Alles wat goed is komt snel en in de popmuziek komt iedere stroming eens in de 25 jaar terug. Het zijn twee uitspraken die goed van toepassing zijn op een van de nieuwe sensaties in de gitaarmuziek, The Editors. Een jaar geleden kende niemand dit viertal, inmiddels zijn ze ‘the next big thing’. Hun muziek wordt vergeleken met Joy Divison (jaren tachtig) en Interpol ( de grote sensatie van de afgelopen jaren uit de VS). Hun CD krijgt lovende kritieken en hun optredens (zoals een prachtig optreden in oktober in De Melkweg, Amsterdam) voegen intensiteit aan de muziek toe en zijn zowel ingetogen als rockend te noemen. Frontman Tom Smith is tijdens een optreden een toonbeeld van luchtgitaaracrobatiek zodat The Editors prima passen in deze muziekrubriek op 1minutemanager.nl.
Voor de opnamen van de 1e CD hebben de mannen van The Editors bewust gekozen voor een klein label (Kitchenware) om niet onder de druk (lees verkoopcijfers) van de grote maatschappijen ten onder te gaan. Inmiddels worden ze ook in Nederland gedistribueerd door PIAS en lijkt niets een doorbraak tegen te kunnen houden (behalve de behoudheid van de Nederlandse radiostations natuurlijk).
De CD bevat elf liedjes die weliswaar gedragen worden gezongen, maar toch positiever en pittiger klinken dan de twee reeds eerder genoemde bands. Nummers als ‘Munich’ en ‘Blood’ doen in de verte qua gitaarspel wel wat lijken op U2, verder gaat de vergelijking niet. De zang is diep en gedragen, dus het tegenovergestelde van de falsetto’s die momenteel de charts beheersen, zoals Coldplay en Starsailor. Alle nummers zitten vol vondsten en ook de afwisseling op de plaat als geheel is te prijzen. Nummers als ‘Fall’ en ‘Distance’ zijn rustpunten, die dagenlang in je hoofd blijven rondzingen en die je blijft neurien, terwijl ‘All Sparks’ rechttoe rechtaan rockt. De eerste keer is de CD wellicht even wennen, daarna kunt u ‘m vastplakken in uw CD speler.
The Editors spelen op maandag op Pinkpop in het mddagprogramma. Dit artikel is eerder op 1minutemanager geplaatst op 10 november 2005 onder de titel: CD van het jaar?
1minutemanager score: 
Tags: Luchtgitaar
3 Reacties
[...] rustigere nummers. De band wordt qua sound al vergeleken met U2, maar vergelijkingen met bands als The Editors en Interpol zijn eveneens mogelijk. Hitsingle ‘Last Chance’ is een van de hoogtepunten [...]
[...] een cd recensie van enkele maanden geleden prees ik The Editors al de hemel in. Hun debuut, The Back Room, behoorde tot het beste wat 2005 op pop/rock muziek heeft [...]
[...] 2. Editors – The Back Room € 17,90 (1minutemanager recensie) [...]