Interpol
Zou het grote publiek nu eindelijk de Amerikaanse indie-rockgroep Interpol in het hart sluiten? Het begin is er in ieder geval. De vierde grote release van de band staat deze week plots in de top 10 van best verkochte cd’s in ons land. Dat zal niet zo lang gaan duren als het verblijf van Caro Emerald in de bovenste regionen, daarvoor is de sound te somber en te sober, maar het is al heel wat voor een toch vaak als Underground bestempelde band. Voor Interpol een terechte beloning, al is de gelijknamige cd zeker niet hun beste werk.Al bijna tien jaar staat een nieuwe release van Interpol garant voor een bijzondere muziek-ervaring. Je kan spreken van een oeuvre dat bijna geheel op zich staat, zo herkenbaar is de combinatie van de afstandelijke, monotone en koele tonen zang van zanger Paul Banks met geraffineerde gitaarlijnen en -riffs. Met elke volgende release wordt de fanbase groter, waar de vele optredens in het voorprogramma van acts als U2, The Cure en Coldplay mede debet aan zal zijn. Toch heeft de band het zichzelf niet makkelijk gemaakt. De sound en de trage gitaar-lijnen zijn zo herkenbaar en uniek, dat het lastig is om uit dit keurslijf te komen. Een vrolijke meezinger tref je op geen der cd’s aan, daarvoor zijn de teksten over relativiteit van het leven en succes te complex en donker.
Sinds het verschijnen van debuut cd Turn On The Bright Lights in 2002 heeft Interpol met zekere regelmaat cd’s uitgebracht die in kwaliteit weinig voor elkaar onderdeden. Een kenmerkend aspect hierbij is dat de composities zich vaak pas na enkele weken nestelen in het gehoor. Zeker voor muziekliefhebbers die nog nooit iets van de band hebben gehoord, zal een eerste kennismaking niet eenvoudig vallen. Daarvoor is de complexiteit van de songs te groot. Echter, valt het kwartje, dan behoort Interpol vrijwel zeker tot de favoriet op de I-pod of MP3 speler. De Interpol-sound wordt dan vloeiend en die flowwordt integraal overgedragen op de luisteraar.
Interpol behoort al bijna 10 jaar tot het beste wat de pop-rockmuziek, of deze nu mainstream, underground of indie genoemd wordt, heeft voortgebracht. Muziek met een intrigerende complexiteit die zich pas na enkele luisterbeurten settelt in de geest. De nieuwe cd Interpol gaat daar verder waar Our Love To Admire uit 2007 en Antics uit 2004 gebleven waren. Wellicht is de sound rommeliger of ruiger dan voorheen, maar grotendeels is sprake van een vrijwel naadloos bij het voorgaande werk aansluitende release. Niet echt vernieuwend en het zal de band wellicht weinig nieuwe fans opleveren. Voor wie echter in is voor gitaarmuziek die op zichzelf staat en die niet op iedere verjaardag wordt gedraaid is dit echter een must.
Beste songs: Lights; Memory Serves
Tags: interpol, Our Love To Admire
