cd recensie: Jenny Lane – Monsters

De donkere dagen zijn aangebroken, de somberte overheerst en dan is het wel zo fijn als er weer wat zonnige geluiden te beluisteren zijn. Een van de vrolijkste en leukste cd’s van de afgelopen maanden is zonder twijfel Monsters, het debuut van de Nederlandse zangeres Jenny Lane (Jenny Willemstijn). Een talentvolle zangeres die op geheel eigen wijze een plaats tracht te veroveren in het Nederlandse pop-bestel. Daar kunnen wij er niet genoeg van hebben, zeker niet als ze zulke leuke cd’s maken.

Er worden nogal wat inspiratiebronnen genoemd in de diverse biografieën die op internet circuleren van Jenny Lane. Het loopt uiteen van Nina Simone tot Lauren Hill. De zangkwaliteiten daarvoor heeft Miss Lane zeker, die tenslotte ook in achtergrondkoortjes van Anouk en Postman heeft gezongen, maar haar repertoire komt toch het best over in liedjes die een zekere luchtigheid in zich dragen. Zo is Say Say Say een nummer met meezing en hitpotentie en Whoopsy Daisy, dat zo op de door Madonna gezongen soundtrack van de film Dick Tracy had kunnen staan,  doet de mondhoeken ook al omhoog gaan.

Lane laat op Monster zien van vele markten thuis te zijn. Soul, Jazz, Pop, ze draait er de hand niet voor om. Het meest doet ze mij denken aan Cindy Lauper, en wie de video van de eerste single Say Say Say ziet kan zich daar waarschijnlijk wel in vinden. Een vrolijke spring-in-’t-veld die met plezier en kwaliteit een aanstekelijk nummer brengt. De cd kent een mix van stijlen, die echter goed bij elkaar wordt gehouden door de flexibele stem van Lane. Zo lijken Something Beautiful en Fear rechtstreeks uit de fabrieken van Motown te komen, inclusief Hammond-orgeltje en blazers. Op Cannizaro Park komt zelfs een beetje nu-soul om de hoek en het intro lijkt op Mary J. Blige. En dat is toch echt de queen van de hip-hop soul.

Lane’s stem is echter krachtig genoeg om op eigen merites te worden beoordeeld. Wie tenslotte in het hol van de leeuw, het Apollo Theatre in Harlem, New York een talentenshow wint, moet echt van goede huize komen. De invloed van Studio 150, waar de cd is opgenomen, laat zich overigens ook horen. Producer Joeri Saal, bekend van ziijn werk met onder meer Paul Weller en Moke, wederom voor de strakke maar warme sound heeft gezorgd.

Kortom, grote diversiteit kenmerkt de cd en daarmee is direct de sterkte en de zwakte van de cd benoemd. Kom niet aan met hokjesgeest bij Jenny Lane, want dan kan je er vergif op innemen dat het volgende nummer weer een hele andere kant opgaat dan je verwacht. Dat heeft het blijkbaar voor het grote publiek lastig gemaakt de zangeres in de armen te sluiten, maar wie zoveel lef en kwaliteit heeft als Lane, zal er uiteindelijk zeker komen.

Een aanrader om door deze naargeestige periode heen te komen en ’s ochtends vrolijk de dag in te gaan.

Download: Say Say Say, Whoopsy Daisy, Cannizaro Park