Wonderkind. Redder van de Blues. Zo maar twee titels die Joe Bonamassa zonder gene mag dragen. Vanaf zijn vierde jaar opgegroeid in een milieu waar de gitaar centraal stond, is de inmiddels 33-jarige Bonamassa aangekomen aan wellicht de productiefste periode in zijn carriere. Na het wervelende samenwerkingsverband Black Country Communion komt enkele maanden later zijn alweer 12e solo release uit: Dust Bowl. Blues-rock in de traditie van B.B. King, Robert Cray, Gary Moore en zelfs Led Zeppelin, Bonamassa draait er noch zijn linker-, noch zijn rechterhand voor om. De troonopvolger van de blues is aangekomen op de top van Bluesmountain, de plek waar hij hoort.Dat Amerika het land van de gitaar-helden is zal geen verbazing wekken. Sinds Led Zeppelin in dat land de belangrijkste band aller tijden werd, waarschijnlijk zelfs invloedrijker dan The Beatles, loopt in elk zichzelf respecterend dorp van the States een gitaarheld rond die zijns gelijke niet kent. Om over de invloed van Jimi Hendrix op de Amerikaanse jeugd maar te zwijgen. Kortom, in dat geweld van axe-heroes is het al knap om boven te komen drijven, maar Bonamasssa is meer dan dat….hij is de frontman van een nieuwe generatie blues en rock gitaristen. Dat zijn werk daarbij niet of nauwelijks vernieuwend is mag de pret niet drukken. In de vervlakking van de huidige muziekindustrie is het al een hele prestatie om nog een jong publiek te kunnen vinden en Bonamassa toont daarbij technisch niveau dat zelden is bereikt. Zijn cd’s zijn dan ook geen proeve van vernieuwingsdrang, eerder een bevestiging dat de Bluesrock nog steeds reden tot leven heeft.
Bonamassa is, en dat mag uit Amerika wel verwacht worden, een prima gitarist met een warm stemgeluid die daarnaast in staat is aansprekende songs te componeren. Toch verandert niet alles wat Bonamassa aanraakt direct in goud. De cover van Tennessee Plates is vlak en zielloos vergeleken met het origineel, zelfs ondanks het feit dat componist John Hiatt zelf meezingt en speelt. En The Meaning of The Blues doet wel erg denken aan Gary Moore’s Story Of The Blues. Zijn eigen composities Dust Bowl an Slow Train zijn daarentegen ijzersterke openers van een album dat nergens door het ijs zakt en enkele hoogtepunten kent, zoals Prisoner, The Whale That Swallowed Jonah en vooral het zeer knappe en juist in de rustige elementen krachtige Black Lung Heartache, dat opent met een aan Led Zeppelin denkend intro, inclusief bouzouki, tzoumas en baglama. Het opnemen van songs van persoonlijke helden lijkt eerder te maken te hebben met het (gebrek aan) zelfvertrouwen van Bonamassa dan met een gebrek aan kwaliteit van zijn eigen composities. Integendeel, het eigen werk springt er boven uit.
In oktober speelt Bonamassain Theater Carre in Amsterdam, de concerten zijn inmiddels uitverkocht. 1minutemanager zal verslag hiervan doen.
Beste songs: Black Lung Heartache; Dust Bowl; Prisoner
Tags: blues, Blues Rock, Dust Bowl, Fender, Gibson, gitaar, Joe Bonamassa
3 Reacties
[...] cd recensie: Joe Bonamassa – Dust Bowl [...]
[...] een geheel andere orde is blues-grootheid Joe Bonamassa. Deze week voor het eerst in zijn carriere in de cd-top 10 van Nederland met zijn [...]
Joe is er bij op Bospop dit jaar, speelt samen met Black Country Communion. Yeah!