De Mercury Prize is de meest belangwekkende muziekprijs in Engeland. Een prijs die echt telt en een band in de vaart der volkeren kan doen voorstoten. Tot veler verrassing, ook die van 1minutemanager, wordt de prijs dit jaar gewonnen door de Klaxons, een viertal dat een muzikale mix tussen elektro, pop en rock maakt. En dat terwijl ook de Arctic Monkeys en Amy Winehouse waren genomineerd. Een bijzondere groep en goede plaat, maar is het de hype waard of niet?
De muziek van The Klaxons is moeilijk onder een noemer te plaatsen. Electro? Pop? Rock? Kortom, de Engelse pers noemt het maar direct New Rave. Wellicht heeft dat de altijd naar vernieuwing zoekende Britten wel doen besluiten de gezaghebbende prijs aan de Klaxons te geven. Want hoewel The Klaxons met hun debuut cd een goede plaat hebben afgeleverd, The Mercury Prize is toch echt iets teveel van het goede. Zonder enige twijfel had de prijs dit jaar voor de tweede opeenvolgende keer naar The Arctic Monkeys moeten gaan, of eventueel naar de geweldige tweede plaat van Amy Winehouse. Maar goed, de jury heeft in het verleden wel vaker verrassende keuzes gemaakt. Neem winnaars als M-people, Roni Size & Reprazent en Talvin Singh. Daarvan hebben we sindsdien weinig meer gehoord. Maar ook Anthony & the Johnsons was een verrassende winnaar in 2005, en daar hebben we weer wel veel plezier aan beleefd. De vraag is dus of de prijs gaat werken als een molensteen of als motivatie voor Klaxons.
‘Myths of the Near Future’ begint in ieder geval veelbelovend met ‘Two Receivers’ een ijzersterk nummer dat electro succesvol combineert met pop. Hetzelfde geldt voor ‘Golden Skans’, het derde nummer op de cd, dat ook een kleine hit in Nederland is geweest (# 39 in megatop 50). Omlijstende nummers als ‘Atlantis to Interzone’ en ‘Totem on her Timeline’ zijn echter minder uitgewerkt en werken na verloop van tijd wel enigszins op de zenuwen. Dat geldt ook voor ‘Gravity’s Rainbow’, de allereerste single van de band die ooit in een oplage van 500 stuks is geperst.
Het ijzersterke begin van de cd weten The Klaxons niet vast te houden, al blijft er genoeg spannends om naar te luisteren. De afwisseling is groot maar echt ‘easy listening’ wordt het niet meer en je moet echt zin creëren om de cd regelmatig op te zetten. Kraftwerk ontmoet Backstreet Boys ontmoet Prodigy ontmoet New Order. Zoiets dus.
1minutemanager score: 
3 Reacties
[...] 20. Klaxons – Myths Of The Near Future [...]
[...] Prize op deze site te bespreken. De laatste jaren heeft de jury een gelukkige hand gehad met The Klaxons (2007), The Arctic Monkeys (2006), Antony and The Johnsons (2005) en Franz Ferdinand (2004). Groepen die [...]
Klaxons live in Paradiso, 15 november 2007. In een uitverkocht Paradiso spelen The Klaxons hun ultrakorte liveset, die net de 1 uur vol maakt. Wat wil je als nog pas 1 cd hebt uitgebracht. De veelgeroemde showelementen van de band blijken in Engeland te zijn achtergelaten, want de veelgeroemde lichtshow is de basisshow van Paradiso zelf. De band speelt redelijk hecht en ziet er uit als een stelletje new wavers anno 1978, het mag dus geen wonder worden genoemd dat de stroming waartoe zij behoren en waar zij de frontmannen van zijn New Rave heet. Het doet zich echter gevoelen dat de band nog te weinig echt topnummers heeft. Two Recievers en Golden Skams springen er zodanig uit dat de beperktheid van de rest van het oeuvre zich doet gevoelen. Totem is een ander nummer dat groeiende is, de overige nummers dienen snel te worden aangevuld met sterk nieuw materiaal wil de band haar eigen hype overleven. Zeker geen slecht optreden, maar het gemis van de showelementen en echt sterke nummers doet zich enigszins gevoelen. Drie sterren