De zomer is alweer lang voorbij maar met de nieuwe cd van Manu Chao moet het lukken de zon toch nog in 2007 te laten schijnen. De man van de pretentieloos lijkende maar vol politieke boodschappen zittende liedjes komt met zijn wellicht beste solowerk tot op heden. Uiterst knap hoe Manu Chao erin slaagt zijn politieke en sociale bewogenheid en bevlogenheid te laten klinken in zonnige liedjes. Om vrolijk van te worden.
Manu Chao’s vierde soloplaat is een knap staaltje popmuziek, waarin voor het eerst sinds zijn periode als frontman van Mano Negra (1987-1995) de elektrische gitaar een stevige rol krijgt toebedeeld. Na Mano Negra ging frontman Manu Chao met veel succes solo, en zijn platen ‘Clandestino’ en ‘Proxima Estacion: Esperanza’ verkochten hier bijzonder goed. Het geheim van de platen ligt in de talenmix van Chao, die Spaans, Frans, Engels, Portugees, Arabisch en Wolof (taal uit Senegal) in zijn nummers verwerkt. Het maakt iedere plaat weer een aparte luisterervaring, want ook binnen nummers wordt zonder problemen van taal gewisseld. daarnaast is Chao ook de koning van de sample, vooral die van zichzelf. Zo komen gelijke of vergelijkbare gitaarriffs (single Rainin’ in Paradise; Panik Panik; Y Ahore Que? en Mama Cuchara beginnen met gelijke uitgangspunt) regelmatig terug op Radiolina.
Het echt onderscheidende van de plaat ligt in die zo ongecompliceerde en pretentieloze liedjes, die soms juist een keiharde lading kunnen hebben. Neem Politik Kills:
“Politik Kills (9*)
Politik needs folks
Politik needs your mind
Politik needs human beings
Politik needs lies
That’s why my friends
it’s an evidence
Politik is violence”
Dat maakt van Chao nog geen links geëngageerde tekstschrijver als Bob Dylan, maar als je het deuntje hoort ga je het wel van zelf meezingen. Voor je het weet zing je dus iets waarvan het wellicht de vraag is of je het er politiek mee eens bent! Knap staaltje muziek. Lekkere plaat, die je zowel pretentieloos als geëngageerd kan beluisteren.
1minutemanager score:
![]()
![]()
Tags: Luchtgitaar

[...] 8. Manu Chao – La Radiolina [...]