Muse - The Resistance
Tientallen jaren had Queen, de groep rond de in 1991 overleden zanger Freddie Mercury, het alleenrecht op het maken van bombastische popmuziek. Sinds eind 20e eeuw heeft echter Muse zich aangediend, een groep die zich wereldwijd in een enorme schare trouwe fans mag verheugen. Dit blijkt ook weer bij de release van de nieuwe cd The Resistance, die onlangs op nummer 1 in de Nederlandse charts is binnen gekomen. Een terechte beloning voor een van de weinige rockgroepen die nog vernieuwend genoemd mag worden, maar dit keer wel doorschiet in experimenteer- en kopieerdrang.
Al sinds debuut cd Showbizz behoort Muse tot de publiekslievelingen. Leek de sterk door de hoge falsettostem van zanger Matthew Bellamy gedomineerde muziek toch vooral een verwijzing aan de begin deze eeuw weer erg populaire Jeff Buckley, inmiddels heeft de band laten zien veel meer in haar mars te hebben. Verkocht men in de beginjaren Paradiso uit, inmiddels in Ahoy te klein en behoort de groep met U2, Metallica en Coldplay tot de grootste rockacts ter wereld.
Met de nieuwe cd lijkt Muse te willen laten zien waar zij de mosterd vandaan heeft. Op United States of Eurasia/Collateral Damage laat de groep wel erg duidelijk blijken toch vooral geïnspireerd te zijn door Queen, inclusief koortjes, piano en huilende Brian May gitaar. Opmerkelijk is dat de zangstem van Bellamy veel gecontroleerder is dan voorheen en daardoor ook beter klinkt. Waar op vorige opnamen na elke gezongen zin een enorme hijg te horen was, is de stem nu duidelijker uitgebalanceerd en daardoor ook beter te genieten.
Muse draait voor stijlcitaten geen hand om, vraag is natuurlijk wel of Muse-liefhebbers er echt op zitten te wachten. Guiding Light doet bijvoorbeeld qua drumwerk wel erg denken aan Vienna van Ultravox, de grote jaren tachtig hit en hier zijn Brian May en The Edge van grote invloed pop het gitaarspel van Bellamy. I Belong to You is daarentegen weer een lang schmiernummer, zoals ook Queen in z’n beste tijd ze kon maken. Typisch Brits, je moet er alleen wel van houden.
Onmiskenbaar Muse daarentegen zijn MK Ultra en Unnatural Selection, die op de oude voet verdergaan. Sterkste nummers van de cd zijn de single Uprising en vooral Resistance dat een klassieker in zich heeft. Het uitgesponnen Exogenesis, dat uit drie delen bestaat, wil duidelijk de symfonische en klassieke ambities van Muse etaleren. Helaas schiet de band hier haar doel volledig voorbij, want dergelijke klassieke stukjes kopen we dan toch liever van Janine Jansen. Deze symfonie sterft dan ook in schoonheid.
Met The Resistance kan Muse zonder problemen de sterrenstatus vasthouden die zij heeft weten te bereiken, veel nieuwe fans zal de groep er echter niet bij krijgen. Daarvoor zijn de composities in vergelijking met ouder materiaal te zwak. Wellicht is de cd een tussendoortje op weg naar een nieuwe stijl. Laten we het hopen, want Muse is en blijft een van de weinige vernieuwende rockbands ter wereld.
Download: The Resistance; Uprising; MK Ultra
Tags: Bellamy, fiction, Matthew, Muse, rock, science, The Resistance, Uprising
4 Reacties
Ha Bert, je hebt gelijk. Wat ik wil zeggen met de recensie is echter dat ik het album een soort tussenwerkje vind, op weg naar hopelijk vernieuwender oeuvre. De band Muse ‘an sich’ blijf ik echter wel interessant vinden. Deze plaat is denk ik wel een van de, zo niet de, minste uit het werk van Muse. Ik denk dan ook dat we het nog steeds met elkaar eens kunnen zijn,
vg
Gyuri
Ha Gyuri, Ik heb het album nog een paar keer beluisterd en het op één nummer na van mijn ipod gehaald. Ik zal niet mopperen over het Queengeluid, want dat is een tribute. Maar het zogenaamd symfonische deel is echt talloze malen beter gedaan door talloze muzikanten. Begin jaren 80 verscheen er een hoop van dat soort muziek. Verder is er teveel verwantschap met muziek uit die tijd. Ik hoor ondermeer het geluid van Rupert Sheldrake terug. Een nummer vind ik van grote schoonheid. En dat belooft hoop ik. We roepen te snel vernieuwend. Ik hoor veel retro. Coco Rosie, Anthony en Rufus Wainwright; dat was vernieuwend, net als the Divine Comedy, maar dat timmert al weer een hele poos aan de weg. Misschien heb je nog een tip. Je bent een kenner en ik lees de blog graag.
http://www.egobert.wordpress.com
Hey Gyuri, veel stroop en bombast met toch nog een earworm, het niet genoemde ‘Undisclosed Desires’, dat je dagenlang ongevraagd gezelschap houdt. Toch moet je het ermee doen. Groet, Wim
Ha Gyuri, ik ben het vaak met je eens, maar zoals je op http://www.egobert.wordpress.com kunt lezen: over dit album van Muse niet. Ik vind het absoluut geen vernieuwend album. Maar dat mag, nietwaar?