Hij ziet er uit als een moderne manager, maar hij is een van de meest begenadigde popmuzikanten uit Engeland van de laatste dertig jaar. Paul Weller’s achtste soloplaat behoort tot zijn beste werk en mag in geen enkele zakenauto in de CD-speler ontbreken. Hij is als laatste artiest toegevoegd aan het Pinkpop festival, dat dit jaar een gelukkige hand lijkt te hebben.
Dit artikel is eerder op 1minutemanager verschenen op 28 oktober 2005 en was toen de eerste posting in de rubriek luchtgitaar.
Paul Weller staat in Engeland al ruim dertig jaar als songschrijver, zanger en als gitarist/componist aan de top. Zijn naam wordt, ondanks zijn geheel andere stijl, in een adem genoemd met bijvoorbeeld Paul McCartney of Elton John en zijn nieuwe CD ‘As is now’ komt in de Engelse charts binnen op 4. In Nederland kent slechts een select publiek zijn fenomenale oeuvre. Dit blijkt wel tijdens een concert van Weller in een uitverkocht Paradiso, Amsterdam. Naar schatting meer dan de helft van de bezoekers is van Engelse afkomst. Het optreden van Weller met zijn vaste band, een stel formidabele muzikanten, kan niet anders dan zijn status als een van de grootste Engelse tekstschrijvers en gitaristen van dit moment bevestigen. Een carriere die inmiddels vier decennia met hits en meer dan twintig CD’s omvat.
In de periode 1977-1982 was Paul Weller de drijvende kracht achter The Jam, een van de weinige bands van wie de muziek ook na de punk en new wave periode glansrijk overeind is blijven staan. The Jam had in korte tijd vier nummer 1 hits in Engeland, maar buiten het Verenigd Koninkrijk bereikte de band nergens vergelijkbaar succes.
Weller, wiens kleding keuze gebaseerd is op de Mod-richting uit de jaren zestig en daarom ook wel de Modfather genoemd, richt na de teloorgang van The Jam begin jaren tachtig The Style Council op. Ook met deze band behaalt Weller succes, zelfs in de Verenigde Staten waar The Jam nooit kon doorbreken. Ook in Nederland heeft deze band enkele succesjes, zoals met nummers als ‘Shout to the Top’ en ‘My Ever Changing Moods’.
Begin jaren negentig start Weller een solocarrière die inmiddels creatief hoogtepunt na hoogtepunt lijkt op te leveren. Zijn achtste solo cd past naadloos in eerdere toppers als ‘Stanley Road’ (door velen als een van de beste Britpop platen allertijden gezien), ‘Wild Wood’en ‘Heavy Soul’. Weller heeft inmiddels een bijzonder ‘relatie’ met Amsterdam, waar hij ook zijn vorige CD ‘Studio 150′ heeft opgenomen en ‘As is Now’ heeft afgemixt. In Nederland kan hij ongemoeid door pers of fans door Amsterdam lopen en gebruik maken van sterke sessiemuzikanten zoals bijvoorbeeld de blazerssectie van The New Cool Collective met onder meer Benjamin Herman. Hij prijst de mentaliteit van Nederlandse muzikanten die tenminste niet zoals hun Engelse collega’s steeds op de klok kijken om snel weg te kunnen. Dat is weer eens een ander geluid over de Nederlandse mentaliteit!
Kenmerkend voor zijn huidige muziek is de mix van pop, rock, jazz en funk en dat alles met een stem die zowel warm, soulful als funky is. Blanke Soul uit Engeland, Weller bewijst dat het kan. Prijsnummer van de CD is ‘Paper Smile’, maar ook songs als ‘Come on/Let’s Go’, ‘Blink and You’ll miss it’ en ‘From the FloorBoards up’ behoren tot zijn beste werk. Is er dan niets mis met de CD? Ach, een nummer als ‘Fly Little Bird’, dat even erg klink als de titel al doet vermoeden, had Weller beter voor de intieme kring thuis kunnen bewaren. Maar met zoveel goede CD’s achter zijn naam en met deze nieuwe topper erbij, vergeef je het hem dit nummer maar al te graag.
Paul Weller speelt op 3 juni in de middag. Op 12 juni komt zijn nieuwe cd uit, een live dubbel cd.
1minuteManager Score:[ster ster: 4}
2 Reacties
Fijn om te lezen dat er gelukkig nog meer mensen in Nederland zijn die Paul Weller kunnen waarderen. Ik ben stapelgek op zijn muziek en mijn Ipod staat er vol mee. Jammer dat je zijn muziek zo weinig hoort op de Nederlandse radio.
Hé, wist niet dat er al weer een nieuwe CD was; luister nog steeds naar “studio 150″.