In het publicitaire geweld dat is ontstaan rondom de Arctic Monkeys zou je haast vergeten dat in Engeland momenteel bijna wekelijks leuke cd’s van gitaarbandjes uitkomen. Een van die cd’s die zeker niet mag worden vergeten is die van The Kooks, ‘Inside In/Inside Out’. Zanger/tekstschrijver Luke Pritchard wordt in de Engelse pers een van de meest veelbelovende tekstschrijvers van dit moment genoemd, een titel die de pers aldaar overigens bijna wekelijks uitlooft. De jongens hebben de goede looks en laten zien net zoveel chartpotentie te hebben als het voormalig vriendinnetje van zanger Pritchard, Katie Melua. De debuut cd van The Kooks is ontegenzeggenlijk afwisselend en klinkt uiterst fris. Associaties lopen van U2 tot The Police en van ska-bandjes tot Herman’s Hermits (sic, kent u ze nog!) uit de jaren zestig. Inderdaad, het is typische Britpop.
Je vraagt je af en toe af hoe het mogelijk is dat Engeland zoveel goede pop- en rockbandjes kan voortbrengen vergeleken met Nederland. Natuurlijk, er is een taal voordeel, maar dat kan toch niet zoveel uitmaken? De teksten van veel Engelse bands zijn nou ook niet altijd direct wat je noemt ‘Shakespeariaans’. Het zal wel in de ziel liggen. Engelse bandjes zijn compositorisch vernieuwend en gedurfd, verwijzen weliswaar naar hun helden maar geven een eigen inkleuring. Nederlandse bandjes komen zelden voorbij de kneuterigheid, apen veel te veel na en zijn erg gericht op het grote gebaar. Al zijn er natuurlijk altijd uitzonderingen, zoals Stuurbaard Bakkebaard, ZzZ, Voicst, Gem en Green Hornet.
Terug naar The Kooks, een bandje die dit bovenstaande blijkbaar allemaal bij mij los heeft gemaakt. De debuut cd sneeuwt dan wellicht onder door de successen van de Arctic Monkeys, het is wel een meer dan verdienstelijk debuut. Genoeg kwaliteit om op eigen kracht een mooie positie in de muziekscene te bewerkstelligen. De Beatles kregen tenslotte ook navolging van heerlijk bands als The Kinks, The Who en zo vele anderen. Laten we The Kooks dan ook maar lekker scharen onder het kopje ’contemporaries’ van The Arctic Monkeys.
Het begint allemaal braaf met het liefdesliedje ‘Seaside’, maar daarna volgen ‘See the World’ en het zeer sterke ‘Sofa Song’. Op de cover van de cd zie je de jongens in een oefenruimte dan ook op een sofa zitten, erg herkenbaar voor wie ooit in dergelijke ruimtes heeft rondgelopen. De afwisseling is de sterkste kant van The Kooks, kleine liefdesliedjes worden afgewisseld met stomende rockliedjes, echte Britpop met nummers met hitpotentie. Zo doet ‘She Moves In Her Own Way’ erg denken aan de gloriedagen van Herman’s Hermits (No Milk Today; East West) terwijl ik bij ‘ I Want You’ weer erg aan de stem van Bono van U2 moest denken.
In Engeland is succes voor The Kooks verzekerd. Goede liedjes, knappe, jonge jongens en de typische Britpop sound. Je ziet de bezoekers van Engelse pubs enkele nummers zo nazingen. Of Nederland ook plat gaat is de vraag, maar aan de kwaliteit van het debuut ‘Inside In/Inside Out’ zal het niet liggen.
1minutemanager score:
Plaats/Stem op NUjij.nl
Send a friend
Print artikel
3 reacties op “CD recensie – The Kooks: Inside In/Inside Out”
Hoi Gyuri
Het is natuurlijk frappant dat er zoveel Engelse bandjes doorbreken. Toch wil ik wel een kanttekening plaatsen. Vaak blijkt na een jaar van de desbetreffende wereld act niets meer over te zijn. Daarnaast is het het nog steeds zo dat alles wat uit Engeland of Amerika komt beter is dan wat van eigen bodem komt, Nederlandstalig lijkt vaak kneuterig. Vertaal, zoals je terecht opmerkt, een Engelse tekst en je komt dezelfde kneuterigheid tegen.
Werner Meddens
Ha Werner,
Qua teksten ben ik het helemaal met je eens. Qua muziek is de Engelse of Amerikaanse cultuur in mijn ogen op popmuziek gebied echter wel veel verder dan in Nederland. beter e riffs, meer afwissling, minder groot gebaar met weinig inhoud. En inderdaad verdwijnen veel Engelse of Amerikaanse bandjes voordat ze een tweede kwaliteitsplaat hebben afgeleverd, maar met zoveel talent is dat eigenlijk niet zo erg. Erger is in mijn ogen als bands in Nederland op basis van beperkt aantal goede nummers jarenlang kunnen blijven dooremmeren.
Gyuri
Vanavond een leuk concert gezien van The Kooks in Paradiso. De band heeft nog te weinig materiaal om een avond helemaal te kunnen vullen, maar de band heeft hitpotentie en was actief op het podium. De cover van Lou reeds Swet jane was niet om over naar huis te schrijven, de eigen nummers daarentegen waren heel erg OK.