cd recensie: Tom Waits – Orphans (Brawlers, Bawlers & Basterds)

Door: Gyuri Vergouw Gepubliceerd op 25 nov, 2006 in de rubriek Luchtgitaar

Zouden Tom Waits fans nog recensies lezen? En zou een recensie nieuwe zieltjes kunnen winnen voor het oeuvre van Tom Waits? In beide gevallen denk ik dat het antwoord nee zal zijn. De fans hebben de nieuwe cd van hun held allang binnen, en er zijn weinig nieuwe zielen die gewonnen zullen worden. Liefhebbers die menen alles al te hebben gehoord kopen alleen de ‘nieuwe Waits’ blind. Voor de rest van de populatie zal het werk van de Amerikaanse meester van de vertelkunst in de muziek uiterst ontoegankelijk blijven. Zijn werk is echter van groot belang, alleen al door de enorme hoeveelheid artiesten die nummers van hem covert alsmede door zijn invloed op andere muzikanten. Kortom, om Waits kan je niet heen, zeker niet als hij een driedubbel cd uitbrengt.

Tom Waits behoort tot het selecte gezelschap ‘Musician Musicians’ die de wereld rijk is. Met andere woorden, vooral muzikanten weten de muziek van Waits op waarde te schatten. Je moet bij Waits ook wel door de fout heen denken. Hij zingt met stembanden die door een niet doorgesmeerde papiervernietiger lijken te zijn gehaald. De composities zijn daarnaast zo verschillend van wat we inmiddels door de Sky Radio en 538 terreur gewend zijn, dat menigeen snel zal afhaken.

Wie echter de moeite neemt om eens naar de meester van het afwijkende te luisteren zal met zijn drieluik ‘Orphans’ een geweldige start kunnen maken. Met cd’s als ‘Swordfishtrombones’ en ‘Rain Dogs’ behoort Orphans zonder twijfel tot de hoogtepunten van zijn oeuvre. Met liefst 56 nummers, waarvan 30 nieuwe opnamen en een 96 paginas tellend boekje is het daarnaast een mooi uitgevoerde editie geworden. Waits beschrijft als vanouds het leven van afwijkende persoonlijkheden en afwijkend leven en is de hele drie uur durende cd collectie in topvorm.

Van het drieluik is vooral ‘Brawlers’ een uniek document met Waits als onnavolgbare pianist en singer-songwriter. Op de twee andere cd’s komt Waits meer en meer als de verhalende zanger aan bod, zelfs a parlando. Naarmate het drieluik vordert, wordt Waits moeilijker en moeilijker te consumeren.

Vrijwel ongemerkt maakt Waits op deze cd’s meer en meer deel uit van de populatie waar hij zo graag over schrijft. Afwijkend, absurd, onconventioneel, maf, afschrikwekkend. Lezers en luisteraars die het werk van Waits niet kunnen ‘pruimen’ als gevolg van zijn schuurpapieren stem, zullen ook nu niet over de brug gehaald kunnen worden. Maar wie in is voor iets bijzonders, moet zeker eens beginnen met het bij tijd en wijle ongekend swingende ‘Brawlers’.

Hoogtepunt: ‘Road to Peace’.

1minutemanager score:

• Tweet