Een van de belangrijke nieuwkomers op Lowlands is de jonge Engelse band Razorlight, die kortgeleden hun tweede gelijknamige cd hebben uitgebracht. Wereldwijd doorgebroken na een optreden op Live 8 (het goede doel werkt dus twee kanten op) probeert deze typische Britpopband nu vaste voet aan wal te krijgen met een sound die heel erg doet denken aan Crowded House. En aan nog zo veel andere bands, zoals Franz Ferdinand en Feeder. Lekkere pop zonder al te veel scherpe randjes.
Gisteren in het liveverslag van Lowlands van de VPRO op tv nog even de band Razorlight voorbij zien komen. Twee jaar geleden stond het bandje al op Lowlands, kort na verschijnen van de eerste cd, maar toen voor slechts een handvol verdwaasde festivalgangers. Twee jaar later behoort Razorlight tot de een van de hipste bandjes van Engeland en de nieuwe cd is daar duidelijk op afgestemd. Geen wanklank is op de cd te horen en alle liedjes hebben genoeg kwaliteit om op single uitgebracht te worden.
Desondanks vind ik het op een gegeven moment wel erg braaf worden. De teksten raken me niet echt, net zoals bij een band als Feeder. Ook die band schrijft stuk voor stuk goede popliedjes, die nergens minder worden dan een 7. Maar ook zelden een 8 halen. Wel erg irritant is dat ik vannacht wakker werd met een van de nummers van de cd in mijn hoofd, die kwaliteit hebben de songs van de piepjonge zanger-gitarist Johnny Borrel (hij speelde ooit een blauwe maandag in the Libertines) en consorten dus wel. Zo blijft ‘America’ continu in je hoofd hangen, terwijl je dat dus eigenlijk helemaal niet wilt! Muziek gericht op een groter publiek, ‘consumabeler’ dan bands meteen wat scherper randje. Met als grote voorbeeld de Australiers van Crowded House (oftewel de gebroeders Finn, Split Enz). Kortom een cd gericht op een doorbraak in de Verenigde Staten.
De nieuwe cd van Razorlight is voor liefhebbers van Britpop onmisbaar, maar heeft zeker niet de kwaliteiten van de debuut cd van de Arctic Monkeys. Daarvoor ontbeert het de scherpte en de uniciteit die dat debuut juist kenmerkt. De band ligt wel duidelijk in het verlengde van de hier al eerder gerecenseerde ‘The Kooks’, met wie men in Engeland een verhitte strijd voert, vergelijkbaar met die ooit tussen Oasis en Blur is gevoerd. Waarschijnlijk dus gewoon een publiciteitsstunt.
Beste nummers zijn ‘In the Morning’ en ‘Los Angeles Waltz’.
http://www.youtube.com/watch?v=tN-GkTKJ-ps
1minutemanager score: 
6 Reacties
Prima optreden vanavond 6-12 van Razorlight in Paradiso Amsterdam. Van begin af aan speelt de band rechttoe-rechtaan popmuziek, met zanger Johnny Borrel als grote roerganger. Een rij of tien puberende en idolate meisjes vooraan in de zaal kon ook bij het wat oudere publiek niet wegnemen dat hier een heel lekkere band speelde die prima popliedjes ten gehore bracht. Erg leuk en lekker. Vier sterren.
Razorlight wordt aldoor in een softe hoek geplaatst. Ergens kan ik het wel begrijpen met het album ‘razorlight’. Desondanks 1. de muziek steekt een stuk interessanter in elkaar 2. Ze hebben gisteren wéér bewezen dat ze 10x harder rocken dan alle ‘concurrerende’ bandjes uit de engelse stal (waarvan de meetse concerten in dezelfde venue plaats vonden). Voor de ruwe randjes is er natuurlijk ‘dirty pretty things’ 
misscien leuk om daar nog is wat over te schrijven. Wat betreft gister, 4.5 ster
[...] 10. Razorlight – Razorlight [...]
[...] 16. Razorlight [...]
[...] 6. Razorlight [...]
[...] 6. Razorlight [...]