De CD wordt nu al klassiek genoemd, zowel in Engeland als Nederland (Volkskrant, Menno Pot). De optredens van de band zijn roemrucht en per definitie uitverkocht. Hun tweede cd-single is net uit en staat, net als hun debuut, nu al op nummer 1 in de Engelse charts. Ze zijn de hemel ingeschreven op basis van een enkele single en nu is de CD dan eindelijk uit. Vrijwel alle bandjes bezwijken onder dergelijke druk. Niet de Arctic Monkeys, de nieuwe sensatie uit Engeland. En het moet gezegd, de Monkeys overtreffen alle verwachtingen. Zelden zo’n goed debuut gehoord. Haal uw luchtgitaar maar uit de kast, dit is een geweldig rockende plaat, die doet denken aan het beste werk van Oasis, The Clash, The Jam en the Libertines, terwijl je er soms zelfs the Who en Mano Negra in kan horen. Rock-’n-roll ontmoet punk, funk ontmoet luisterliedje, Britpop ontmoet disco: vier jonge apenkoppen spelen het klaar. 2006 wordt het jaar van de Arctic Monkeys.
Toen ik ruim twee maanden geleden voor zaken in Engeland was hoorde ik tijdens een tussentijds bezoek aan de HMV music shop een erg aanstekelijk nummer: ‘I bet you look good on the dancefloor’. In Engeland worden de gedraaide nummers nog keurig voorzien van commentaar en ik hoorde voor het eerst de naam ‘Arctic Monkeys’ vallen. Dat klonk naar meer. Er bleek echter alleen een singletje van de band uit, die ik tegen mijn gewoonte in toch maar kocht. Singletjes zijn tenslotte toch iets voor als je niet genoeg zakgeld hebt voor de CD! Maar van dit soort bandjes heb je er in Engeland honderden, en ik dacht nooit meer van ze te horen. Een singletje maakt nog geen zomer. Maar de geluiden omtrent het bandje werden almaar sterker. Het optreden van de band tijdens het London Calling festival in Paradiso (kleine zaal) was volgens berichten ook al legendarisch en de cd werd al door velen getipt. Dit zou erg goed worden. En in tegenstelling tot zo vele voorgangers die in Engeland als de opvolgers van Oasis, The Stones of erger nog, The Beatles worden genoemd (wie kan met zo’n erfenis nog iets presteren?) maken de Monkeys het waar. Is het wellicht een omen dat de ontwerper van de cd Liverpool heet?
De Monkeys rocken er in dertien nummer stevig op los, maar zijn tegelijkertijd ook typisch Brit-pop. Dus geen bombast zoals bij veel Amerikaanse of Nederlandse rockbands (Bon Jovi, Nickelback of Kane), maar korte puntige liedjes met een zekere artistieke kwaliteit. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de band verbonden is aan hetzelfde label als de hipste band van van 2004, het Schotse Franz Ferdinand. Hedendaagse gitaarbandjes moeten, althans zo lijkt het, vooral in staat zijn om ook de dames aan het dansen te krijgen. Franz Ferdinand slaagde daar met vlag en wimpel voor met hun single ‘Take me Out’, de Arctic Monkeys doen het dunnentjes over met nummers als ‘Dancing Shoes’ en de eerder genoemde single ‘I bet you look good on the dance floor’. Ook de nummers ‘From the Ritz to the Rubble’ en ‘A Certain Romance’ zijn absolute favorieten waar de band live waarschijnlijk stevig op los gaat.
Menno Pot schreef in zijn uiterst lovende recensie in De Volkskrant (ook daar 5 sterren) al dat deze plaat wel eens een generatie kan beinvloeden. Mooier kan ik het niet zeggen. Bij het beluisteren van de CD van de Arctic Monkeys bekruipt mij namelijk hetzelfde gevoel als lang geleden bij het beluisteren (en later zien) van de The Ramones in 1977. Het zorgde ervoor dat ik de bombast van symphonische rockers die meenden Bach te moeten gaan uitvoeren achter mij liet en nieuwe muziek ging verkennen. Met korte krachtige liedjes. De kans bestaat dat de Arctic Monkeys een nieuwe generatie jongeren (en ouderen) weer terug gaat brengen naar gitaarbandjes en weg van zielloze DJ-muziek en samples. Terug naar spelen met z’n vieren en raggen op de gitaar. Lekker! Dan moet Radio 3 het wel gaan draaien natuurlijk.
Het optreden van de Arctic Monkeys op 27 februari in de Melkweg te Amsterdam is al uitverkocht (ook optreden in Belgie is al uitverkocht, evenals alle optredens in de UK). Wel ‘s avonds 27 februari direct een recensie van het optreden op 1minutemanager.
Arctic Monkeys: Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not (Domino/distr. Munich).
1minutemanager score: 
7 Reacties
Ha Pierre, gisteren een interview in de NRC van Jan Vollaard met de Arctic Monkeys. Even wat korte citaten: "Zanger/gitarist Alex Turner en gitarist Jamie Cook praten niet, ze fluisteren. Hoe anders was dat een paar weken eerder, toen de Arctic Monkeys hun Nederlandse podiumdebuut maakten in het bovenzaaltje van Paradiso. Vier jongens van gemiddeld nog geen twintig jaar jong brachten in veertig minuten de meest explosieve rockshow sinds de gloriedagen van The Libertines, met songs om te zoenen en een zanger die zich op het podium ontpopte als een brutale gangmaker. Drummer Matt Helders en bassist Andy Nicholson deden wat ze doen moesten: kolen in het vuur gooien van een voortrazende locomotief." (…………….)
"En nu is er debuutalbum Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not waarop alle beloftes waar worden gemaakt."
Arctic Monkeys: Whatever People Say I Am, That’s What I’m Not (Domino/distr. Munich).
Overigens goed om te horen dat er nog Ramones fans rondlopen! Gyuri
Ha Gyuri. Van het eerste uur! Heb zojuist de cd gekocht, en die is inderdaad sterk. Je profet overigens onverhode invloeden: The Feelies (gitaarspel), en The Walkabouts (arrangementen).
Ha niet verrassend dus dat een punkliefhebber van het eerste uur meteen overdonderd raakte door de arctic monkeys tijdens het voor de eerste keer horen van “i bet you look good” om half 7 sochtends tijdens mijn ontbijt met halfdichte ogen. Sinds Muse ben ik niet meer zo overdonderd geraakt door een nieuwe band. Dit wordt um in 2006
Bassist Andy Nicholson heeft de Arctic Monkeys verlaten. Dat heeft de Britse band bekendgemaakt op zijn website. Nick O’Malley, die Andy al verving tijdens de recente tournee door de Verenigde Staten, is de nieuwe bassist. Nicholson kon vanwege oververmoeidheid niet mee.”
Het kan dus heel snel gaan in de popmuziek, wellicht een teken van aankomende grootheid, want hadden de Beatles niet ooit een andere drummer?
Een teken van aankomende grootheid? Ik zal daar geen uitspraak over doen, nog. Maar heb de Arctic Monkeys (3 nummers, geef ik toe) afgelopen weekend gezien op het Roskilde festival. Mijn eerste indruk (en ik vind de CD ook erg goed) was dat het ‘highly overrated’ is. De tent was vol, overvol zelfs, maar ik vond de ongeinspireerde manier van spelen niet echt aansprekend. De eerste 3 nummers stonden ze er als zoutzakken bij, het publiek ook. Ik heb gehoord dat ze dat wel hebben goedgemaakt, alleen kon ik het niet opbrengen om er op te wachten…
Hebben de Beatles ooit ongeinteresseerd en futloos op het podium gestaan? Ik weet het niet, ben er nooit bij geweest.
De monkeys zijn gewoon steengoed, maar ik moet toegeven dat hun podium performance slecht is. Daar staat tegenover dat ze live nog beter spelen dan op cd, en ze zijn ook nog maar een jaar of 20.
Ik denk dat ze binnen een paar jaar wel een stevige performance neerzetten.
Ha Gyuri. De interesse is opgewekt. Zeker met de link naar de Ramones. Zelf viel ik van de symfonische stoel na het beluisteren van de allereerste punksingle (‘Is she really going out with him? van The Damned), maar de lp van The Ramones staat ook nog altijd in de kast. En aan hun optredens (2x gezien) bewaar ik goede herinnering. Is het trouwens geen idee om een link te leggen naar plaatsen waar we de muziek die je bespreekt kunnen beluisteren? Als service!