Concert recensie: Bloc Party, Paradiso 3 december 2005

Door: Gyuri Vergouw Gepubliceerd op 03 dec, 2005 in de rubriek Luchtgitaar
Kennisbank onderwerpen: Recensies, Muziek

Geef toe, u heeft waarschijnlijk nog nooit van de ‘Bloc Party’ gehoord en u denkt vast, kan die Vergouw niet eens een optreden van een band recenseren die ik WEL ken? Wat wil je ook met radiostations die nauwelijks nieuwe gitaarbandjes draaien. Maar wist u dat de CD van de Bloc Party ‘Silent Alarm’ door de gezaghebbende New Musical Express op 30 november 2005 is gekozen tot cd van het jaar? En dat het optreden van vanavond al maandenlang was uitverkocht? Het laatste optreden na een tour van een jaar, waarin de band wereldwijd doorbrak.

Bij het begin van het optreden kan zanger/gitarist Kele Okereke het weer niet nalaten te zeggen hoe zwaar het afgelopen jaar is geweest. Hij is blij dat de tour van een jaar er op zit, net zoals hij dat vandaag in een groot interview in de Volkskrant (pagina Kunst 15) doet. Je krijgt bijna het gevoel dat hij voorafgaand aan het optreden moet denken aan de titel van het eerste nummer van de cd ‘Silent Alarm’: ‘Like Eating Glass’.

Het moet ook wonderbaarlijk zijn om een jaar geleden totaal onbekend te zijn en nu tot de elite van de Britpop te worden gerekend, de hele wereld af te reizen en overal voor volle zalen te staan. Je kan er alleen maar van dromen, maar als het eenmaal zover is, moet je het iedere avond weer waarmaken.

De cd ‘Silent Alarm’ is brilliant, met puntige songs, krachtig gedeclameerde of gezongen teksten en vooral ook een zekere dansbaarheid. Daarin is ’Bloc Party’ duidelijk schatplichtig aan ‘Franz Ferdinand’, momenteel de ‘Hottest Thing on Earth’ en aan DE band uit de begin jaren tachtig, die het allemaal heeft uitgevonden maar nooit is doorgebroken, ‘Orange Juice’. Gitaarmuziek maken waarop gedanst kan worden is hip en in, meisjes (die dus ruim voorradig waren in Paradiso) vinden het ‘cool’ en dan weet je, de jongens volgen vanzelf. Ook ruim voorradig zijn Engelsen, die alle teksten inmiddels uit het hoofd kennen en volmondig meezingen (en natuurlijk drinken). Ik sta in de hoek met Engelsen die duidelijk bij de band horen, dus er is volop pret en er wordt feestgevierd.
Toch kan het optreden niet echt overtuigen. Er wordt wat rommelig gespeeld en qua charisma moet de band het volledig hebben van zanger Kele Okereke. Voor een band die al een jaar lang hetzelfde repertoire speelt niet een echte plus. De rest hangt er in wezen wat bij en vooral gitarist Russell Lissack durft nauwelijks achter zijn erg hippe haren vandaan te komen. Drummer Matt Tong lijkt op een kruising van Jan Peter Balkenende met de Golem uit Lord of the Rings, dus dan weet je het qua charisma wel. De ritmesectie van bas en drums staat overigens perfect, maar de scherpte en puntigheid van de gitaristen die de songs op de cd zo kenmerkt wordt node gemist tijdens het optreden. Na een halfuurtje wordt het allemaal wat saai. Sterkste nummers zijn het al eerder genoemde ‘Like Eating Glass ‘en ‘Helicopter’, nummers die zo goed zijn dat je er live ook bijna niets aan kan verknoeien. Ander hoogtepunt: ’She’s Hearing Voices’.

Zwakke punten in het optreden waren enkele nieuwe of oude nummers die niet op ‘Silent Alarm’ staan. Bloc Party wordt momenteel in een adem genoemd met bands al ‘Franz Ferdinand’, ‘Kaiser Chiefs’, ‘Interpol’ en ‘The Killers’. Voor een echte doorbraak is er echter een tweede cd nodig met in ieder geval enkele sterke songs. Dan kunnen de jongens van ‘Bloc Party heel groot worden, zowel op de plaat als live.
1 Minute Management score:

Optreden:

CD:

• Tweet