(Bob Dylan speelde twee avonden achtereen (zondag en maandag 8 en 9 april 2007) in de Heineken Music Hall te Amsterdam. 1minutemanager was wederom van de partij, en haalt de oude recensie van 1,5 jaar geleden in Ahoy weer van stal, met toegevoegd commentaar gericht op het optreden van vanavond. Artikel eerder geplaatst op 30 oktober 2005).
Bob Dylan was weer eens in Nederland en speelde een prima set in Ahoy, Rotterdam. De ster van de oude meester is plots weer rijzende na zijn autobiografie en de lange, over twee avonden uitgezonden documentaire van Martin Scorcese ‘No Direction Home’, die onlangs op de BBC te zien is geweest. Voor show, contact met het publiek of een mooie stem hoeft men niet naar een Dylan concert gaan. Waarom dan wel?
In een niet uitverkocht Ahoy speelde Dylan vrijdagavond 28 oktobber 2005 een setlist met 16 songs, waarop klassiekers als ‘All Along the Watchtower’, ‘Like a Rolling Stone’, ‘Lay Lady Lay’ en ‘Highway 61 Revisited’ stonden. Van Dylan is bekend dat zijn optredens een steeds wisselende setlist kennen, ook als hij een tour door Europa maakt met bijna 30 optredens binnen 6 weken. Van zijn laatste CD werd bijvoorbeeld in Rotterdam geen enkel nummer gespeeld. Weinig internationale sterren doen hem dat na. Er worden daarom wereldwijd zelfs weddenschappen afgesloten en pools bijgehouden welke songs hij tijdens welk concert uitvoert. Binnen enkele uren staat de tijdens een concert uitgevoerde setlist op het internet (zie bijvoorbeeld de Dylanpool).
Het is een van de redenen waarom een Dylan optreden bijzonder is. Je weet eigenlijk nooit waar je aan toe bent. Welke nummer gaat hij spelen? Hoe voert hij het uit? Is hij goed bij stem? Heeft hij er eigenlijk wel zin in?
De songs, die tijdens het concert een coherent geheel vormden door de monotone zang van Dylan, werden door zijn band voortreffelijk uitgevoerd. Het spel van Dylan en Band was bij tijd en wijle verrassend rockend, hetgeen door een meerderheid van het publiek, maar zeker niet door iedereen, enthousiast werd ontvangen. Je zag de wat oudere fans verlangen naar Dylan rustig tokkelend op een akoestische gitaar. Een verlangen dat niet in vervulling ging.
Zijn begeleidingsband, bestaande uit enkele oude rotten uit het vak, stond als een halve maan rond ‘His Bobness’ opgesteld, zodat ze hem continu konden blijven volgen. Alles en iedereen was zodoende op Dylan gericht, zowel op als voor het podium. Dylan, die zelf de hele avond gedreven op een keyboard speelde en de mondharmonica bij enkele nummers tevoorschijn toverde, was goed bij stem en had er zin in. Voor zover je daar bij hem over kan spreken. Want voor een communicatief praatje en wat grappen en grollen met het publiek moet je niet naar een Dylan-, maar naar een Robbie Williams-concert gaan. Hoogtepunt qua communicatie was het, aan het eind van het optreden, even omhooghouden van zijn mondharmonica. Iets waar hij overigens zelf van leek te schrikken.
Dylan in Show en Concert stond er op de kaartjes. De show bestond verder uit het ophalen van het achter de band hangende gordijn en het projecteren van wat lichtjes. Het is maar dat u het weet. Naar Dylan ga je voor de muziek, voor de legende en voor de verrassing en verwarring: bij sommige nummers duurde het tot het couplet voor je doorhad welk nummer nu weer was ingezet, want niet alleen de setlist is steeds anders, ook toonzetting en zang van Dylan zelf.
En misschien is dat verrassing- en verwarringselement wel het geheim van een Dylanconcert. Ondanks het ontbreken van showelementen, de bijna autistische wijze van communiceren, de af en toe wel erg devote aanhang en de niet erg bij Dylan passende locatie, het blijft een unieke ervaring om ‘His Bobness’ in actie te zien…in show en concert. Of vrij naar de film Forrest Gump: ‘Life is a Bob Dylan Concert, you never know what you gonna get’.
1minutemanager-score: 
(uit max. 5)
Tags: Bob Dylan, Live, recensies
8 Reacties
Op zich goede recensie en komt overeen met mijn ervaring deze avond. Echter de wat gemakkelijk neergeschreven constatering dat de oudere fans slechts nostalgisch verlangen naar de akoestische Dylan klopt niet. Ik ben een fan van het eerste uur en kon zijn rock en snelle swing heel goed waarderen. De snelle en rockende Stuck inside of Mobile deze avond was meesterlijk.
heerlijk concert. tangled up in blue en blind willy waren voor mij de hoogtepunten.
ik ben het met deze recensie eens. het geluid was niet altijd goed afgestemd(zang) ik bedoel dus niet zijn eigen stemgeluid maar de weergave!
Jammer dat er geen keus is gemaakt tussen het kleine) met wat zijn stem aankan (gitaar en mondharmonika,zijn eerste liefde !!! en het overstemmen van een prima rockband. Helaas lukte het overstemmen van de band niet. Blijf bij jezelf Dylan, hoe moet ik mijn kinderen uitleggen wat je aan het doen bent ??
Love,fam.Brons
Bob Dylan in person
Vanavond het tweede optreden van Dylan in de Amsterdamse Heineken Music Hall bezocht, zeg maar het tweede Paasconcert. De oude meester etaleerde dezelfde gedrevenheid en kwaliteit als eerder in Ahoy. Wel was het fijn hem meer in actie te zien op de electrische gitaar en nu werden natuurlijk ook nummers van zijn nieuwe cd ‘Modern Times’ uitgevoerd, die prima aankwamen. Het geluid in de HMH was beter dan in Ahoy in 2005, de band was hecht en voor de rest? Dylan as always. Nauwelijks communicatie met het publiek en gewoon spelen. Dat moet genoeg zijn. 2 uur lang en gewoon beginnen om half acht, dan lig je vroeg op bed. Kortom, als je in Amsterdam woont ben je voor tienen thuis. Afsluitende nummers als ‘Like A Rolling Stone’, ‘Thunder in the Mountain’ en ‘All Along The Watchtower’ werden prima uitgevoerd. Maar je moet natuurlijk ook wel heel erg je best doen om dit soort nummer te verknallen. Vier sterren. As always.
Gyuri
Set list 9 april 2007 HMH
1. Cat’s In The Well (Bob on electric guitar)
2. Don’t Think Twice, It’s All Right (Bob on electric guitar)
3. Watching The River Flow (Bob on electric guitar)
4. It’s Alright, Ma (I’m Only Bleeding) (Bob on electric guitar)
5. Spirit On The Water (Bob on keyboard)
6. High Water (For Charlie Patton) (Bob on electric keyboard)
7. To Ramona (Bob on electric keyboard)
8. Rollin’ And Tumblin’ (Bob on electric keyboard)
9. Visions Of Johanna (Bob on electric keyboard )
10. Highway 61 Revisited (Bob on electric keyboard)
11. When The Deal Goes Down (Bob on electric keyboard)
12. Most Likely You Go Your Way (And I’ll Go Mine) (Bob on electric keyboard)
13. Ain’t Talkin’ (Bob on electric keyboard)
14. Summer Days (Bob on electric keyboard)
15 Like A Rolling Stone (Bob on electric keyboard)
(encore)
16. Thunder On The Mountain (Bob on electric keyboard)
17. All Along The Watchtower (Bob on electric keyboard)
Ik ben een relatief jeugdige Dylanfan (22) en het valt me op dat niemand durft toe te geven dat Dylan’s stem van de 7 kwartier dat het concert duurde, dik 5 kwartier niet te harden is geweest. Niettemin een fantastische ervaring en bij een nummer als Nettie Moore was hij geweldig, maar verder was het toch overheersend het vervloeken van vadertje tijd. De band was sterk en iedereen in de zaal was vergevingsgezind en bedankte Dylan genereus voor de moeite (inclusief mijzelf), maar alleen op het eind was het echt goed.
Ik ben gek op de stem van Dylan. Rauw, doorleefd, ongepolijst, uniek. So speak for yourself, Nengelen. Dylan doet zn ding, en wij mochten daarbij zijn. Hij hoeft niks te bewijzen. Hij speelt hoe en wat hij zelf wil spelen, of wij er nou bij zijn of niet. Desnoods (of misschien zelfs liever) in een achteraf cafe. Het is onze mazzel dat hij ook graag hard (elektrisch) speelt en graag tourt. Ik bedank Dylan voor zn muziek, zn stem, en zn teksten, en omdat hij is wie hij is en doet wat hij doet.
Heel goed geschreven recensie, waar ik het volmondig mee eens ben. Eindelijk een recensie waarin Dylan op zijn waarde wordt geschat.Thanks.