Na twee artikelen over de jonge helden van de rockmuziek nu een recensie van het concert dat Deep Purple vanavond gaf in een uitverkochte Heineken Music Hall te Amsterdam. Wie over Deep Purple spreekt kan er niet omheen: dit zijn met Led Zeppelin de grootste rockers uit het begin van de jaren zeventig. Nummers als ‘Child in Time’, ‘Smoke on the Water’, ‘Fireball’, ‘Black Night’ en ‘Woman from Tokyo’ vormen het idioom voor iedere rockfan, terwijl zelfs niet rock fans de nummers kennen en vaak ook nog weten te waarderen. Niet voor niets staat ‘ Child in Time’ al sinds 1972 in de top tien van vrijwel alle top 1000′s allertijden. Wat is er over gebleven van deze oude rockers?
Het is vandaag op de kop af dertig jaar geleden dat Deep Purple voor het laatst in de Nederlandse charts stond met het verder nauwelijks in de herinnering gebleven ‘You Keep on Moving’ (31 januari 1976). Haar hoogtepunt behaalde de groep in de jaren 1970-1973 met een reeks ijzersterke albums, waaronder ‘In Rock’, ‘Machine Head, ‘Fireball’ en de live dubbelaar ‘Made in Japan’. Voor veel luchtgitaristen de absolute basis! De bekendste line-up van de band werd in die tijd gevormd door Ritchie Blackmore (gitaar), Ian Gillan (zang, later vervangen door de nog steeds actieve David Coverdale/Whitesnake), Roger Glover (bass), Ian Paice (drums) en Jon Lord (synthesizer). Van deze bezetting speelden nu nog Gillan, Glover en Paice, aangevuld met stergitarist Steve Morse en toetsenist Don Airey. De band bracht in november voor het eerst in jaren weer een nieuwe cd uit, ‘Rapture of the Deep’, die in Engeland redelijke recensies kreeg. En dat is al heel wat voor een band die niet meer hip of eigentijds genoemd kan worden.
Waarvoor ga je eigenlijk naar een Deep Purple concert? Grotendeels om nostalgische redenen en verder om te zien en te horen of de heren ‘het’ nog kunnen. Je wilt je laten meevoeren naar de hoogtijdagen van de band en je wilt toch vooral verrast worden door scherpe uitvoeringen van de ‘gouwe ouwe songs’, waarvan Deep Purple er minimaal twintig in het repertoire heeft. Je wilt terug naar de zolderkamer waar je op een klein pick-upje van maximaal 10 watt de voor die tijd snoeiharde nummers liet dreunen. Deep Purple was begin jaren zeventig bekend om zowel haar sterke albums als de hitgevoeligheid van veel van haar hits, een toentertijd weinig voorkomende combinatie.
En nu is de band terug van weggeweest. Het is ook duidelijk dat men nieuwe wegen wil bewandelen, gebruik makend van de bekendheid van het oudere werk. De band had er zin in en over de techniek van de heren hoeven wij sowieso niet te klagen. Stergitarist Steve Morse speelde de accoorden van vrijwel alle songs alsof het hem geen enkele moeite kostte, maar leek verder meer op een gitarist van Bon Jovi of Van Halen dan van originele gitarist Ritchie Blackmore. Maar ach, een fris gezicht (ook Morse is al 51 ook al geef je hem nog geen veertig) kan geen kwaad en Morse verdient het om echt eens in de schijnwerpers te staan. Roger Glover vormde het gehele concert tezamen met Ian Paice de nog steeds prima drijvende ritmesectie en Ian Gillan was behoorlijk bij stem. Natuurlijk waren er te lange solo’s van vooral Morse en Airey, maar dat was nou eenmaal zo in de seventies.
Wie echter vooral voor hits of bekende nummers ging, kwam bedrogen uit. De band meende vooral werk te moeten spelen van de laatste cd’s of minder bekend werk. Nummers als ‘Child in Time’, ‘Burn’, ‘Strange Kind of Woman’ of ‘ Woman from Tokyo’ kwamen geheel niet aan bod. Daar is best wel iets bij voor te stellen, want voor je het weet ga je als artiest lijden aan het ‘Paloma Blanca’ syndroom. Je speelt het nummer avond aan avond en op een gegeven moment weet je niet eens meer dat (of waar!) je het speelt of zingt. Maar voor een band die er lang uit is geweest en zich door trouwe fans weet omringd, past meer dan vier of vijf uitsmijters na bijna 15 minder tot onbekende songs. Die verhouding had dus precies omgekeerd moeten zijn. Nieuw werk: OK, het is gedurfd en het heeft ook wel enige charme, maar het moet niet de boventoon voeren en zeker niet als je een prachtig oeuvre hebt om uit te kiezen.
De zaal ging daarom ook pas echt helemaal los bij de eerste tonen van ‘Smoke on the Water’, een onvervalste kraker die nog steeds staat als een huis. Het gezicht van veel bezoekers klaarde direct en wonderwel op en de luchtgitaar verscheen eindelijk in de handen van enkele vijftigers. Je kan dus gewoon oude krakers op een frisse manier brengen (Space Truckin; Black Night), zonder dat je teveel in herhaling hoeft te vallen. Maar het was te laat en te weinig.
Ondanks enkele positieve momenten laat het concert toch een onbevredigd gevoel achter. Er zat veel meer in en het is te hopen dat de band een andere tracklist heeft als ze weer in Nederland spelen tijdens het Arrow Classic Rock festival. Het is prima als artiesten nieuw werk willen laten horen, en in het tweede nummer van de avond, ‘Wrong Man’, liet de band horen wel degelijk aardige nieuwe songs te kunnen componeren. Maar naarmate de tijd verstreek en sterke nummers uitbleven zakte het geheel in als een plumpudding. Een lekkernij, die gezien het buikje van drummer Paice waarschijnlijk in behoorlijke mate backstage wordt verorberd.
1minutemanager score: 
1/2
Tracklist wereldtour Deep Purple (er zijn kleine verschillen met exacte tracklist HMH!):
Pictures of Home
Things I Never Said
Wrong Man
Ted the Mechanic
Living Wreck
Rapture of the Deep
Back To Back
Before Time Began
Contact Lost
Well-Dressed Guitar
Lazy
Keyboard Solo
Perfect Strangers
Junkyard Blues
Sometimes I Feel Like Screaming
Space Truckin
Highway Star
Smoke on The Water
Kiss Tomorrow Goodbye
Black Night
12 Reacties
Hee Gyuri! De luchtgitaarspecialist, leuk dat je ook bij Purple was! Jammer dat je het concert zo slecht op waarde wist te schatten. Juist het opschonen van de setlist viel goed bij de vaste en sinds kort weer groeiende aanhang. En dat was nodig ook want sinds 84 deden ze exact wat jij graag ziet, nl veel oud werk met een enkel nieuw nummer.Met als gevolg dat ze als een ClassicRockBand bijna een parodie op zichzelf werden.Iets waar ze op zijn minst een vraagteken bij zetten getuige het prachtig vennijnige MTV (dat ze helaas niet in A’dam speelden).Een bandje dient zich continue te vernieuwen, fris te blijven en dat kan niet als je altijd maar hetzelfde repertoire blijft herkauwen. Daarbij 8 oudjes van voor 73 ( ook Hush werd gespeeld), 7 van de laatste plaat en de rest uit de tussenliggende periode lijkt mij een vrij uitgeballanceerde lijst op een concert van bijna twee uur.En iedereen weet dat je van Gillan geen Burn, Stormbringer en Come taste the band- materiaal kunt verwachten( daarvoor zul je toch naar Coverdale/Whitesnake/Glenn Hughes en soms Blackmore’s Night moeten)Op een punt moet ik je gelijk geven; het gesoleer tussen Airy en Morse mist de agressie en onvoorspelbaarheid van Lord en Blackmore, maar ze hielden het redelijk bondig waarvoor hulde. Ik heb ze wel eens minder op dreef gezien en dat met een soort Made in Japan setlijst in de Mark 2 beztting. groeten van Adri
Hi Gyuri – tja – zie dat ik niet veel heb gemist. Band die zn beste/bekendste werk niet gunt aan fans maakt het zich moeilijk. Was tijdje geleden bij Santana in Ahoy’ (Supernatural Tour) – heb nog NOOIT zoveel volwassen mannen (waarom zelden dames?) luchtgitaar zien spelen. Prima concert – maar de man vertikt t om She’s Not There te spelen. En dik 8000 man verliet Rotterdam met een licht onvervuld gevoel. Groet! Jeroen
hallo Gyuri,
Ik wil toch wat kanttekeningen zetten bij je recentie van het concert van Deep Purple. Ten 1ste hebben de heren de laatste jaren genoeg nieuwe albums gemaakt; Purpendicular 1996, Abandon 1998, Bananas 2003. En volgens mij gaan bands meestal touren omdat ze een nieuw album uit hebben. En dus spelen ze de meeste nummers van het nieuwe album. Ik volg Deep Purple sinds 1996, en vind het juist goed, dat ze regelmatig andere oude nummers brengen. En is het niet geweldig dat je ziet, dat de heren, na zoveel jaar, nog steeds met plezier op het podium staan. Ook valt me op, dat er steeds meer jongeren komen kijken, en niet alleen de oudjes op zoek zijn naar nostalgie. AL met al vond ik het een geweldig concert, en ben ik op 9 juni, op het Arrow Rock Festival, zeker weer van de partij.
Karin
Ook ik was samen met mijn vriend bij het voor ons ,,geweldige”concert van Purple in de Heiniken music Hall.
Voor ons niet om nostalgische reden maar…..wij volgen deze heren al meer dan 15 jaar.
En dat is nou net waar het in de meeste recenties van Purple omgaat,,WAAROM GA JE NAAR EEN CONCERT VAN PURPLE”.
Wij zijn het dan ook helemaal eens met het hier boven geschreven stukje van Karin.
Om een eerlijke recentie te geven moet je bij Deep Purple NOOIT alleen maar uitgaan van VROEGERE TIJDEN maar ook het HEDEN van deze mannen in je recentie meenemen.
Wij vertrekken over 3 weken naar Munchen voor het concert van Purple in de Olympia Halle en zijn er zeer zeker net zoals Karin bij op het Classic Arrow Rock Festival.
Dus Gyuri….recenties schrijven blijft een persoonlijke zaak maar…..LEER IETS VAN DE ECHTTE DEEP PURPLE FANS REACTIES!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Wat ons aangaat kan Deep Purple nog heeeel lang mee en zorgen ze er nog steeds voor om ons een geweldige avond te bezorgen door hun enthousiaste manier van spelen!!!!!!
Adrien en Alie.
Ha Gyuri,
Als trouwe fan voel ik het ook als een verplichting me aan te sluiten bij de andere reacties.
Wanneer je alleen maar Black Night, Highway Star en Smoke on the Water wilt horen, dan is er inmiddels een hele bibliotheek met live albums te koop waar je je aan kunt laven. Ik was zeer aangenaam verrast dat Deep Purple deze avond zoveel nieuwe nummers bracht. En dan vind ik Living Wreck een mooie oude die ik nog nooit live had gehoord. Echt verfrissend deze setlist. Bovendien was de uitvoering van Hush toch ook om je vingers bij af te likken. Na Kula Shaker had ik niet meer zo’n sublieme versie gehoord.
De solo’s kunnen mij niet lang genoeg duren, maar smaken verschillen. Ik vond het in elk geval zeer vermakelijk dat Don Airey zelfs Tulpen uit Amsterdam in zijn solo had verwerkt.
De nieuwe bezetting is echt goed voor de band. Er waait een frisse wind, en het plezier druipt van het podium af. Dat is naar mijn idee mede te danken aan de nieuwelingen in de band. (Alhoewel, Steve Morse speelt al mee sinds 1995/1996…)
Ik heb me echt prima geamuseerd donderdagavond in de HMH, enige kanttekening is dat ik zulke geluidsniveuas blijkbaar niet meer gewend ben (en ik ben pas 36..) één van de accoorden uit Lazy deed me zelfs verschrikt naar mijn oor grijpen, ik had er de dagen erna nog last van.
Meer dan de moeite waard, ‘t is dat het me teveel geld zou kosten, anders ging ik zeker naar Lichtenvoorde. Ik denk trouwens dat je daar veel meer van het standaard werk zal horen. Reken er echter niet op dat je Child in Time ooit nog live zult horen uit de mond van Ian Gillan. De man is vorig jaar zestig geworden en heeft herhaaldelijk uitgelegd dat wanneer hij dat nummer zingt, hij daarna twee weken geen stem meer heeft.
Leve de verfrissing in een band die al 38 jaar meegaat!
Robert.
Deep Purple Fans!
Een ding is zeker, de band gaat jullie aan het hart en zo hoort het ook bij fans! En dan te bedenken dat ik de band toch heel wat complimenten geef in mijn recensie; spelplezier, goed bij stem, technisch goed, ga maar door. Ik verdedig ook de keuze voor nieuw materiaal, al is dat in veel gevallen toch echt minder dan de klassiekers. Neemt niet weg dat ik het concert behoorlijk vond instorten na een paar nummers. Ik was daar nou ook weer niet de enige in, om mij heen had ik daarbij genoeg medestanders. En echt los, ik kan het ook niet helpen, ging het toch echt om mij heen pas bij Smoke.
Tijdens het Arrow CLASSIC rock zal het wellicht wat traditioneler worden, dan heeft men (op festvals vaker het geval)waarschijnlijk ook maar een uur. Maar aan iedere fan van Deep Purple: laat je plezier vooral niet door mij vergallen!! Ik zal sowieso blijven proberen oprecht, eerlijk, streng maar rechtvaardig te blijven.
vriendelijke groet en dank voor alle oprechte en uit het hart komende reacties,
Gyuri
Ik was er ook bij de 26e en ik vond het dus wel SUPER!!!
De bandleden staan stuk voor stuk nog met het grootste enthousiasme te spelen, de sfeer is goed, technisch klinkt alles geweldig en de muziek loopt als een trein!
Ze speelde idd ook Hush, wat live helemaal top is met het publiek erbij. En daarnaast mag Ted the mechanic ook al wel bijna een klassieker zijn, ondanks het feit dat het een vrij nieuw nummer is. (Sometimes I Feel Like Screaming heb ik dan weer niet gehoord, en opzich is dat wel jammer). Bij Lazy misde ik de intro, toch blijft het mijn favoriete nummer. En uiteraard waren Space Truckin en highway star ook helemaal geweldig.
Oja en Well-Dressed Guitar waarbij ik met open mond stond toe te kijken naar steve’s gitaarspel en de keyboard solo, waarbij alles daadwerkelijk op en neer schudde 
was een prachtige ervaring.
..En dan natuurlijk de nieuwe nummers die toch ook eerlijk gezegd erg goed klonken..
het verliep gewoon boven mijn verwachting, persoonlijk vond ik ze nu zelfs nog beter dan op de Perhelion dvd… volgende keer ben ik zeker weer van de partij!!!
Deep Purple mag zich gelukkig prijzen met zulke trouw fans………….
Hoi,
Wie weet hoe het nummer heet wat vooraf ging van lazy.
Het nr werdt gespeeld op 26 jan de hmh.
Op 10 feb was ik er ook bij. in de westfalenhalle werd dit nr ook gespeeld.een super nr.Het werd gespeel als een soort intro voor lazy door Steve morse.
Mvgr Ruud
Hoi Ruud,
Dit nummer heet CONTACT LOST en is geschreven als een ode aan de Amerikaanse verongelukte Space Shuttle….het jaar weten we niet meer.
Voor meer info kan je het beste naar de Highway Star gaan. Wij zijn trouwens net terug van het Deep Purple concert in MUNCHEN.
Met 10.000 mensen hebben we alweer genoten van onze Deep Purple!Het was echt geweldig en hebben de oudjes ons 2 uur lang een te gekke Purple avond gegeven!
Dus….op naar het Classic Arrow rock Festival.
Groet,Adrian en Alie.
Inderdaad, als fan ga je niet naar Deep Purple om nostalgische reden. Je gaat, net als bij elke andere band, om het nieuwe werk te horen, gecombineert met ouder materiaal. Een recensist is duidelijk geen fan, want de opmerking dat DP terug is van weggeweest duidt op slecht geinformeerd zijn. DP is even weggeweest tuseen 76 en 84. Daarna hebben ze constant nieuwe cd’s gemaakt. En als fan koop je die. Ik heb liever de mooie ” sometimes I feel like screaming” dan “smoke…enz”. Nee, spreek voor jezelf en bereid je beter voor. DP is al die tijd alive geweest. Dikke pret op het podium met muziek die uniek is in zijn soort!!
Deep Purple was groot, zeker, Led Zeppelin ook, maar wat te denken van Ten Years After, Nazareth, Uriah Heep en Black Sabbath? Ben wel benieuwd naar de recensie van het concert van die band. Iedereen praat momenteel over de periode Child in Time, maar Deep Purple kende een echte downfall in de jaren 70 met steeds duffere albums, zoals bijvoorbeeld Stormbringer.