De Engelse band Keane (nee mensen,dus niet Kane!) heeft de afgelopen jaren enorm gescoord met hun debuut CD ‘Hopes and Fears’. De band heeft een eigen geluid kunnen ontwikkelen door geen gitarist in de line-up te hebben, maar slechts piano of synthesizer, zang en drums. Knap gedaan en de band wordt in een adem genoemd met Coldplay , Starsailor en Beautiful South. Nu de band bijna twee jaar heeft kunnen teren op het succes van het debuut, waarvan vele honderdduizenden zijn verkocht, is het tijd voor de altijd moeilijke tweede cd. Gaat de band het redden?
Het persoffensief van Keane en de platenmaatschappij is begonnen en het wordt moeilijk de komende weken de band NIET te zien of te horen. Radio 3FM had gisteren een speciale Keane dag, er is een optreden bij Jurgen Raymann, de band speelt op Pinkpop en vanavond dus in Paradiso. Is het terecht dat de band zo in de belangstelling staat?
Wie naar de eerste cd luistert kan niet anders dan bevestigend antwoorden. De nummers op de cd hebben bijna allemaal grote hitpotentie en meezingkwaliteit. Songs als ‘Somewhere only we know’, ‘This is the last time’ en ‘Everybody’s Changing’ behoren tot het canon van de rechtgeaarde Radio 3 luisteraar. De nieuwe cd zou volgens berichten wat meer rock invloeden kennen en dat is maar goed ook, want het is wel allemaal erg braaf. Zoiets als Gooise rock-’n-roll. Er waren vanavond ook opvallend veel stelletjes in Paradiso. Je zag dat de ene partner de cd had gegeven aan de ander onder het motto: ‘dit vind je best leuke popmuziek’. Rock- of pop-muziek die ook gedraaid mag worden in de huiskamer en op het korfbalfeest, zeg maar.
Opvallend is dat de band in een aantal nieuwe nummers zoveel mogelijk het geluid tracht na te bootsen van gitaren. Ik hoorde zelfs af en toe een beetje U2 geluid terug. Dat is ook wel logisch. Want hoe interessant het geluid van Keane bij eerste beluistering ook is, je kan er niet cd na cd mee vullen. De spanningsboog valt al snel weg en hoewel het ontbreken van een gitaar wellicht de optimale luchtgitarist is, het zal niet makkelijk worden het succes van het debuut ook maar te benaderen. En dat ondanks het feit dat de band inmidels een heuse fanbase heeft die alle nummer meezingt.
Het is een veel voorkomend euvel. Het debuut is briljant, de tweede cd bevat nog twee of drie sterke nummers en bij cd drie gelooft iederen het wel. Keane heeft twee jaar geleden een prachtig en melodieus debuut afgeleverd dat tot de top van de romantische pop behoort. Ze kunnen daar nog jaren mee voort. De fans vinden het zonder twijfel allemaal geweldig, maar het optreden van vanavond viel toch tegen. Een aantal nieuwe nummers was matig tot zwak, twee tot drie nieuwe nummers bieden hoop op een mooie toekomst voor de band. ‘Hopes and Fears’, het zou een mooie titel zijn geweest voor de tweede cd.
1minutemanagerscore:
6 Reacties
Ook Keane speelt op PinkPop en wel op maandag.
hhey,
ik was bij t concert in paradiso t was echt leuk
en.. kep tom chaplin aangeraakt 
xxies merel
Op http://www.jongebazen.nl wordt het laatste album van Keane in verband gebracht met conflictmanagement.
Knap trouwens hoe die gasten zich roeren op dat tweede album. Zeker na een debuutalbum is het van ‘Hoe nu verder?’ Daar zijn zeker fouten gemaakt. Zie je inderdaad vaak, Gyuri. Maar de muziek ontstijgt toch erg veel hedendaagse poppertjes.
[...] 21. Keane / Paradiso [...]
Gisteren draaide ik door dit artikel de eerste CD nog eens, ik geloof een van de laatste nummers. Een vriendin vroeg zich af of het U2 was. Dus dat jij de vergelijking maakt, verbaast me niet.
Dat gitarengedoe, dat maakt Keane al opvallend natuurlijk, maar voor mij is de stem van de zanger zeer bepalend. Ik vind het ongekend wat hij doet. Keane maakt meezingers, maar als mijn vriendin en ik ergens in Nederland rijden en Keane staat aan proberen we altijd mee te zingen.
Mijn vriendin doet wel aardig mee, maar ik moet altijd buiten adem en een krakende stem afhaken. Vermoedelijk dankzij de sigaren die ik zo graag rook. De zanger van Keane zal wel niet roken, denk ik.