Concert Recensie: ‘Live’ in Paradiso, Amsterdam

Door: Gyuri Vergouw Gepubliceerd op 08 apr, 2006 in de rubriek Luchtgitaar
Kennisbank onderwerpen: Recensies, Muziek

Nederland is van de weinige landen ter wereld waar de Amerikaanse band ‘Live’ nog echt groot is. Volgens zanger Ed Kowalczyk is Nederland zelfs het centrum van ‘Live’s Universe’. Sinds de debuut CD in 1992 is de band door vele hoogte- en dieptepunten gegaan en ter ere en promotie van de release van de nieuwe cd ‘songs from Black Mountain’ gaf de band een ‘klein’ optreden in Paradiso, Amsterdam. De (deels) ‘geselecteerde’ fans gingen helemaal uit hun dak, want zo vaak treedt ’Live’ niet op voor een klein publiek. In Nederland zijn ze zo’n beetje de vaste uitsmijter van elk zichzelf respecterend festival en regelmatig in Ahoy en Heineken Music Hall te zien. Heeft de band rond zanger/schrijver Ed Kowalczyk nog iets te melden? En waarom zijn ze in Nederland zo populair?

Live is de groep met de meest saaie naam van de wereld maar heeft gelukkig wel een charismatische zanger/songwriter: Ed Kowlaczyk heeft de zeldzame gave liedjes te schrijven die, ondanks soms lastig te rijmen teksten, toch eeuwig in het geheugen te blijven. Mijn eerste kennismaking met de band was in 1992, toen ik in Amerika was en de band hoog stond in de alternatieve (studenten) charts. De eerste cd ‘Mental Jewelry’ was net uit en ik heb menig kilometertje op de Highways blerend op nummers al ‘Beauty of Grey’ en ‘Tired of Me’ gereden.

Met de tweede cd breekt de band ook verrassend door in Nederland en daarna scoort de band grote hits in Amerika met Lakini’s Juice (top 10) en het numer ‘Overcome’, dat na 9/11 een soort tweede nationaal volkslied wordt in Amerika. Werd in eerste instantie gedacht aan een nieuwe (of Amerikaanse) U2, inmiddels geldt de band als vergelijkbaar met succesrock als 3 Doors Down (Kryptonite).

Nederland is een tweede thuis voor de band, en dat hoeft niets slechts te betekenen. Nederland is tenslotte ook het land waar U2 ‘ontdekt’ werd. En de band heeft genoeg hits en goede nummers om een concert lang te boeien, zoals ‘Dolphin’s Cry’, ‘Run to the Water’ en ‘Turn my Head’.

Tijdens het optreden in Paradiso worden de grote hits gespeeld en tevens nummers van de nieuwe cd ‘songs from Black Mountain’. Als een ding duidelijk werd, dan was het wel dat de band geheel draait op het charisma van Ed Kowalczyk.  Hij is en blijft enthousiast en vol energie en bespeelt de menigte zeer ervaren. Je zou er bijna een ‘lucht-Ed Kowalcyk’-wedstrijd voor uitschrijven. Als het gaat over ‘Heaven’ wijst hij naar de hemel, bij het woord ‘Heart’ gaat de hand naar de borst, bij ‘You’ is het publiek aan de beurt en gaat het over ‘Me’….precies……..

De rest van de band is vervangbaar. Bassist Patrick Dahlheimer, een dubbel van LPF-politicus Herman Heinsbroek, voegt evenveel toe aan ‘Live’ als Heinsbroek aan de Nederlandse politiek. De gitaristen zijn OK, maar niet top. Hetzelfde geldt voor de drummer. Ach, het is professioneel en het staat als een huis. Dus je hoort niemand klagen.

Vraag is natuurlijk waarom ze dan zo populair zijn in Nederland. OK, het is rock, maar wel braaf. OK, er is over de songs nagedacht, maar niemand valt zich er een buil aan. OK, het zijn rocksterren, maar toch een beetje ideale schoonzonen. Het is radiovriendelijke muziek en er is geen onvertogen woordje in de muziek te vinden. Zo gaat de laatste echte hit, het lieve rockliedje ‘Heaven’, over het kindje van zanger Kowalczyk. Het is allemaal een beetje zoals de ‘Counting Crows’ of het Nederlandse equivalent ‘Blof’. Braaf, goed uitgevoerd, professioneel, goede leadzanger (vooral qua performance), maar niet vernieuwend en vooral ongevaarlijk. Hier hoeft Calvinistisch Nederland niet wakker van te liggen. Het is lekker, leuk en entertaining.

1minutemanager score:

• Tweet