Al eerder is op deze site lovend gesproken over de eerste cd van Duffy, het nieuwe zangtalent uit Wales. Een kenmerkende stem, goede composities en een gevoel dat de luisteraar meevoert naar de jaren zestig en tachtig, met stijlkenmerken van Dusty Springfield en Carmel. Vanavond trad de ster die in de voetsporen van Joss Stone en Amy Winehouse moet gaan treden op in een al weken uitverkocht Paradiso. De fans wilden wel eens zien of de nieuwe dame aan het firmament haar faam waar kon maken. Qua stem in ieder geval wel, maar verder?De faam van Duffy was haar al enkele maanden vooruitgesneld. Op basis van een demootje met het nummer ‘Oh Boy’ werd de zangeres uit een vissersplaatsje uit Wales gespot door een platenmaatschappij, die haar wijselijk langzaam heeft gebracht. En vooral ook heeft gewacht tot het hoogtepunt van de Joss Stone en Winehouse-gekte enigszins was overgedreven. De debuut cd ‘Rockferry’ van Duffy is daarbij een voortreffelijke plaat gebleken die de concurrentie met beide dames zonder meer aan kan.
Live blijkt echter dat het stemgeluid van Duffy ook beperkingen kent. Het is namelijk zo kenmerkend, live soms bijna iets te ‘kwakend’, dat enige verveling, of noem het metaalmoeheid na een nummer of 6 a 7 wel inslaat. Echt heel spannende werd het niet tijdens het optreden. Dat kan ook komen door de beperktheid van het oeuvre van de zangeres, die tenslotte pas een cd heeft afgeleverd maar wel een optreden moet zien te vullen. Natuurlijk wordt een concert dan tegenwoordig gevuld met een compositie van Burt Bacharach, je zou haast gaan denken dat er in de jaren zestig niemand anders iets heeft gecomponeerd.
Duffy sloeg zich vanavond met enige verve door haar optreden, met onmiskenbare charme en jeugdigheid, alhoewel haar repertoire aan pasjes en microfoonslingeren wat gekunsteld en beperkt aandeed. Haar stem liet horen dat ze echt kan zingen en enkele composities, met name ‘Stepping Stone’ en ‘Mercy’, zijn erg sterk. Toch ging de zaal pas echt plat bij dit laatstgenoemde nummer, Duffy’s grootste hit.
Of Duffy het succes langdurig kan doen aanhouden, is de grote vraag. Daarvoor is haar stem te kenmerkend en bepalend en is zij in vergelijking met Winehouse natuurlijk een braaf meisje. Maar soms blijken juist die de langste adem te hebben, met dan ook nog eens een stevig zang geluid.
1minutemanager score:
Tags: Amy Winehouse, concert, Duffy, Joss Stone, Paradiso, Rockferry
5 Reacties
Hi Yuri, wij zijn het met elkaar eens….ze zingt als een lekkere soulnegerin terwijl ze zo blond is als de pest. Ik geloof dat haar 2e album ook een knaller gaat worden.
read my lips
Het live concert van Duffy in Paradiso Amsterdam zal -denk ik- wel een historische gebeurtenis blijken te zijn. Deze jonge artieste komt nog aardig over, niet-over-het-paard-getild, en beschikt over een fantastische en eigen stem die nog lang mee zal gaan en uiteraard zal groeien. Haar bewegen op en over het podium is nog pril, ietwat onwennig, maar vervuld van de lieve charme die zij in zich draagt. Ze is sexy zonder dat al te uitvoerig als zodanig te presenteren.
Duffy hoefde vanavond dan ook niet tot het uiterste te gaan om te scoren; bij voorbaat kreeg zij alle krediet van het aanwezige publiek, dat gemiddeld ongeveer 33 jaar oud was.
Het grote minpunt van deze avond was in mijn ogen -EN OREN- het totaalgeluid!
De zeskoppige band was enthousiast maar werd -zoals zo vaak bij popconcerten- geluidtechnisch de zaal ingekieperd als een decibelstorm met overheersende bas en drum. Dat resulteerde in een plomp en zeurend gedreun dat veel subtiliteit in haar liedjes overspoelde en erodeerde. Zo zag ik zelfs een gitaarsolo die ik in het gehele geluidsbeeld maar niet kon ontdekken! Onhoorbaar! Ongelooflijk toch! Dat soort zaken in de popconcertwereld blijft me verbazen. Zoveel herrie, geef mijn gevoelige oren dan alleen maar die CD!
Wonderlijk vond ik verder wel hoe Duffy zich in al dit geweld wist te handhaven! Dat bewijst haar kracht en ook dat deze zangeres m.i. een lange en een brede carrière tegemoet gaat!
In een van de toegiften zong Duffy even zonder drums en bas: het was alsof de zon plotseling door de wolken brak! De klankkleur van haar stem straalde omdat die even niet de concurrentie aan hoefde te gaan met al die andere frequenties. Wat een verademing!
Waarom was dat zaalgeluid zo hard en slecht afgesteld?
Ik vroeg het ook aan geluidtechnicus Hans Waardenburg van Studio State of Mind.
Zijn antwoord was simpel.
Misschien waren het geen supergoede geluidtechnici, maar wat zeer waarschijnlijk is: ze zijn al half doof!
DOOF!
Dat moet het zijn. Nu snap ik die vreselijk overheersende herrie van de drums en bassen! De aanwezige technici horen die niet meer zo goed en dus schuiven ze…
Het was ongelofelijk briljant! Duffy zong de hele zaal plat! De muziek vande band kon beter, maar Duffy's stemgeluid was zeker heel erg goed. De CD is nu gewoon een teleurstelling…
Ik kan niet wachten tot ze weer in Nederland optreed!
Mee eens! Duffy was geweldig maar moet zich zeker nog in de toekomst gaan bewijzen. Wat ik wel vind is dat de Engelse dames niet met elkaar vergeleken mogen worden. Amy en Adele hebben een totaal ander geluid/reportoire. Waardering concert: 8+