Live recensie: Andre Rieu – Thialf, Heerenveen

Een kleine stap voor de mensheid, een grote sprong voor ondergetekende: een optreden bezoeken van de grootste internationale ster van Nederlandse bodem, André Rieu. Een artiest die mij al jaren intrigeert, door zijn positivisme, onmiskenbaar charisma, zakelijkheid en liefde en passie voor zijn vak. Wat is zijn geheim? Hoe slaagt hij erin om elk concert weer duizenden mensen te entertainen met zijn orkest? 1minutemanager ging op onderzoek uit en bezocht het optreden in Heerenveen. Ben ik bij rockconcerten inmiddels bijna de oudste bezoeker, het was fijn vast te kunnen stellen eindelijk eens tot de jongste bezoekers te behoren. Een persoonlijk verslag.

Als er één artiest is voor men respect mag hebben, dan is het toch zeker wel Andre Rieu. Met een repertoire dat grotendeels bestaat uit de greatest hits uit het lichte klassieke repertoire heeft de Limburger de wereld veroverd. Jaarlijks komen zijn concerten op de buis voorbij, waarbij vooral veelvuldige uitzendingen en herhaling op de Duitstalige zenders als ZDF en ORF de kroon spannen. En ik moet bekennen, ik blijf kijken. Dat wil toch wel iets zeggen, want wie de rubriek ‘luchtgitaar’ een beetje volgt, weet dat de voorkeuren van de 1minutemanager toch echt liggen in de wat hardere rock en pophoek. Toch blijf ik geïntrigeerd kijken naar Rieu en zijn orkest, zeker sinds ik lid ben van de jury van het NK luchtdirigeren, en bestudeer ik het fenomeen Rieu meer dan ooit. Om de een of andere reden weten hij kwaliteit en plezier te koppelen aan composities die al duizenden keren zijn uitgevoerd met een concept dat toch erg doet denken aan de nieuwjaarsconcerten die altijd uit Wenen tot ons kwamen/komen. Inmiddels zijn de beelden van zijn toer door Australië overbekend, met een schitterend decor dat hem uiteindelijk een luchtig opgenomen verlies van liefst € 36 miljoen opleverde. Het zijn beelden die je bijblijven en trots maken dat een Nederlander toch iets heel bijzonders presteert.

Dat maakt de overstap naar het optreden Heerenveen toch wel erg groot. Want daar speelt Rieu zonder de grote ambiance die hij voor zichzelf gecreëerd heeft. Geen Schloß Schönbrunn, geen kroonluchters in de zaal, maar een vrij kil aandoende schaatshal die is omgetoverd tot balzaal. En hoewel het vooraf bekend is dat de show beperkter aangepakt moet worden, het is toch een teleurstelling. Het publiek in Friesland kennende, voorspel ik een moeilijke avond voor Rieu en zijn orkest. Zo eenvoudig zijn de Friezen niet over te halen uit hun bol te gaan, en ik verwacht een ‘niet slecht’ als beste recensie van de avond. Het moet gezegd, vijf minuten na binnenkomst ben ik al bijna ‘om’. Rieu komt, onder luide muziek uit de speakers, met orkest in twee rijen van achter in de zaal aangelopen. Eenmaal op het podium neemt hij met zijn orkest het nummer naadloos over en speelt het tot het eind. Uiterst professioneel en mooi ‘effect-bejag’. Het publiek weet direct: die kunnen echt goed spelen. Wat daarna volgt is een strak uitgevoerde selectie van meer of minder bekend werk uit de klassieke en populaire muziek, van composities van Franz Lehar tot ‘E Lucevan Le Stellle’ uit Tosca, de opkomst van de toreador uit Carmen, diverse walsjes van Strauss & Co tot moderner werk uit bijvoorbeeld de film ‘Titanic’.

Toch is het niet alleen maar een greatest hits avond. Rieu weet wel degelijk te ontroeren met onbekender werk en haast vergeten composities. Het is deze mix van publiekslievelingen en cultureel verantwoord werk die de kracht vormt van Rieu. Waar vergelijkbare orkestleiders als James Last of Boskovski bleven hangen in het herhalen van zetten, kiest Rieu af en toe een zijstraat die zijn liefde voor muziek duidelijk laat zien. Daarnaast is hij ook onmiskenbaar charismatischer. Hij heeft zich de beroemde Weense charme eigen gemaakt en kan ontspannen en helder met zijn publiek communiceren. Het lijkt a l’ímproviste, maar is waarschijnlijk voor een groot deel gescript. Dat is overigens niet storend, want Rieu laat zien een perfectionist te zijn die niets aan het toeval wil overlaten. Een voorbeeld voor veel Nederlandse ondernemers en musici. Het publiek eet vanaf de eerste minuut uit de hand van de orkestleider. Dat maakt het beoordelen of het publiek zich altijd echt vermaakt lastig. Wie een kaartje koopt voor een Rieu optreden, lijkt het er in ieder geval voor de pauze al uit te willen halen. Daarbij is Thialf in Heerenveen nog een lastige zaal en dat blijkt ook wel tijdens het optreden. Niet op alle nummers wordt even enthousiast gereageerd en het is het orkest aan te zien dat ze er dit keer hard voor moeten werken.

Rieu doet geen concessies aan kwaliteit en heeft de lat hoog gelegd. Het is allemaal professioneel, smaakvol, vrolijk en krachtig gebracht. Het is wel oppassen voor overexposure, want wie de shows in Australië of Maastricht ziet, denkt al gauw hetzelfde te krijgen. Geen wonder dat hij zijn pijlen nu richt op het nog onontgonnen Latijns-Amerika.

Rieu biedt het publiek wat daarnaast zij wil en verwacht. Vooraf stelde ik dat ik mijn schoenen zou opeten als hij niet het Friese Volkslied zou spelen, en ja hoor, vlak voor het eind staat iedereen op en gaat met volle borst meezingen. Friezen die tot dan toe enigszins wazig voor zich uit hadden gekeken barstten plots in oorverdovend gezang uit. Makkelijk scoren, maar toch ook weer knap. Zou ik naar een keer nog een concert gaan? Het zal u verbazen, maar het antwoord is volmondig ja. Maar dan wel met Schloß Schönbrun op de achtergrond.