De revolutie in de gitaarmuziek, die vanaf pak weg 2000 heeft plaatsgevonden, lijkt grotendeels voorbij gegaan te zijn aan het Nederlandse publiek. Bands als White Stripes, The Strokes, Bloc Party, White Lies, om er maar een paar te noemen; een doorbraak bij het grote publiek hebben deze bands in Nederland niet gemaakt. Het succes blijft beperkt tot een kleine incrowd. Hetzelfde geldt zeker voor Black Rebel Motorcycle Club (BRMC), een band die sinds 2001 internationaal aan de weg timmert maar hier nauwelijks aan de bak komt (lees: op de radio gedraaid wordt). Toch was Paradiso afgeladen vol afgelopen donderdag.De invloed van BRMC is duidelijk. De gitaarmuur van The Jesus and Mary Chain uit de jaren tachtig/negentig is zonder twijfel de grote inspiratiebron van de band. Ook al zo’n groep die lieveling was van Muziekkrant Oor, maar nooit verder kwam dan hoge plaatsen in de favorietenlijst van de recensenten. Dat lukt BRMC zelfs niet.
De reden ligt in het volslagen a-commerciele gedrag van de drie leden van de band. Interviews waren per definitie drama’s. Veel meer dan ja/nee antwoorden kreeg zelfs de welwillendste journalist niet uit de bandleden. Er zijn moeilijker methoden om je carriere de nek om te draaien. De vele ruzies in de band deden de rest. Toch heeft de band overleeft, nu met een nieuwe drumster aan boord. Het lijkt de band in een nieuw evenwicht gebracht te hebben, bijna positief gestemd te hebben, en er werd dan ook zowaar wat gecommuniceerd met het publiek tijdens het optreden. Zelfs voor verzoeknummers draaiden de drie leden hun hand niet om. Het moet niet gekker worden, anders gaat het imago van deze altijd in zwart gehulden groep toch echt een deuk oplopen!
BRMC speelde ruim 2 uur, met een duidelijke breuk tussen het eerste en het laatste uur. Het eerste uur kan gezien worden al warmdraaien, met veel nieuwe nummers. In het tweede uur kwam de band echt los. Het geeft dan wel te denken dat toen pas het publiek helemaal loskwam, voornamelijk bij de oude succesnummers, en dan meestal ook nog eens van de eerste cd B.R.M.C.. Dat waren toch echt de hoogtepunten van de avond waren. Wat zijn de beste songs van dit debuut toch sterk: Love Burns, Spread Your Love, Riffles en het als laatste nummer voor de korte pauze gespeelde Whatever Happend To My Rock & Roll, het zijn allen klassiekers die nog steeds staan als een huis. Het nieuwe Conscience killer past hier perfect tussen, maar voegt aan de trance-rock sound van de band nauwelijks iets toe.
De nieuwe drumster Leah Shapiro werkte met de precisie van een atoomklok het repertoire af, maar voegde ook nauwelijks iets toe. Nick Jago, officieel nooit ontslagen maar te weinig gericht op de band, voegde door zijn meer rommelige aanpak toch voor een wat warmere sound.
BRMC is waarschijnlijk de meest onverwachte overlevende uit de rockrevolutie van het begin van deze eeuw. Een revolutie die hier ten lande overigens bijna volledig voorbij lijkt te zijn gegaan. Prima muziek om mee naar huis te rijden en even de luchtgitaar te pakken. Live is twee uur echt teveel van het goede, en veel ontwikkeling heeft de band niet doorgemaakt. Ondanks dit alles ken ik weinig betere rockmuziek uit deze eeuw, hoe somber deze ook mag klinken.
Beste songs: Whatever Happened To My Rock & Roll; Riffles; Red Eyes And Tears.
Tags: Baby81, Black Rebel Motorcycle Club, BRMC, Live, Paradiso, review
6 Reacties
Ha Pascal,
Ze speelden ook heel veel nieuwe nummers en ook van cd’s als Howl en Baby81, maar hetv echte enthousiasme kwam pas met de nummers van de eerste cd. Kortom, wel veel nieuw werk voor de break, maar daarna vooral oud werk. En dat sloeg beter aan.
hgr.,
Gyuri
Ik heb nog wat andere recensies uit Brussel. Zie hieronder.
Is er een verschil kwaliteit van het optreden of het publiek? Is er iemand twee keer geweest? Die weet misschien het antwoord.
http://damusic.be/live/les-nuits-2010-black-rebel-motorcycle-club/hellevuur
Hmm, ik kan het niet eens zijn met de recensent. Dit is de vierde keer dat ik BRMC zag en ik zag ze nog niet beter. De nieuwe drumster voegt zeker wél wat toe en hoe! Bij Half State bleek dat bijvoorbeeld erg goed. De nieuwe nummers maakten sowieso erg veel indruk: Aya was erg intens. En wat te denken van de akoestische Sympathetic Noose. Kippenvel. Het was wel snoeihard (ik zag de dB meter 110 aangeven op gegeven moment). De oude nummers gaven nog meer sfeer en intensiteit aan het optreden dan de nieuwe nummers al brachten. Helemaal top en het optreden maakte veel meer indruk dan een pakweg Editors een kleine twee weken eerder.
Ook ik kan het niet eens zijn met de recensent.
Welke rockgroep kan nog een tent vol krijgen waarbij iedereen uit zijn dak gaat en verder komt dan het welbekende ‘leuk..bandje kijken’.
Wat is dat toch in Nederland dat elke band bij voorbaat minder is als het niet de Arena vol wil krijgen??Niet elke band hoeft commercieel te worden!!Bah..leer toch een keer iets te waarderen denk ik dan..balkon kijker met je ontevreden halfvolle glaasje prik!.
Nee hoor..BRMC blijf maar lekker onder de radar en met een flinke dosis underground en een groep trouwe fans! Kijk uit naar Tivoli 24 augustus in Utrecht!
Tivoli Utrecht was echt te gek! Hoop dat BRMC binnenkort weer komt in Nederland
Ik zag ze de 14e in Brussel. Afgeladen volle tent. Met zo te lezen een iets andere setlist. Het was een super optreden, met publiek enthousiaster dan ik in Paradiso, Rijsen of Lowlands heb gezien. En bepaald niet alleen voor de nummers van de eerste cd.