Live recensie: Brian Wilson – Paradiso, 6 juli 2009

De zomer laat het even afweten, maar die kan zonder meer weer in huis gehaald worden met gouwe ouwe Beach Boys muziek. Zoveel is wel duidelijk als Brian Wilson, het genie achter de unieke surf-sound, alle grote hits uit het oeuvre van de meest succesvolle Amerikaanse band ooit live laat horen in de vaderlandse poptempel. Surfer Girl, Sail on Sailor, Good Vibrations, Do You Wanna Dance, Sloop John B en het majestueuze God Only Knows, ze kwamen allemaal voorbij in een optreden dat de verwachtingen overtrof. Met dank aan een geweldige band.

Voor show-elementen hoef je niet meer aan te komen bij Brian Wilson, die op het podium gekleed gaat alsof hij net de badkamer heeft gestuct. De beste man is inmiddels ook alweer 67 en heeft een veelbesproken verleden, waarbij psychische problemen de boventoon voerden. De belangrijkste tekstschrijver/componist van The Beach Boys en tevens bassist van de band, brak emotioneel toen hij in 1967 met het album Smile, de opvolger van het veel geroemde en tot het popcanon behorende album Pet Sounds, het definitieve popalbum wilde maken.

Helaas, de Beatles waren hem met Sergeant Pepper’s Lonely haerts Club Band voor, hetgeen het einde betekende voor het Smile project.  Jarenlang bleef Brian in bed, en omstreden psychische hulp deed de rest.

Maar dan breken de jaren negentig aan en plots heeft Brian Wilson er weer zin in. Hij gaat weer toeren en zijn gezondheid gaat lichtjes vooruit.  Hij rondt het Smile-project uiteindelijk in 2004, toert onder enorme belangstelling en krijgt zelfs een Grammy.

Na eerdere optredens in ons land, waaronder Carré, was het nu de beurt aan Paradiso. En wellicht was dit wel het leukste optreden van Wilson met zijn goed ingespeelde band. Het publiek werd getrakteerd op een prachtige dwarsdoorsnede van het werk van Wilson, voornamelijk van zijn werk uit de jaren zestig en begin jaren zeventig. Kortom, een greatest hits festival dat alleen door groepen als The Beatles, Abba of The Stones benaderd zou kunnen worden.

In een optreden dat in twee sets van ongeveer drie kwartier was opgeknipt, was het eerste deel vooral gericht op het wat rustiger werk .Hoogtepunten waren Surfer Girl en Sail on Sailor, van het album Holland, toentertijd grotendeels opgenomen in…inderdaad…Nederland.

Maar als de band Little Deuce Coupe speelt, op werkelijk fenomenale manier, begint de zaal los te komen. Als Do You Wanna Dance dan volgt, is de zaal om. En wat volgt dan allemaal nog? Wereldhits als Wouldn’t it Be Nice, Good Vibrations, Sloop John B, God Only Knows. En dan ben ik nog vergeten te vertellen dat Help Me Rhonda, In My Room, Do It Again ook allemaal de revue passeerden.

Kortom, het optreden overtrof de verwachtingen verre, met dank aan een geweldige backing band die de meester in al zijn glorie liet zien. En die luchtgitaar dan? Ja, als hij achter zijn keybord zit, speelt hij een keer enkele noten in de lucht. Als hij daarna een basgitaar om de schouders krijgt gehangen, wordt het aandoenlijk. Zonder een noot goed te raken staat Wilson daar:  ‘Thank you for Comin’‘.

Beste nummers: Sail on Sailor; Little Deuce Coupe; Do You Wanna Dance; God Only Knows