Live recensie: Chuck Berry; Bill Wyman/Mick Taylor; The Cure

Door: Gyuri Vergouw Gepubliceerd op 18 mrt, 2008 in de rubriek Luchtgitaar
Kennisbank onderwerpen: Recensies, Muziek

Het grote dilemma voor grote artiesten is: wanneer stop ik? Als je te vroeg stopt, kan het betekenen dat je sterft als vergeten artiest. Als je te laat stopt, kan optreden een farce worden vergeleken met de glorie van vroeger. Chuck Berry beweegt zich op de dunne draad tussen doorgaan en stoppen. Bill Wyman is in wezen gestopt (als bassist van The Rolling Stones) en speelt nu met vroegere stergitaristen als Albert Lee en Mick Taylor (ook ex-Stones) en Georgie Fame in zijn hobbyproject The Rhythm Kings. En The Cure treedt vanavond op en staat nog middenin de carriere. Over hoe vals spelen toch mooi kan zijn, hoe bezadigdheid ook wat heeft en hoe een verwachtingspatroon al dan niet wordt bevredigd.Laat ik beginnen met levende legende Chuck Berry. Inmiddels de 80 gepasseerd, maar nog springlevend. De man die verantwoordelijk is voor zo’n 20 klassieke rocksongs treedt de komende weken in heel Europa op. ‘Rock-’n-Roll music’, ‘Johnny B. Goode’, ‘Sweet Little Sixteen’, ‘Oh Carol’, ‘My Ding-a-ling’, ‘Hail-Hail Rock-’N-Roll’, ze kwamen allemaal voorbij gisteravond in de HMH. Ik geef het je te doen op die leeftijd. Van Parijs tot Rotterdam en van Duitsland tot Engeland, de oude rocker draait er zijn hand niet voor om. Berry is een opmerkelijk fitte verschijning, die in rood shirt en kapiteinspet een nog steeds gedreven indruk maakte. Maar ja, het gitaarspel liet toch wel veel te wensen over. Al bij opkomst ging het mis. Een gebroken snaar? Zoonlief, die de slagpartijen speelde, leverde direct zijn gitaar in. De show ging door, maar het was merkbaar dat de achtergrondpartijen ontbraken. Berry liet af en toe wat van zijn oude glans herleven, zeker als er een minuutje foutloos werd gespeeld. Dan werd er weer wat gerommeld, dan weer was het behoorlijk strak. Kortom, randje. Elke andere artiest brandt je er op af, maar Chuck Berry blijft een legende waarbij je een oogje moet toeknijpen (en een oortje moet dichtdrukken) om ervan te kunnen genieten. Toch blijft het een leuke ervaring de man nog een keer live gezien te hebben, ondanks alle minpunten. Het publiek zag het soms met lede ogen aan, maar kon toch nog af en toe genieten. Net zoals uw 1minutemanager. Wat moet dit vroeger goed en vernieuwend zijn geweest. Bonuspunten voor de fysiek van de man, want om op deze leeftijd nog zo fit te ogen is een wonder. Rock NOW, Roll-later!

1minutemanagerscore: (waarvan 1 voor de leeftijd)

Zie hier ook nog wat filmmateriaal waaruit blijkt dat luchtgitaarspelen wellicht ouder is dan wij tot op heden dachten:

http://www.youtube.com/watch?v=R0YUA3yTUss

Bill Wyman is daarentegen nooit zo’n beweeglijke persoonlijkheid geweest. Stones fans zagen veelal een standbeeld ergens in de hoek op een bas plukken, terwijl Jagger en Richards over het podium holden. Daarin is niets veranderd. Want hoewel Wyman de vaandeldrager is van The Rhythm Kings, de actie en communicatie moet komen van anderen, zoals Mick Taylor en Albert Lee. Dat Mick Taylor niet verder kwam dan 2 nummertjes, waaronder ‘No Expectations’ was teleurstellend te noemen. Hij bewoog zich dan ook als oude man van het podium af, niet te vergelijken met de toch 20 jaar jongere Berry. En ‘No Expectations’, tja, die waren er nu juist WEL! Het lag allemaal best lekker in het gehoor, maar het was ook wel erg gezapig. Leukste anekdote was dat een barjongen mij vertelde dat hij het voorprogramma best aardig vond, ‘in ieder geval beter dan normaal’. Tja, dan heb je het dus over Bill Wyman en Mick Taylor, voormalig leden van The Stones.

1minutemanagerscore:

Zanger Robert Smith van The Cure was vanavond in Ahoy meer dan uitstekend bij stem. De band speelde als vanouds een wederom enorm lange setlist (onderaan de setlist van Antwerpen 14 maart ter indicatie; ongeveer 35 composities, wie doet het ze na), was goed ingespeeld en ging gedreven te werk. Toch mistte er iets. Moeilijk te duiden, maar eigenlijk was het grote gemis de subtiliteit die de band altijd kenmerkt. Na 6 a 7 nummers werd de muur van geluid dusdanige gelijkvormig dat alle nuances dreigden te verdwijnen. De verfijnde muziek van Smith en vrienden werd een hedendaagse versie van stadionrock a la U2. Op zich niets mis mee, maar eigenlijk toch wel jammer. The Cure is daarvoor eigenlijk toch te speciaal. Hoewel de ‘die hard’-fans volledig aan hun trekken moeten zijn gekomen, was het voor bezoekers die iets minder idolaat van de meester en zijn discipelen zijn een lange zit. Heel erg fanatiek ging het er in de moshpit ook dan niet aan toe en de hoogtijdagen voor Robert Smith als tieneridool lijken achter hem te liggen, want veel werk had de security voor het podium niet. Men was al blij een ballonnetje of twee in de vorm van een hartje terug te gooien in de massa. Kortom, niets mis mee, maar de passie en extase die je soms voelt bij andere bands heb ik wel node gemist.

1minutemanager score:

Setlist The Cure in Antwerpen:
Plainsong, Prayers For Rain, A Strange Day, alt.end, The End of the World, Lovesong, To Wish Impossible Things, Pictures of You, Lullaby, From the Edge of the Deep Green Sea, Hot Hot Hot, The Only One (was Please Project), The Walk, Push, Friday I’m In Love, Inbetween Days, Just Like Heaven, Primary, A Boy I Never Knew, Never Enough, Wrong Number, One Hundred Years, Disintegration
1st encore: At Night, M, Play For Today, A Forest
2nd encore: Boys Don’t Cry, Jumping Someone Else’s Train, Grinding Halt, 10:15 Saturday Night, Killing an Arab
3rd encore: Freak Show, Close To Me, Why Can’t I Be You

Tags: Luchtgitaar

• Tweet