Live recensie: Tinariwen, de beste gitaarband ter wereld

De beste gitaarband ter wereld? Zou het U2 zijn? Wellicht The Kings of Leon? Wilco? The Arctic Monkeys? En voor de ouderen onder ons misschien nog steeds The Rolling Stones? Nee, geen van allen. Wie echt naar de beste gitaarmuziek van dit moment wil luisteren moet uitwijken naar Mali. Want daar komt Tinariwen vandaan, een groep bestaande uit zeven Bedoeïenen die magistrale bluesrock maakt. Gisteren speelde de groep in een halfvol Paradiso, maar voor de aanwezigen was het een onvergetelijk concert.

Het zal een jaar of vijf geleden zijn dat ik voor het eerst hoorde van Tinariwen. In het populaire BBC-tv programma van Jools Holland stond plots een wel heel bijzondere groep uit de hoek van de wereldmuziek. De in traditionele kledij optredende band speelt een magistrale mix van blues, trance en rock, die soms doet denken aan Jimi Hendrix, soms aan Bob Marley of Santana, maar evengoed aan oude bluesgiganten uit de Mississippi-delta of Chicago. In wezen wordt gitaarmuziek opnieuw uitgevonden door Tinariwen. Deze autodidacten, die ooit voor hun eigen staat met Kalasjnikovs vochten in de onherbergzame streken van Mali, Algerije, Libië en omstreken, hebben hun wapens neergelegd en verruild voor gitaren.

Na jarenlang een obscuur bestaan te hebben geleid, met slechts verspreiding van hun muziek via een lokale radiozender en wat cassettebandjes, kwam de doorbraak tijdens een optreden tijdens het inmiddels beroemde Festival of the Desert. Ontdekt door het westen ging het daarna snel. De eerste internationaal belangrijke cd van de groep, Aman Iman (Water is Leven), kreeg uitstekende recensies en de live optredens werden legendarisch. Enkele jaren geleden al stond de groep in de kleine zaal van De Melkweg, Amsterdam, en maakte ook daar al een onuitwisbare indruk.

In Engeland heeft de band inmiddels een enorme status en dat verklaart ook waarom onder meer Robert Plant en Carlos Santana al met de band op het podium hebben gestaan en het ook de favoriete band is van Coldpaly.

De enige zangeres van de groep, die de meest Arabische invulling aan de sound gaf, was thuisgelaten in de woestijn, maar de zeven mannen, die deels de hele avond gesluierd op het podium stonden, maakten er een swingende avond van. Wat wil je ook, met drie gitaristen, een swingende en bijtijds pompende bassist en twee percussionisten die op traditionele instrumenten spectaculaire tegenritmes wisten te creëren.

Elke beschrijving van de groep doet tekort aan zowel de performance als de muziek. Enerzijds blijft de groep dicht bij de roots van de blues, anderzijds vernieuwd zij dusdanig dat sprake is van een geheel eigen sound. Een wonder op muziekgebied, dat alleen mogelijk lijkt te zijn geweest door de complete afzondering waarin de groep zich jarenlang heeft bewogen. Uniek.

Paradiso, 12 november 2009:

CD Imidiwan: Companions:

CD Aman Iman/Water is Life: