Heartbreaker - Dionne Warwick
Er zijn weinig zangeressen denkbaar die uit een groter en succesvoller repertoire kunnen putten dan Dionne Warwick. In de bijna 50 jaar die haar carrière inmiddels duurt heeft zij vele tientallen wereldhits gescoord, die ook nog eens in het collectief geheugen zijn opgeslagen. De bijna 70 jarige diva trad gisteren op in Paradiso, en wat overblijft zijn gemengde gevoelens, die van respect en bewondering tot irritatie en een gevoel van gemiste kansen lopen.
Wat heeft Dionne Warwick toch een ijzeren, zeg maar betonnen repertoire. En dat voor een zangeres uit het lichtere pop-genre. Wie kent ze niet, al die geweldige hits die grotendeels uit de pen van Bacharach en David tevoorschijn werden getoverd. Walk On By, Make Me Over, Do You Know The Way To San Jose, I’ll Never Love This Way Again, Anyone Who Had A Heart en het door de Bee Gees geschreven Heartbreaker. De lijst is haast eindeloos en we hebben het niet voor niets over een legendarische zangeres. De muze van Burt Bacharach, met de ideale stem voor gevoelvolle vertolkingen. Adel schept verplichtingen, en de verwachtingen waren dan ook hooggespannen in een met ongeveer 1.000 bezoekers gevuld Paradiso.
Zelden heb ik echter zo’n anti-climax meegemaakt als bij aanvang van het concert. Plots staat Warwick op het podium met haar pianist en begint aan een langdurige introductie. Waar gaat dit naartoe, denk je dan. Het blijkt dat zoonlief Elliott een deuntje vooraf mag gaan zingen, en die grijpt zijn kans met twee stembanden. Vier covers mag hij zingen, niet onverdienstelijk, maar hier zit niemand op te wachten. Mama is gek op haar zoon en gunt hem een kans. Ach, je vergeeft het Warwick gezien haar enorme reputatie graag, maar voordat zij de energie van het publiek weer te pakken heeft zijn we wel een stief halfuurtje verder.En de stem van Warwick lijkt ook dan pas een beetje op stoom te komen, want de eerste liedjes komen nogal roestig over.
Pas bij het ingetogen en prachtig gezongen Alfie laat Warwick zien hoe goed zij nog kan zingen. Het verdere verloop laat zich raden. Het sterke repertoire verleidt velen de nummers integraal mee te zingen en de hoge tonen worden graag overgelaten aan publiek of zoonlief. Met That’s What Friends Are For besluit de legende haar optreden. Het publiek vond het prachtig, veel hits die zij zelf onder de douche met een haarborstel nazingen kwamen tenslotte voorbij. En het idool kon nog een keer worden bewonderd. Maar echt goed was het zeker niet.
Beste songs: Alfie; I’ll Never Love This Way Again
Tags: Dion, Dionne, Live, Paradiso, recensie, Warwick, Warwicke
4 Reacties
Willem,
grote sterren nemen vaak hun eigen geluidstechnici mee. Ik weet niet of dat gisteren het geval was, maar die kans zit er dik in. Warwick stem is niet meer heel krachtig en de oplossing is dan een eigen mixer mee te nemen die dit weet en er het beste van maakt. Ik weet dat bijv. Paradiso altijd aanbeveelt de huistechnici in te schakelen, maar dit advies kunnen sterren naast zich neer leggen, leuk dat je er ook was, heb je helaas niet gezien.
hgr.,
Gyuri
Wat heb je toch altijd zeurpieten er tussen….echt Nederlands….altijd maar klagen. Men moet trots zijn dat er zoveel liefde is tussen twee mensen, zoals haar zoon en deze dame! En dan nogh heerlijke muziek!! Nederland altijd maar klagen!! Ik en mijn familie hebben genoten, heerlijk de muziek…..vooral het openingsnummer van haar zoon. TOP!!!!! Wat een aardig, beleefde familie, moeder en zoon op het podium van Paradiso…. ps…misschien nog een job vrij bij de klaaglijn….
Prachtig concert, haar stem was wat zacht maar kwam sterk over in nummers Alfie & I’ll never love this way again en haar Braziliaanse liederen. Ook een mooie band tussen Moeder en zoon. Het was geweldig.
Jammer dat het geluid zo zacht stond want de band was top maar haar stem heeft nog maar weinig kracht (70). Ze werd hierdoor overstemt door allerlei types die vrolijk mee stonden te zingen, ik kwam voor Dionne en niet voor Sjon uit Diemen.
Dit gebeurt wel vaker in de Paradiso. Het lijkt wel of de geluidstechnici zich geen raad weten met dit soort optredens. Het geluid van Billy Idole en de Opposites was briljant. Hard maar van hoge kwaliteit.