Paradiso slaagt er regelmatig in optredens van ouwe getrouwen te organiseren, zangers en bands die de tand des tijds nog goed hebben doorstaan. Vaak sterren uit de jaren vijftig en zestig, die soms weer zijn opgeleefd na jaren in een verdomhoekje te hebben gezeten. Zo speelden de laatste jaren sterren als James Brown, Grace Jones, Miriam Makeba, Bo Diddley, Jerry Lee Lewis en Smokey Robinson de zaal plat. Tot die serie oudgedienden behoort zeker ook Eric Burdon, de Engelsman met het timbre van een oude blueszanger uit Chicago of Mississippi. Inmiddels ook al 69, maar nog goed bij stem.Wel een legende, maar geen legendarisch concert, al vermaakte de 1minutemanager zich prima. Wat wil je ook. Wie aan Eric Burdon & the Animals denkt, denkt aan The House of The Rising Sun. Dat is een ballast die de beste man met zich mee moet dragen, maar het zorgt nog altijd voor goed gevulde zalen anno nu. En dat terwijl de hoogtijdagen van The Animals toch echt midden jaren zestig zijn. De hits regen zich toentertijd aaneen en in het collectief geheugen zijn zonder twijfel nummers als Don’t Let Me Be Misunderstood, It’s My Life en When I Was Young opgeslagen. De laatste hippies uit die tijd liepen dan ook in verrassend grote getallen in Paradiso rond, luid When I Was Young meezingend.
Het pleit voor Eric Burdon dat hij bijna alle bekende nummers en hits van begin af aan speelde. Want geef toe, op nieuw werk dat niemand kent zit op een avond als deze niemand te wachten. Normaliter is het podium van Paradiso alleen voor de vernieuwing en de hipste bands, maar als oude helden voorbijkomen wordt weleens een uitzondering gemaakt. In het geval van Eric Burdon & The Animals is dat volledig terecht. De songs zijn legendarisch, de stem is nog altijd goed en de band speelt boven verwachting sterk. Want The Animals zijn natuurlijk allang niet meer The Animals. Waarschijnlijk is de band wereldwijd (veruit) koploper voor wat betreft oude bandleden en positiewisselingen. Je krijgt het idee dat bijna iedereen die in de jaren zeventig drumsticks, een bas of een gitaar kon vasthouden weleens heeft meegespeeld. Maar deze avond heeft de groep er zin in en samen met Burdon maken ze er een feestje van. De boosheid en teenangst is dan misschien allang weg, de nummers staan nog steeds als een huis. Een huis? Ja, in New Orleans. Maar laat dat nu net het minste nummer van de avond worden. Publieksparticipatie heet het dan, en het is ook niet te stuiten. iedereen blèrt mee en Burdon rommelt zich lekker door het nummer heen. Je merkt dat hij het met dit nummer wel gehad heeft, in tegenstelling tot met de andere hits van de avond.
Desondanks een uiterst vermakelijke en leuke avond die de herinnering aan vervlogen dagen mooi levend houdt.
Beste nummers: Boom, Boom; When I was Young
Tags: Animals, Eric Burdon, House of the Rising Sun, Paradiso, review
