Magnifique. Genial. Superbe. Incroyable. Het zijn slechts enkele van de superlatieven die de Fransen loslaten op Mathieu Chedid en diens alter ego -M-, onder wiens naam hij optreedt (overigens niet te verwarren met de eighties ster M van Popmuzik!). Een performer die in Frankrijk qua populariteit stilaan de concurrentie kan aangaan met Johnny Hallyday. Chedid, zoon van de Egyptisch-Franse zanger Louis Chedid en de Libanese dichteres Andree Chedid, staat vooral bekend om zijn live-performances, die worden geroemd om hun show-elementen. Zalen met 7.000 bezoekers speelt hij moeiteloos plat, maar zou zijn muziek en aanpak ook bij nuchtere Nederlanders aanslaan? En kennen wij in Nederland eigenlijk wel een ster van zijn formaat? Op 6 november speelde hij in een volgepakt en idolaat Lille. Een wereldster in Frankrijk. En? Kunnen Nederlandse sterren als Guus Meeuwis of Nick & Simon wat van hem leren?
Noem in Frankrijk de naam van Mathieu Chedid of zijn artiestennaam -M- (spreek uit ‘aime’) en de ogen van de Fransen gaan twinkelen. Dat vindt men een rasartiest waarvan men denk ik niet begrijpt waarom deze niet in andere landen aanslaat. Zoals wij Nederlanders dat denk ik van Anouk vinden. Chedid, opgegroeid in een creatief milieu, speelt bovengemiddeld gitaar, zingt goed en is bovenal een begenadigd performer. Extraverter zie je ze zelden op een podium. Het is de mix van eigenschappen die -M- ver boven het gemiddelde uittrekt. Aan goede zangers in de wereld geen gebrek. Gitaristen die de riffs van Hendrix achterstevoren kunnen spelen, ze zijn er legio. Componisten van leuke en pakkende liedjes, plenty. En ook showmannen genoeg. Maar een combinatie van deze vier, ik weet er wereldwijd nauwelijks een handvol op te noemen: Elton John, Jimi Hendrix, Freddie Mercury, James Brown. En nu dus Mathieu Chedid. Als geen ander weet hij de combinatie tussen show, creativiteit en pakkende songs te leggen, zoals ook blijkt uit de clip bij zijn bekendste hit Qui de Nous Deux. Dat hij schatplichtig is aan de muziek van Hendrix, Van Halen (luister naar solo in Mister Mystere, dat is toch Beat it?) en inmiddels ook de Afrikaanse muziek (Ammsetou), wat maakt het eigenlijk uit? Cocktails zijn lekker, je moet er alleen niet teveel van nemen op een avond. Met een set-list van 28 nummers zoekt -M- echter de grenzen van zijn publiek op.
Het begin is echter vlammend. -M- komt de afgeladen Zenith Arena rennend binnen, het titelnummer van zijn laatste cd Mister Mystere spelend. Daarbij laat hij het niet. Bij de solo gaat het pas echt los. Tot aan de tweede ring en de hele benedenzaal aan toe, -M- loopt dwars door de enorme mensenmassa heen en speelt gewoon door. Dat doen weinigen hem na. Hoe kom je hier nog overheen denk je dan, want er staan nog bijna 30 nummers op de set-list. En daar begint het probleem van Chedid. Je kan ook overdrijven. Publieksparticipatie staat bovenaan de agenda, maar op een gegeven moment wordt bijna geen nummer meer uitgespeeld zonder meisjes op het podium, crowdsurfende bandleden, een accoustische set in de benedenzaal, geregisseerde stamp- en klapacties van het publiek, noem maar op. Het leidt erg van de muziek af en hoewel de Fransen helemaal gek worden, als buitenstaander hoop je dat -M- gewoon weer eens een nummer van begin tot eind speelt. De Fransen zijn zo enthousiast dat het kritisch vermogen is afgenomen tot onder nul. Chedid is de plaatsvervanger van de lieve heer en dan blijk je als Nederlander toch wat Calvinistischer van origine te zijn. Ook best wel weer jammer eigenlijk. Want waar zie je nog een ster die 2 uur lang met een pruik op zijn hoofd in de vorm van een -M-, zijn alter ego, een concert speelt. En daarmee een nationaal begrip is geworden? Fransen mogen dan de revolutie hebben uitgevonden, grote sterren hebben ze nodig als geen ander.
Calvinisme? Niets van dat alles dus bij M en zijn al even enthousiaste backing groep, voor wie begrippen als pathetique en het grote gebaar gemaakt lijken te zijn (luchtgitaar!). Dat werk soms uitstekend maar soms val je bijna van je stoel. Zo eindigt het concert met een dramatische wandeling naar de achterkant van het decor, waarna -M- verdwijnt. Sarkozy kan het echt niet beter. Einde van het concert, denk je dan. Mis. Even later begint Sean Lennon, het is ‘m toch echt, met een solo op toetsen en voegt M zich bij hem voor wederom een afscheidslied, terwijl hij de tekst Je t’embrasse voor het publiek schrijft en op het decor laat projecteren. Hij komt er mee weg. Plots denk ik aan Michel Fugain et le Big Bazar. Show. Circus. Pathetische gebaren. De Fransen zijn er gek op en -M- is de hedendaagse vertegenwoordiger. En daarvoor verdient hij alle credits, want vindt maar eens een vergelijkbaar artiest in Nederland. Die moeten allemaal, van Guus Meeuwis tot aan Kane, minimaal een jaar in de leer bij deze rasentertainer.
Beste songs van de avond/les meilleurs chansons de la nuit: Mister Mystere; Machistador; La Bonne Etoile; Je Dis Aime; Delivre
Nog wat extra clipjes voor de liefhebber:
Met Sean Lennon
http://www.youtube.com/watch?v=j0L3Rcy-F_c
Le Roi des Ombres
Tags: Arena, Francais, France, Lille, M, Mathieu Chedid, Musique, Rijsel, Zenith
[...] http://www.1minutemanager.nl/luchtgitaar/live-recensie-m-mathieu-chedid-lille-rijsel-zenith-arena-6-... « new single Brian Ray [...]