Het succesvolste muzikale exportproduct van Wales sinds Tom Jones en toch nooit echt doorgebroken in Nederland. De mannen rond zanger/gitarist en onbetwist leider Kelly Jones lukt het dan bijna om de HMH in Amsterdam vol te krijgen, in Groot-Brittannië behoort de band tot de absolute top. Wel begrijpelijk, want de band heeft een zeer herkenbaar Britse signatuur. De band heeft de laatste jaren geprobeerd een internationaler, Amerikaanser geluid te ontwikkelen, Niet geheel tot ieders genoegen. En hoewel ook ik niet echt een fan ben, de band heeft blijkbaar toch een dusdanige aantrekkingskracht dat ik voor de derde keer een live concert van de band bezocht. Om nu een keer niet teleurgesteld te worden.Hoewel je hits van The Stereophonics in de Nederlandse top 40 met een lampje moet zoeken, de band heeft de afgelopen 10 jaar ook hier aan een trouwe fan-base gebouwd. De cd’s die de band uitbrengt bevatten altijd wel drie á vier ijzersterke songs, aangevuld met wat minder werk. Een aantal jaar geleden begonnen ze in Paradiso ijzersterk om na enkele nummers het kruid volledig verschoten te hebben. En bij de cd-presentatie van ‘Language Sex Violence Other’ werd zelfs de kleine zaal van De Melkweg aangedaan, wat geen succes was. Het publiek werd in de blijkbaar te kleine zaal bijkans weggeblazen in het gitaargeweld van de band, die alle nuances van het plaatwerk teniet leken te willen doen. Gisteren in de volle, maar niet uitverkochte HMH in Amsterdam stond de band op een podium dat blijkbaar beter geschikt is voor de live muziek van de band. Zalen die aan tussen de 4 en 10 duizend bezoekers plaats bieden lijken de beste plek om de band goed te kunnen appreciëren.
http://www.youtube.com/watch?v=eX3KrXFAsd0&feature=related
Dat heeft deels te maken met de sound, die stevig doorbeukt op een vaak prettig in het gehoor liggend basisritme. Zanger-gitarist Kelly Jones heeft daarbij een prettig geraspte stem en de band is goed ingespeeld. En met een repertoire van 6 cd’s is het niveau van de songs altijd bovengemiddeld, al is de gelijkenis met het werk van Oasis soms wel erg navrant aanwezig. Maar nummers als ‘ Mr. Writer’, ‘ Superman’, ‘Maybe Tomorrow’, ‘Dakota’ (een Engelse nummer 1) en ‘Devil’ zijn dusdanig sterk dat de band de top van de muziekbusiness steeds in zicht heeft. Waarom de band dan toch niet helemaal doorbreekt in Nederland? Gisteren was de zaal tenslotte vooral vol door de aanwezigheid van veel Engelsen en Welshmen.
De oorzaak ligt in de te eenvormige sound van de band, die iets te sterk leunt op de stem van Jones. Die is uniek te noemen, maar gaan na zo’n 45 minuten ook wel wat vervelen. Het zijn juist de nummers die wat afwijken van de ronkende gitaarbeats die het sterkst overkomen, zoals ‘Maybe Tommorow’ (Jones zonder band, even een rustpunt) en ‘Dakota’.
Veruit het beste optreden van The Stereophonics in Nederland dat ik heb bezocht en de band is klaar voor het grote festivalwerk….en ja hoor, je denkt net aan Pinkpop of Jones kondigt aan dit jaar aldaar te spelen. Weer een nieuwe topper voor Jan Smeets c.s..
1minutemanager score: 
1/2
Tags: Luchtgitaar, Ongerubriceerd
Deze recensie dekt geheel de ervaring van het concert. Het was een massale rock and roll beleving met een solide band. Ideale gelegenheid om een verjaardag te vieren.