Zijn zij nu a) zo jong of ben b) ik nu zo oud? Vier piepjonge artiesten betreden het podium van De Melkweg in Amsterdam. Gitarist Jamie Cook heeft zelfs nog blosjes op de wangen. Het antwoord is dan ook a). Het is dan ook wel heel erg hard gegaan met de jongens van onder de twintig. Het snelst verkochte debuut in de geschiedenis van de Engelse charts, wereldwijde aandacht en optredens. Konden ze ‘opleven tegen de verwachtingen’? Ja! Als ik nu 16 was geweest (antwoord b was dus ook goed geweest), dan had ik morgen een gitaar gekocht, les genomen en was ik een band begonnen. In het voorprogramma ook nog een erg leuke en goede supportact uit Nederland, het al eerder aanbevolen GEM.
De eerste verrassing van de avond volgt direct bij binnenkomst. De aangekondigde supportact is gecancelled en daarvoor in de plaats het Utrechtse GEM. De nieuwe CD van de band is sinds vandaag uit (‘Escapades’) en de band heeft er zin in. De mannen met blikvanger Maurits Wersterik spelen heerlijke gitaarrock en doen sterk denken aan ‘The Strokes’. Lekkere gitaarpartijen en af en toe doen ze live zeker niet onder voor het genoemde voorbeeld. Er zijn slechtere referenties denkbaar! GEM behoort tot het beste dat momenteel op de Nederlandse podia rondloopt. Deze week dan ook nog een recensie van hun nieuwe CD.
De Arctic Monkeys uit Sheffield laten even op zich wachten, maar als ze er eenmaal zijn, kan je er niet omheen. Dit is een uitstekende band die geweldig puntige songs schrijft en speelt, met heerlijke gitaarpartijen die staan als een huis. Hoewel de band de CD behoorlijk getrouw naspeelt vervelen de nummers geen moment. Daarvoor zijn ze eenvoudigweg te goed en brilliant geconstrueerd. Sommige nummers behoren al tot het canon van het aanwezige publiek, dat voor ongeveer 30% uit Engelsen bestaat. De band begint met twee van de sterkste nummers van de cd ‘The View From The Afternoon’ en het zeer aanstekelijke ‘I Bet You Look Good On The Dancefloor’. Je voelt direct aan bij een geweldig optreden te zijn. Zanger, gitarist en blikvanger Alex Turner is de ster van de band en communiceert in authentiek Sheffields met het publiek. Hij draagt de gitaar hoog op de borst en ik kan het niet helpen, maar ik moet tijdens het optreden steeds aan een jonge George Harrison denken. Bassist Andy Nicholson draagt een shirt van Sheffield United. Het ziet er niet uit en doet denken aan al die jongetjes die je op zaterdagavond de pub in ziet gaan (en dronken worden en knokken) in de steden van Engeland. Met andere woorden, hoe authentiek kan je zijn? Over dat leven schrijven de boys! Grote platenmaatschappijen wilde de Monkeys wel contracteren, maar dan moest de te dikke bassist er wel uit. Geen wonder dat de jongens kozen voor het kleine Domino records!
Ik ben in het gelukkige bezit van een DVD met alle optredens van The Beatles in de Ed Sullivan Show uit 1964-1965, de best bekeken show allertijden met ruim 65 miljoen kijkers en de doorbraak van The Beatles. De komende maanden proberen de Monkeys op dezelfde wijze Amerika te veroveren. Het ‘Liverpudlian’ van The Beatles is vervangen door het Sheffields van Turner. En in plaats van gillende meisjes moeten de Arctic Monkeys het doen met 75% mannen in de zaal. Maar kan dit nog misgaan met Amerikaanse optredens in ‘Saturday Night Live’ en nu al alle optredens aldaar uitverkocht?
Een optreden van de Arctic Monkeys behoort tot het beste dat je momenteel op de podia kunt tegenkomen. Waar The Libertines (Kate Moss!) door drugsproblemen het succes niet konden continueren, pakken de Arctic Monkeys de draad op en gaan verder, veel verder. Hoogtepunt volgt hoogtepunt, waarbij ‘Fake Tales of San Fransisco’. ‘When The Sun Goes Down’, ‘From the Ritz to the Rubble’ en ‘Perhaps Vampires Is A Bit Strong But…’ er desondanks uitsprongen. Het is te hopen dat deze nieuwe vaandeldragers van de Britpop, die het estafettestokje van Oasis lijken te hebben overgenomen, dit niveau kunnen weten te continueren. Het enige probleem is dat ze structureel de hemel in worden geschreven en vergeten waar ze vandaan komen. Maar ja, moet je dan schrijven dat het slecht was?
Believe The Hype!
1minutemanager score: 
Leuk, Gyuri, die recensie over de Arctic Monkeys. Spijtig dat ik niet bij dit ‘historische’ concert in de Melkweg kon zijn.
Interessant zijn je observaties over de verschillen tussen Duitsers en Nederlanders. Wat mij ook altijd opvalt zijn de correcte omgangsvormen in ons buurland en de respectvolle behandeling ongeacht wie je bent. Een verademing, zeker als je weer iets te lang in Amsterdam hebt rondgehangen, waar de zelfgenoegzaamheid van de grachtengordel scherp contrasteerd met de bijna onmogelijk en ongelijke strijd voor de eigen plek van de opkomende generatie multiculti Amsterdammers. Wellicht zullen de verkiezing op 7 maart licht in de zaak brengen.
Wim de Groot