The Who? Do they still exist? Is one of the best rock live acts of the seventies still going strong or just in business to cash in on an old reputation, as so many rockacts do nowadays. On June the 6th, the band played the Ahoy-venue in Rotterdam, The Netherlands together with opening act The Cult. And what a show it was. Classics like ‘My Generation’, ‘Subtitute’, ‘See Me, Feel Me’ and ‘Pinball Wizard’ were played as if the band was just starting a career in rockbizz. A legendary band, a great performance and show.
Beforehand, yours truly had great doubts about going to a Who-concert. OK, they were a great band in the sixties and seventies and a great example to numorous bands (U2, Oasis, all punkbands) but isn’t the band just touring because they would only be bored by not doing so? Well, all my prejudices were countered by the band themselves, still going strong after being on the road for 40 odd years. Roger Daltrey and Pete Townshend are the only survivors of the legendary line-up, which included Keith Moon on drums and John Entwistle on bass. The band was legendary for its excesses, especially those of Keith Moon and the destructive powers of Townshend smashing up guitars.
Nowadays, the band seems more like a team effort than in those glory days, when shows could be either great or terrible. Daltrey and Townshend are in charge, but they have found a great drummer in Zak Starkey, ‘son of Ringo’, who is becoming a legend in his own right. Great drumming and good bassplaying by Pino Palladino as well as second guitar player Simon Townshend, brother of Pete, offered Daltrey and Townshend the possibility to focus on what they are good at: creating a great rock and roll show.
From the opening riffs of ‘I Can’t Explain’, Townshend showed his trademark ‘windmill’, and he is still the king in doing so. Even at air guitar championships I haven’t seen better windmills than those by Townshend last night, and I counted hundreds. Daltrey also showed off with his trademark microphone-slinging, with which he could have reached olympic glory in the rhytmic gymnastics department. But besides the class of Daltrey and Townshend, the band showed to be a team rather than a group of individuals. In the 2 hour show, the band played almost all great songs from the past, like ‘Who Are You’, ‘Pinball Wizard, ‘My Generation’ (in an extended jamming version), ‘Anyway, Anywhere, Anyhow’, Ýou Better, You Bet’ and the best song of the evening ‘Won’t Get Fooled Again’.
The encores started sloppy with ‘The Kids Are Allright’, which showed that the band lost the flow after walking offstage. But they quickly returned to form and ‘See Me, Feel Me’ showed a great rockband back in form. The Who showed that ‘dying before I get old’ (the famous line from ‘My Generation’) isn’t always the best option. The Who can still show young bands how to write great songs, play them loud and show audiences a great show. A lesson to all. No, ‘I Won’t Get Fooled Again’, The Who are still one of the best live bands in the world.
Opening act ‘The Cult’, one of my favorite rockbands, only got 30 minutes to show what they got and this was too short to impress, although the band tried the best they could and got a positive response from the audience. It was clear though that the band was almost completely modelled after The Who. In two weeks time, the band will have an opportunity to show what they really got in The Melkweg, Amsterdam. A review of this concert will be added as a reply to this article.
Footage of The Who in their heyday
The Zimmers, a cultphenomena in the UK at this moment: Hope I Die Before I Get Old?
1minutemanager score:
The Who:
The Cult:
Tags: Heyday, Live, The Cult, The Who
11 Reacties
Beste Henk, dank voor de correcties, ik heb ze natuurlijk direkt aangebracht. Zo zie je dat snelheid en juistheid vaak met elkaar op gespannen voet staan. En ik maar letten op de juiste spelling van Pete Townshend! Je meldt overigens in een reaktie op de vraagbaak het optreden van Journey op Arrow Classic Rock zo goed gevonden te hebben. Ik zag de band enkele maanden geleden in Paradiso en was niet onder de indruk. Gelukkig lopen onze smaakvoorkeuren voor wat betreft The Who wel gelijk op.
vriendelijke groet,
Gyuri
Journey blies bij Arrow bijna tienduizend man uit de tent en de sfeer daar was werkelijk euforisch. Dat vond niet alleen ikzelf, maar iedereen om me heen was laaiend. De toenmalige zanger Steve Augeri is inmiddels (kennelijk volgens interne afspraak) vertrokken, maar juist hij maakte grote indruk. Misschien dat de band juist op dat moment in grote vorm stak, want alles in dit optreden leek te kloppen. Zoals eigenlijk het hele Arrow Festival van 2006 een heerlijke ervaring was.
Ha Henk, Ja in Paradiso was er een andere zanger en die deed weliswaar erg zijn best, maar was het egwoonweg niet. Volledig over the top. Enige hoogtepunten waren de twee of drie songs die door de drummer van Journey werden gezongen, dat was wel erg goed, de rest was erg matig en hoogstens 2 sterretjes waard. Ik zag overigens erg veel mensen uit de Achterhoek en of Lichtenvoorde in Paradiso, dat vond ik al opmerkelijk…de verklaring geef jij dus,
vriendelijke groet,
Gyuri
Maar goed dat ik te laat ontdekte dat Journey in maart weer op bezoek zou komen. Dat zou toch een kater zijn geweest na Arrow, als ik jouw commentaar zo lees. Vertel eens, bij welke festivals heb je zoal bezocht en wat smaakte naar meer? Noem eens het treurigste, vreemdste of ronduit slechtste concert dat je ooit hebt bezocht! Bekende namen graag!
wat bedoel je Gyuri met over de top / ; ik vond het razend goed en gezien de reakties van het publiek zit ik goed ; goede mix van oud en nieuw en rock en ballads
Ha Kees, Journey heeft natuurlijk een erg sterke, maar in Nederland kleine fanbase. De optredens zijn schaars waardoor het publiek bijna per definitie positief is. Een enthousiast pubiek is dus niet altijd voor mij een goede graadmeter of een band echt goed is. Veel niet-fans die ik sprak en die ook aanwezig waren vonden het erg matig bijvoorbeeld. Ik heb het dan niet over de technische vaardigheden van de band, die is natuurlijk erg gooed. Maar mooie techniek vind ik minder interessant dan spannende muziek. Ik ben ook geen fan van Toto bijvoorbeeld, ook goede muzikanten.
Met over the top bedoel ik dat de beste zanger wel erg zijn best deed als rockzanger over te komen, vooral door nogal ingestudeerde bewegingen te maken. Het kwam niet echt uit de ziel, het was vooraf allemaal zo bedacht. Ik was er niet van onder de indruk. wel van de zang van de drummmer, dat was magistraal mooi. Ik ben gewoon niet erg onder de indruk van de muziek van de band, ik vind het wat obligaat allemaal. Maar gelukkig valt over smaak niet te twisten!
Als jij en vele Journey fans een goede avond hebben gehad, laat ‘m dan ook absoluut niet verpesten door mijn mening.
vriendelijke groet,
Gyuri
Hier komen we op het punt van wat “een goed optreden” of een “goede band” eigenlijk is. Daar kun je natuurlijk een enorme boom over opzetten. Voor mij weegt zwaar dat de muzikanten zichtbaar plezier hebben in hun optreden, dat de band trots uitstraalt over de nummers die ze spelen en dat de hartstocht, waarmee zij op het podium staan en hun muziek uitvoeren, overslaat op het publiek. Het is mooi meegenomen als het geluid (stem van de zanger) en de belichting in orde zijn. Als ik word geraakt door het enthousiasme, een artiest/band en publiek mij weet ‘in te pakken’ en er in de zaal een euforische stemming ontstaat, is het voor mij al bijna zeker een geslaagd optreden. Die euforie was er in elk geval bij het optreden van Journey op van het Arrow Rock Festival van 2006. En ik was geen fan, want ik kende de band hooguit van een singlehitje van 20 jaar eerder.
[...] years after their last, critically acclaimed album ‘Beyond Good and Evil’, The Cult release ‘Born Into This’, a return to form with giant size anthems and heavy guitar [...]
[...] gecreëerd: een lijst met vele muziekstijlen dwars door elkaar heen. Met o.m. Bob Dylan, Iggy Pop, The Who, Moke, Wolfmother, Kaiser Chiefs, Wagner, Montiverdi en …….Kuifje! Een uiterst [...]
Wekelijks bekijk ik het concert van THE WHO terug op DVD.
Ik heb ze vele malen gezien in Ned., Uk. Duitsland en USA. Dit concert in AHOY was klasse. Hier kunnen vele bands nog een voorbeeld aan nemen.
Hoogtepunt: My Generation/Cry if you want.
Ik had het genoegen om op tien meter van het podium te staan met een kaartje dat ik even daarvoor voor drie tientjes op de kop had getikt.
The Cult als voorprogramma was een prima opwarmer voor de rockiconen van deze tijd: The Who. En al stonden er zes muzikanten op het podium, de meeste aandacht ging natuurlijk uit naar Daltrey en Townshend, die met frisse koppen, afgetrainde lijven en een goed humeur het zichtbaar naar hun zin hadden in Ahoy. Na een spetterende start (‘I can’t explain’ en ‘The Seeker’) raasde de band door vier decennia rockmuziek en met diverse hoogtepunten werd de set afgesloten met het nog altijd fenomenale ‘Won’t get fooled again.’ De geluidskwaliteit was subliem, Daltrey goed bij stem en Townshend molenwiekend op zijn gitaar als altijd. Op de achtergrond viel vooral drummer Zak Starkey, zoon van Ringo Starr, op met zijn heftige drumwerk. In de toegiften o.a. een fraaie uitvoering van ‘Pinball Wizard’ waana ik murw gespeeld en nagenietend van een heerlijk avondje rockgeschiedenis huiswaarts keerde.
Terwijl deze zomer tienduizenden mensen in grote anonieme stadions andere iconen uit de historie van pop en rock bezoeken (Stones, Police, Genesis) ben ik er van overtuigd dat deze belevenis niet gauw geëvenaard gaat worden. Het geluk om oog in oog staan met zulke ambassadeurs uit de rockgeschiedenis is slechts weinigen vergund. In Ahoy was het zover. Ik zweef nog.