Voor de thuisblijvers wil het met het weer maar niet echt vlotten en daarom vandaag een aantal cd recensies die alsnog de vrolijkheid en de zon in huis halen. Om te beginnen met SMOD, een groepje jonge muzikanten uit Mali, gelieerd aan en geproduceerd door Manu Chao, die wat mij betreft de zomerplaat van 2011 hebben gemaakt. De Americana is dit keer in goede handen bij Alison Krauss & Union Station die een prachtplaat afleveren met Paper Airplane. Na haar briljante samenwerking met Robert Plant heeft Kraus nu laten zien het ook geheel op eigen kracht te kunnen. Mona is een nieuwe Britpop-groep uit Engeland, natuurlijk weer behoorlijk gehypt. Dat maken ze weliswaar niet helemaal waar, maar lekker is het bij tijd en wijle wel. Luchtgitaarspelen kan altijd nog bij het Black Country Communion van Joe Bonamassa, dat kort na de geweldige debuut cd met een niet veel minder deel 2 uitkomt. Ik sluit af met de Touareg-blues van Tamikrest en de Afrobeat van Orchestre Polyphonique de Cotounou.
SMOD: SMOD De zonder twijfel meest zomerse plaat van dit jaar behoort toe aan een drietal Malinese jongens die onder de hoede van Manu Chao een uiterst vermakelijke mix van pop, hip-hop en Afrobeat in elkaar geknutseld hebben. De productie-kwaliteiten van Manu Chao, zelf natuurlijk wereldwijd ook gekend om zijn vrolijke en swingende dansmuziek van onder meer zijn cd Radio Bemba, kwamen voor het eerst op de radar tijdens zijn samenwerking met Amadou & Miryam. Sindsdien behoort dit duo tot de top van de Afrikaanse bands die de wereld afreizen. Het bracht ook de gitarist van SMOD onder de aandacht van Chao, zoon betreft van Amadou & Miryam. En het resultaat mag er zijn. Vrolijke, Franstalige, uptempo hits die elke autorit naar het zuiden op zal vrolijken. Meer dan een gitaar, pakkende liedjes, wat raps en samenzang is het niet, maar swingend en gezellig is en blijft het. Beste songs: Ca Chante; La Dirigeants Africains; Fenkoro.
Alison Krauss & Union Station: Paper Airplane Allison Kraus kennen we natuurlijk vooral van haar samenwerking met Robert Plant, dat een magnifieke cd opleverde die enkele aren geleden in bijna alle favoriet top 10′s van het jaar stond. Nu is zij terug met haar oude begeleidingsband Union Station en het resultaat doet niet onder voor haar doorbraak cd in Nederland. Prachtige ballads afgewisseld met ouderwetse bluegrass, laat de banjo’s maar komen! Een zeer prettige cd voor de late avond-uurtjes met een glaasje Bourbon in de hand. Beste songs: Miles To Go; On The Outside Looking In.
Mona: Mona De eerste kennismaking met Mona komt van de bekende tv show van Jools Holland waar de band een krachtig optreden verzorgde. Kortom, het gaat snel met de Amerikaanse Britpop van deze nieuwe band, want het programma van Holland staat normaliter borg voor topkwaliteit. Het gelijknamige debuut is fris en fruitig, bevat lekkere nummers die snel in het gehoor blijven hangen maar echt heel bijzonder is het niet, we hebben het elders wel eens eerder gehoord. Voor fans van Moke bijvoorbeeld. Maar toch leuk en lekke genoeg om in de auto mee te nemen richting de Britse eilanden of dwars door Amerika. Beste songs: Cloack and Dagger; Shooting The Moon.
Black Country Communion: 2 Over de debuut cd van de nieuwe supergroep Black Country Communion was ik al eerder op deze site erg lovend en nummer 2, toepasselijk ook zo genoemd, doet er niet voor onder. Rock zoals rock in de oren van de gerenommeerde heren zou moeten klinken. Joe Bonamassa is en blijft de beste nieuwe blues-rock gitarist van dit moment en zanger bassist Glenn Hughes (voorheen o.m. Deep Purple) beleeft met zijn nieuwe band eindelijk een nieuw hoogtepunt in zijn carriere. Minpunt is dat hij bij deze tweede cd wel erg zijn stempel druk op het geheel, zowel qua zang als qua songwriting, maar als geheel blijft de band toch stevig overeind, ondanks de toch beperkte bijdrage van toetsenist Derek Sherinian (o.m. Dream Theatre) . En dan heb ik het nog niet eens over het drumwerk van Jason Bonham, inderdaad de zoon van Led Zeppelin drummer John Bonham, die laat horen dat sommige familie-kenmerken inderdaad in het DNA blijken te zijn opgesloten. Zoals superstrak drummen. Rock zoals rock anno nu zou moeten klinken. Beste songs: Cold; Faithless; An Ordinary Son.
Tamikrest: Toumastin Waarschijnlijk de meest interessante ontwikkeling op gitaargebied van de laatste jaren is de plotselinge opkomst van de Woestijn- of Touaregblues, een stroming van bands en gitaristen ui de regio Niger, Opper-Volta, Algerije en Mali. Bekendste vertegenwoordiger van deze stroming is de uit Touaregs bestaande groep Tinariwen, die inmiddels niet meer weg te denken is van de grote internationale festivals op aarde, zoals Glastonbury. In Nederland wil het allemaal nog niet zo vlotten, al spelen de bands met enige regelmaat in Nederland, zoals Tinariwen in oktober in de grote zaal van Paradiso. De groep Tamikrest is van een vergelijkbare orde en levert met de nieuwe cd Toumastin een schitterende wereldplaat af. Blues met een grote B, met invloeden die lijken te reiken van Jimi Hendrix tot de oervader van de blues Robert Johnson, maar dan wel verplaatst naar de bron van de Niger-rivier en niet de Mississippi. Gezongen in de taal van de Touaregs maakt dit een unieke luisterervaring die ik iedereen die van wat avontuur houdt kan aanraden. Voor liefhebbers van blues, trance-rock en wereldmuziek een absolute must. Beste songs: Ayitma Madjam; Aidjan Adaky en Addektegh.
Orchestre Polyphonique de Cotonou: Cotonou Club Ook bijzonder is de feestplaat Cotounou Club van de inmiddels bijna 50 jaar bij elkaar zijnde groep uit Benin Orchestre Poly-Rytmo. Herondekt door de wereldwijde hype die rondom de dansmuziek uit de jaren zeventig uit Nigeria, Ghana en Benin is ontstaan, speelde deze band enkele jaren geleden de podia in Europa plat. En dan te bedenken dat ze tot 2007 nog nooit een voet buiten Afrika hadden gezet. Onlangs waren de inmiddels behoorlijk op leeftijd gekomen heren nog in Amsterdam en het moet gezegd, ze spelen nog alsof ze jonge honden zijn. Werkelijk een van de meest swingende bands ever. Beste songs: Gbeti Madjro (met Angelique Kidjo), Von Vo Nono; C’est Lui Ou C’est Moi (met Fatoumata Diawara).
Veel plezier met het beluisteren van deze geheel verschillende muziekstijlen. Hopelijk zit er ook een ontdekking voor u tussen.
Tags: 2011, Alison Krauss, Alisson Kraus, Americana, Black Country, Black Country Communion, Bonamassa, Communion, Mona, muziek, Robert-Plant, SMOD, Tamikrest, tips, Union Station, zomer
