v.m.  de aandacht van DWDD voor het overlijden van Steve Jobs en andersdenkenden, een herplaatsing van een artikel uit 2006, dat momenteel veel bezocht wordt op de site)

Paul Arden is een handige man. Zijn boek ‘Whatever you think, think the opposite’ is een mix van plaatjes, statements en ideeën. Slim en handig in elkaar gezet, vooral niet te ingewikkeld gemaakt en dus zeer snel en makkelijk consumeerbaar. Zoals het een reclameman betaamt, zullen we maar denken. Het boek leest binnen een kwartiertje uit. Soms denk ik dan wel eens: ‘hoe ver moet de versimpeling van het managementvak nog doorgaan. Is Dick Bruna de laatste halte?’. Overigens nog niet eens zo’n gekke gedachte, want zo’n jaar of vier geleden introduceerde de overheid (VVD?) het ‘Jip en Janneke’-taalgebruik.

Terug naar Paul Arden. Arden is een gewiekst zakenman en zijn boeken zijn daarvan een spiegel. Je hoort hem denken: ‘managers lezen toch niet, dus ik schrijf lekker een dun boekje.’ Neemt niet weg dat zijn boodschap helder en duidelijk overkomt. Kijk eens anders naar dingen, het brengt je wellicht een stuk verder. Durf anders te denken en te kijken. Leer te zien op een manier die patronen doorbreekt. Kortom: ‘The world is what YOU think of it. So think of it differently and your life will change.’ Kortom, ook aan platitudes geen gebrek.

Toch biedt het boek van Arden veel meer dan alleen maar ergernis. Het kan wel degelijk een inspiratiebron of een bron van bevestiging zijn voor andersdenkenden, of voor mensen die er aan toe zijn eens anders te GAAN denken. Het boek kan inspireren en motiveren andere besluiten te nemen dan die voor de hand liggen. Een kritiek punt is dan natuurlijk wel in welke business je je bevindt. In de reclamewereld is anders denken een randvoorwaarde om te kunnen overleven. Het is een ideeën-industrie die leeft van de inspiratie van kunstenaars, musici, vormgevers e.d. Maar om nu tegendraads te gaan denken bij het verstrekken van hypotheken, als begrafenisondernemer of bij het aanhouden van verdachten? Het zou een verademing kunnen zijn en er is een enorme behoefte aan in Nederland, dat weet ik zeker. Maar om het hier ook van de grond te krijgen? Ik geef het u te doen.

Voor veel lezers zal Arden een inspiratiebron kunnen zijn gebaande paden eens te verlaten en nieuwe wegen in te slaan. Door zijn commerciële, maar zeker ook slimme en aansprekende aanpak, slaagt hij daar waarschijnlijk wonderwel in. Zijn boek zal creatievelingen of hen die zich hier graag mee associëren aanspreken. Maar hebben zij het nodig? Juist zij die het boek nodig hebben, de niet-creatievelingen, zullen het boek waarschijnlijk links laten liggen en het een verzameling open deuren vinden. En dat is jammer, want juist de open geest zal veel aan het boek hebben.

Persoonlijk vond ik het boek van Arden vooral een steun in de rug. Met een aantal van mijn activiteiten ben ik tenslotte behoorlijk anders bezig dan de adviesmarkt accepteert (Management Games, Nederlands Luchtgitaar Kampioenschap, professor penalty) en dat wordt zeker niet door iedereen op prijs gesteld. Doe maar gewoon dan doe je tenslotte in Nederland al meer dan gek genoeg. Fijn om dan in Ardens boek te lezen dat het succes voor andersdenkenden rond het 45e levensjaar komt.

Ook: is creativiteit bij managers wel noodzakelijk?

• 1minutemanager score:
  

De Brandpunt documentaire van 2 oktober bood een uniek zicht op de dagelijkse praktijk van chirurgen en andere medici. Het gekke is dat ondanks alles ik nog altijd wel veel respect kan hebben voor mensen in de medische sector, overigens van hoog tot laag, maar vooral om hun technische kwaliteiten. Mijn vader is ook minimaal een keer gered, dus het is niet allemaal malaise wat de klok slaat en dan ben je weer dankbaar voor de inzet en kunde van de artsen. Een gebroken been repareren of dichtgeslibd adertje, dat gaat vaak prima, maar op menselijk vlak valt het vaak tegen en ook dit onderwerp werd door de docu belicht. Het toegeven van fouten of de verkrampte reactie op kritiek van artsen komt mij welbekend voor. Terwijl het in veel gevallen helemaal niet gaat om schadevergoeding of claims, maar gewoon om barmhartigheid of compassie.

Brandpunt heeft medici die dicht op de praktijk staan bereid gevonden uitspraken te doen die tot voor kort onmogelijk leken. Hoogleraar Prof.Dr. Johan Lange pakte stevig uit, net zoals een radioloog en arts. Het loog er allemaal niet om. Wat korte quotes en feiten:

Een reductie van het aantal vermijdbare fouten met 50 tot 75% moet mogelijk zijn. (N.B. Dat zou betekenen dat er 1.500 doden minder vallen. Per jaar!)

Het toegeven van fouten is nog altijd niet de sterkste kant van de doktoren en chirurgen. In Amerika wordt slechts 1% van de fouten toegegeven, in Nederland 10% en bij druk van de patiënten nog eens 10%. Kortom, 80% wordt niet toegegeven. (N.B. denk eens aan proces van Michael Jackson)

Er is nog steeds sprake van een strakke hiërarchie binnen de medische sector, geslotenheid, weinig tegenspraak, tunnelvisie, afstandelijkheid, zelfoverschatting en arrogantie van de medici. De artsenopleiding staat nog steeds niet erg open voor mensen die graag hun fouten toegeven, al is de situatie beter dan bijvoorbeeld 10 jaar geleden.

Niet naastenliefde, maar benigne (goedaardige) machtsuitoefening is de drijfveer van medici.

Als oplossing voor deze immense problematiek voor een beroepsgroep werd onder meer omgekeerde bewijslast aangedragen, waardoor patiënten buiten de vaak ellenlange en emotioneel zeer zware nasleep worden gehouden. laat dat over aan ziekenhuizen, verzekeraars. letselschade adviseurs et cetera. Andere oplossingen liggen op de vlakken van teamwork, transparantie en heldere procedures.

Er zijn meer opties denkbaar om de cultuur van de medici aan te pakken. Daarover later, in een tweede artikel, meer. Feit is dat dit een probleem is dat stevig moet worden aangepakt. Het effect op gezinnen, patiënten, maar uiteindelijk ook op de medici zelf, is verwoestend. Veel leed kan worden voorkomen. Tijd om het voortvarend aan te pakken. Dat is in ieders belang.

Bekijk de video in andere formaten.

Iedere generatie begint weer bij nul. De gekte van de beleggers is ingebakken in de menselijke soort. Investeerders hebben teveel zelfvertrouwen, zij onthouden alleen maar hun successen en vergeten liefst snel hun mislukkingen. Het zijn slechts enkele quotes uit een interview met Hersh Shefrin, goeroe van de behavioral finance, oftewel de gedragseconomie dat op 25 juni in FD-weekend verscheen en waarbij hij en passant ook weer een nieuwe beurskrach voorspelde. Die zagen we allemaal wel aankomen natuurlijk, maar toch blijft het gedrag van beleggers en de voorspelbaarheid hiervan…….voer voor…economen.

Het mag dan een twee maanden oud artikel zijn, wellicht is het daarom juist nu zo lezenswaardig. Want dat is nu juist zo’ n beetje het probleem van beursgoeroes: ze krijgen achteraf gelijk, of ongelijk, maar niemand weet meer precies  wie wat nu op welk moment gezegd heeft. En dus selecteren veel goeroes de tips die perfect uit zijn gekomen en vergeten ze voor het gemak maar de tips die er compleet naast zaten. Het is tenslotte niet voor niets dat alle economen weten ‘ you can never outsmart the market’ . Nog wat highlights uit het gesprek met Shefrin en wat kanttekeningen mijnerzijds.

Als Nederlander moet je goed bekend zijn met krachs op de beurs. De Tulpenmanie uit de 17e eeuw staat in het collectief geheugen gegrift, maar toch is het sindsdien wereldwijd vaak genoeg op vergelijkbare wijze fout gegaan (internetbubbel 2000, de vastgoed- financiele sector bubbel 2007). Shefrin hierover: “(Maar) op financiele markten herhaalt de geschiedenis zich nooit volledig. Dat betekent dat een bubbel een volgende keer in een andere beleggingscategorie ontstaat en beleggers weer met lege handen staan. Bovendien begint iedere generatie weer bij nul. Pas wanneer zij de gevolgen van de gemaakte fouten ondervinden, bestaat de kans dat zij anders gaan handelen.”

Volgens Shefrin leren beleggers weliswaar, maar vaak pas als nadat ze zelf een harde smak hebben gemaakt. De grootste weeffout bij de mensheid is niet onder te willen doen voor de buren, familie of vrienden. Als op feestjes en partijen wordt opgeschept over de koerswinsten, wordt de neiging zelf te gaan beleggen erg groot. En brokers nutten dit uit. In de loop der tijd worden dan de fundamentele ratio’s vergeten en wordt belegd op eigen inzichten. Dat is in essentie de gekte van de menselijke soort die van grote invloed is op de ontwikkelingen op de beurs.

Van Shefrin verscheen het boek: Beyond Greed and Fear (2001) over Behavioral Finance.

Hoewel het onderwerp in Nederland qua publiciteit een beetje naar de achtergrond lijkt te zijn gedrongen, het is tenslotte niet voor niets crisis, blijft het sabbatsverlof toch een onderwerp dat de gemoederen bezig blijft houden. Waar ik ten tijde van de publicatie van mijn boek ”Sabbatsverlof” nog met een zoeklicht naar een spelt in een hooiberg c.q. naar ervaringsdeskundigen moest zoeken, bevinden zich nu in mijn omgeving voldoende verlofnemers die hernieuwde aandacht voor het onderwerp rechtvaardigen. Dat is ook de gedachte van het nieuwe Franse damesblad ‘Eclectique’, dat haar eerste nummer opent met een groot artikel over ”Une Annee Sabbatique”. Liefst 75% van de werkzame Franse vrouwen zou graag zo’n verlofjaar op willen nemen, tegen 61% van de actieve mannen. Het artikel bevat nog andere interessante informatie waarvan hier een kort overzicht is opgenomen.Op basis van een onderzoek van het mij verder niet bekende onderzoeksbureau Opinion Way valt in Eclectique onder meer het volgende te lezen. De vragen zijn overigens gesteld aan werkzame Fransen, inclusief studenten. Op de vraag ‘Als u over voldoende financiële middelen zou beschikken om een sabbatical te nemen, overweegt u dan er een te nemen, geeft liefst 68% een bevestigend antwoord, waarvan zelfs 46% binnen twee jaar.  Zoals gezegd is het verschil tussen mannen en vrouwen opmerkelijk. Liefst 75% van de vrouwen ziet het wel zitten een sabbatical te nemen tegen 61% van de mannen. 39% van de mannen en 25% van de vrouwen ziet het overigens absoluut niet zitten een sabbatical te nemen, opmerkelijk genoeg dus een minderheid. Dat was 10 jaar geleden wel anders!

Het liefst gaan de Fransen overigens reizen (38%). 31% wil de tijd voor zichzelf en de naaste omgeving gebruiken zonder duidelijke verdere planning, 10% gaat weer een studie oppakken of wil zich richten op een heroriëntatie op het werk, 9% wil zich richten op een persoonlijk passie (schrijven, schilderen et cetera) en 6% wil in deze periode een eigen bedrijf oprichten.

Er is ook een lijstje met angsten opgenomen die de Fransen mogelijk weerhoudt een sabbatical op te nemen. Zo is 37% bang het oude ritme en het oude leven niet meer op te kunnen pakken, 29% is bang het actieve professionele leven te missen omdat hier niet meer actief in is, 23% lijkt het lastig een nieuw project te creëren en 12% heeft angst te falen c.q. dat datgene wat men voorstaat mislukt. Nog eens 9% is bang voor de verandering van werkplek en vriendenkring. Overigens heeft 35% geen enkele van deze angsten.

Ik vind de uitkomsten opmerkelijk. Ten eerste omdat de cijfers in mijn ogen erg hoog zijn. Het geeft aan dat de behoefte aan sabbaticals groot is, niet zo verrassend als ik terugkijk op de periode waarin ik voor het eerst over dit onderwerp schreef en enorm veel vragen hierover kreeg. Hier kan men echter wel spreken van een doorbraak. Dat betekent natuurlijk nog niet dat dit ook cijfers zijn die uiteindelijk daadwerkelijk tot stand zullen komen. De vraag werd tenslotte gesteld op basis van het feit dat er geen financiële barrières zijn.En die zijn er, zeker nu, in veel gevallen juist wel.

Desondanks vind ik de percentages enorm, zeker ook omdat in de vraagstelling wordt uitgegaan van een sabbatsjaar…niet zomaar van een verlof van minimaal 3 maanden tot een jaar, zoals ik in mijn definitie van het begrip in 1999 heb aangegeven. Kortom, ik vind een jaar nogal aan de lange kant en ben benieuwd wat de resultaten zouden zijn geweest als de vraag was geweest wat men zou doen als men bijvoorbeeld 6 maanden een sabbatical zou kunnen nemen, met garantie van terugkeer op het werk.

Een van de meest in het oog springende nieuwe management onderwerpen van de laatste jaren is ”Hostmanship”. Gastheer/-vrouwschap en gastvrijheid zijn belangrijke elementen om klanten binnen te halen en te houden. Dat hoeft u uitbaters van restaurants of hotelliers niet te vertellen, die weten het als geen ander. Het beste voorbeeld is in mijn ogen een persoon die het begrip de inhoud gaf die het verdient. Onlangs overleed de oprichter van het Ambassade Hotel, Cees van der Velden, op 87-jarige leeftijd. Echt een man die het van nature in de vingers had. Een postuum eerbetoon aan een echte Hostman.De volgende korte observaties uit het leven van Cees van der Velden zijn ontleend aan een artikel uit het Parool van 9 juni 2011.

Van der Velden was een echte doener. In 1953 richtte hij het Ambassade Hotel op in Amsterdam, een plek waar in later jaren met name ook vaak grote schrijvers uit het buitenland verblijven, zoals Rushdie, McEwan en vele anderen. Niet verwonderlijk dat zij zich er thuis voelen, want de bibliotheek van het hotel, met vele gesigneerde exemplaren, is vermaard.

Daarbij bleef Van der Velden altijd een gastheer pur sang. En een man van de werkvloer. Tot aan zijn door op 87-jarige leeftijd hield hij vast aan een vast ritme. Om 08.30 kwam hij het hotel binnen, ging naar zijn kantoortje, nam een koffie en ontbijt met krantje en begon dan de dag met het verzamelen van de roomserviceplateuas, die hij naar beneden bracht en zelf ging afwassen. Strak in pak natuurlijk, want Van der Velden wist er altijd even onberispelijk uit te zien, zelfs als hij de afwas deed. En als het nodig was, serveerde hij met evenveel liefde het ontbijt en hielp hij mee bij het schoonmaken van de kamers. Die overigens met prachtige Louis XVI-meubels zijn uitgerust.

Vaste klanten werden altijd al bij de receptie begroet met een “welcome back”, maar even mooi vind ik de anekdotes waaruit blijkt dat klanten ook te ver kunnen gaan en dat daar best paal en per gesteld mag worden. Ooit gedroeg een Amerikaanse gast met de naam King zich nogal hufterig.  Hij meldde zich kortaf aan de receptie met een simpel ”King”. Na een door de voormalig leraar Engels prachtig uitgesproken ”I beg your pardon, sir” herhaalde hij dit nogmaals op luidere toon: KING! Hierop antwoordde Van der Velden met ”No sir, we have a Queen here”. Hoe luidruchtiger de Amerikaan, hoe chiquer Van der Velde antwoord gaf. Need I say more?

Het zijn anekdotes en voorbeelden van hostmanship uit de praktijk van een van die mensen die je niet hoefde te vertellen over wat gastheerschap inhield. Jammer dat ik hem nooit persoonlijk heb gesproken, daar waren vast prachtige verhalen uit voortgekomen. Hij is en was in mijn ogen de personificatie van Hostmanship. Tot aan zijn dood op 87-jarige leeftijd toe.

Er moet normaliter heel wat gebeuren wil ik naar een musical gaan. het is gewoonweg niet mijn kunstvorm. Voor Fela!, de musical over het leven van de koning van de Afrobeat Fela Anikulapo-Kuti, maak ik graag een uitzondering. Het onverwachte succes van de musical in New York, waar het eerst off-Broadway werd gespeeld en snel daarna promoveerde naar het veel grotere Broadway, heeft er toe bijgedragen dat Fela! nu een van de topacts van het Holland Festival genoemd mag worden.
Om maar direct met de deur in huis te vallen, met Fela! heeft het Holland Festival een succesnummer zonder weerga binnengehaald. Gedurende bijna 3 uur wordt het publiek een swingende avond geboden van een niveau dat zelden in Amsterdam te zien zal zijn geweest. Al bij binnenkomst wordt het publiek ontvangen met onvervalste Afrobeat, gespeeld door een prima band onder leiding van Jordan McLean, bekend van de New Yorkse Afrobeat groep Antibalas. Voor Amsterdam is de samenstelling van de band anders dan in New York of Londen, maar een kniesoor die er op let want er wordt van begin tot eind geweldig gemusiceerd.

De musical bestaat uit twee zeer verschillende onderdelen, die door een pauze van elkaar worden gescheiden. Het eerste deel is vrolijk en onvervalste show en Afrobeat-muziek. Voor de choreografie kreeg Bill T. Jones een Tony Award en dat is meer dan terecht. Zonder het ensemble plat te instrueren met synchroondansen wordt perfect bij de muziek gedanst. Zeer herkenbaar zijn de bewegingen van de danseressen, mede ook omdat de zonen van Fela, Femi en Seun, inmiddels ook met vergelijkbare ensembles de wereld veroveren. Het tweede deel gaat over de onderdrukking door de regering waar Fela Kuti mee te maken kreeg, hetgeen uiteindelijk zelfs leidde tot de moord op zijn moeder. Zware kost, soms een beetje over the top, maar wel passend binnen het geheel en met een duidelijke boodschap aan de wereld.

Een speciale vermelding voor hoofdrolspeler Sahr Ngaujah, een man uit Sierra Leone die jarenlang in Amsterdam heeft gestudeerd en voor zijn rol een Tony Award-nominatie heeft gekregen. Ik vraag mij af waarom hij deze niet heeft gewonnen, hij speelt Fela Kuti namelijk op werkelijk formidabele wijze. Alleen daarvoor mag u al naar Carré snellen.

Als alle musicals waren als Fela! was ik een groot fan en niet weg te slaan bij de podia waar ze worden opgevoerd. Fela! swingt als een gek, is een spektakel van de bovenste plan en het gaat ook nog ergens over: een man die vecht tegen onrecht, corruptie, machtsmisbruik. Heden ten dage is dat het profiel van een ideale corporate governance officer. Toentertijd, en wellicht ook nu nog, beland je er voor in de gevangenis en word je in elkaar geslagen, een lot dat Fela onvoorstelbaar vaak is overkomen.

Fela! is een feest voor oor en oog. Ook ideaal voor mensen die niet van musicals houden! Voor wie een musical echt niet trekt, zoon Femi Kuti speelt op 30 mei in de Amsterdamse Melkweg.

Om die laatste vraag maar meteen te beantwoorden: nee, ik geloof niet dat een model er toe kan leiden dat binnen organisaties plots met grotere regelmaat grote en toevallige ontdekkingen gedaan zullen worden. Ik zie het begrip serendipiteit vooral als een uitdaging en aansporing, als een methode van kijken en een bewustwording van het feit dat men soms goud in handen heeft zonder het zelf te weten. Het gaat mij er om dat men met een open geest kan kijken naar de dagelijkse realiteit. Alleen dan ziet men het toeval en doet men ontdekkingen die vooraf niet voor mogelijk werden geacht.

Neem het mega-project van CERN in Zwitserland, de grootste deeltjesversneller die door middel van botsingen kleine kernreacties teweeg wil brengen die onder meer het Higgs deeltje zichtbaar moeten maken. We zijn op zoek naar de basis van ons bestaan. We geven er € 6 miljard aan uit, maarzelfs de slimste koppen weten niet wat we precies kunnen verwachten. Juist dat onverwachte,datgene wat we niet weten maar wel kunnen verwachten maakt het experiment zo belangrijk en bijzonder. Kortom, de natuurkunde vormt zoals zo vaak de basis voor onverwachte ontdekkingen, zoals dit ook het geval is geweest bij onder meer rubber, penicilline, klitteband en nylon (en tientallen andere producten). Producten waar vele  multinationals uit zijn ontstaan.

Een voorbeeld dat wat dichter bij huis ligt, is waarschijnlijk de ontwikkeling van het Viennetta ijs van Ola, dochter-onderneming van Unilever. In de NRC van 28-6-2008 staat het volgende hierover te lezen: “De Britse ijsontwikkeliaar Kevin Hillman zag in een kookboek dat hij zijn vrouw in 1980 cadeau deed een foto van Mille Feuille-gebak.  Dat bracht hem op een idee: in plaats van gebak met duizend dunne laagjes deeg, room en jam, kreeg hij een taart voor ogen met dunne laagjes ijs en chocola. Twee jaar lang werkten onderzoekers aan de uitwerking van het plan. Bij de technische realisatie speelde toeval een belangrijke rol. Op een dag spuwde een verkeerd afgestelde proefmachine ijs in golflaagjes uit. Die golflaagjes bepalen tot op de dag van vandaag voor een belangrijk deel de het geacht van de Viennetta-ijstaarten. Ontwikkelaar Lochschmidt: ‘U wilt weten wat mijn droom is als ijs-ontwerper? Dat mij op een dag ook een Viennetta-toeval overkomt’. ”

En dan Harrison Ford. De meest succesvolle acteur ooit, in ieder geval voor wat betreft de box-office omzetten. Wat wil je ook als je hebt gespeeld in blockbusters als Star Wars en  Indiana Jones, en tal van andere hits. De beste man vertrok ooit zoals zoveel hoopvollen naar Hollywood, in het geval van Ford hopend op een baantje bij de radio. Om,dat dit niet lukte ging hij aan de slag als timmerman, om wat later bij te verdienendoor emt acteurs scripts door te nemen. Dat deed Ford zo goed dat hij kleine filmrolletjes kreeg, waarna hij uiteindelijk zijn doorbraak kreeg met American Graffitti. Zijn enige Oscar nominatie? Dat was voor de film Witness, waarin hij een moord moet oplossen in een Amish gemeenschap. En natuurlijk was hij daarin zeer geloofwaardig, want in een van de mooiste scenes van de film wordt een huis in een dag gebouwd. Met Harrison Ford als hardwerkende timmerman. Ford wordt in Hollywood als waarschijnlijk meest down to earth acteur gezien. Zelf schrijft hij zijn hele carriere, goed voor ruim meer dan $ 2 miljard aan film omzet, toe aan serendipiteit.

Met deze aflevering van Serendipiteit en het management van toeval heb ik trachten aan te geven dat het gelukkige toeval in vele vormen tot ons kan komen. het gaat erom open te staan. Met een doel voor ogen vertrekken, maar niet te beroerd zijn onderweg andere paden te bewandelen. En vooral: open staan en een oog hebben voor detail. In het geval van CERN zelfs het allerkleinste detail.

Barmhartigheid in Leuven, Begijnhof

Schudt een crisis culturele instellingen wakker? Wordt creatieve energie omgezet in concrete reddingsplannen? De afgelopen weken hebben laten zien dat er flink wordt geprotesteerd tegen de plannen van het huidige kabinet, maar dat er nauwelijks een barstje in het staande beleid is gemaakt. De culturele sector heeft een luide stem, maar slechts weinig poen. En dan haal je snel bakzeil. Toch zijn er ontwikkelingen en mogelijkheden.Opmerkelijk toch weer dat de meest creatieve ideeën uit de popmuziek lijken te komen. Of toch ook weer niet zo? Het is een sector waar daadwerkelijk gecreëerd wordt, en niet gereproduceerd. En vaak met een onvoorstelbare snelheid. Neem de kaartverkoop voor PinkPop en Lowlands. De verhoging van de btw op culturele uitingen van 6 naar 19% zou voor bezoekers betekenen dat de prijzen al snel met €20 omhoog zouden moeten gaan. Wat doen de betrokken organisaties (lees Mojo)? Die beginnen nu al met de voorverkoop van de kaartjes, en omzeilen zodoende de verhoging per 1 januari. En wat zegt staatssecretaris Weekers van Financiën hierover? ‘Een mooi voorbeeld van creatief ondernemerschap’…en natuurlijk extra belastinggeld in 2010, maar minder in 2011. Een typisch voorbeeld van het in de politiek heden ten dage nogal sterk levende opportunisme. En voor de betrokken festivals natuurlijk slechts een oplossing voor een jaar.

Dan is het idee van PinkPop directeur Jan Smeets heel wat opmerkelijker. Aangezien bioscopen in het lage tarief blijven, wordt het festival, waar ook films worden vertoond, omgetoverd tot grote bioscoop met gratis muziek erbij. Benieuwd of de staatssecretaris dit idee ook direct omhelst als ‘mooi’ en ‘creatief’.

Terug naar de creatieve oplossingen. Wat te denken van nederlandschreeuwtomcultuur.nl, waar men zich kan laten horen om het belang van cultuur aan te geven. Toch een beetje het ouderwetse ‘laten we met een doodskist naar de 2^e kamer lopen’-actie. Van reclamebureau KesselsKramer, dat achter de website lijkt te zitten, had naar mijn mening wel wat meer creativiteit verwacht mogen worden.

Je ziet overigens wel meer uitingen van directieleden aangaande de bezuinigingen. Zo refereerde lid RvT van Nederlandse Publieke Omroep Henk Hagoort ten aanzien van bezuinigingen op het aantal zenders en uitzendingen aan Unilever. Deze multinational bracht enkele jaren geleden in een grote operatie haar aantal merken terug van 2000 naar 600. Dan blijven de sterkste over, in de visie van Hagoort. Het is wel vreemde redenatie. De overheid dient zich er op te richten niet de sterkste, maar de zwakste, de aanvullende cultuur subsidiëren. Populaire programma’s kunnen we ook te zien krijgen op de commerciële zenders, daar is geen Nederlandse Omroep voor nodig. Anders zouden Joop van den Ende en John de Mol de grootste subsidie-ontvangers van Nederland moeten zijn. Wat fiscaal (foundation) en door uitkoopregelingen van gesubsidieerde podia ook wel het geval is, maar daarover in een derde artikel meer. Wel is subsidie nodig voor datgene wat we, lees de overheid, wel cultureel belangrijk vinden of niet aan durven komen (ballet voor de koningin) maar waar normaliter niet genoeg geld en/of kijkers voor te vinden zijn.

Het antwoord op de vraag uit de eerste regel luidt dus ook bevestigend. Culturele instellingen zijn als geen ander in staat nieuwe wegen te bewandelen. Het aanpassend vermogen is sneller dan in de politiek of het bedrijfsleven, daar valt zelfs veel van te leren. Makkelijk gaat het natuurlijk niet. Neem het Muziekcentrum van de Omroep, dat als grootse instelling geslachtofferd lijkt te worden. De flexibiliteit om te veranderen is daar, zeker na eerdere bezuinigingen, beperkter dan elders. Maar zelfs daar houdt men de moed erin. Op de website van het MCO wordt nog steeds gezocht naar een hoboïst en naar concertmeesters. Echt een uitdaging voor mensen die van risico houden. En een teken dat je nooit de moed moet opgeven. Zelfs niet in deze barre tijden voor de culturele sector. Dat lijkt levensles 1 te zijn.

Het congres “Sturen of gestuurd worden” staat in het teken van de professionalisering van het projectmanagers vak. Maar het gaat niet over het trainen van projectmanagers, over de keuze of de ontwikkeling van de juiste projectmanagementmethode of over de hulpmiddelen van de projectmanager.

De Britse hoogleraar Peter Morris besteedt regelmatig aandacht aan de voor projectmanagers pijnlijke vraag waarom projectmanagement in management-kringen nog zo weinig serieus wordt genomen. Zijn verklaring is dat de focus te eenzijdig heeft gelegen op de uitvoering van projecten en op de (plannings)hulpmiddelen. Hij stelt dat projectmanagers (en projectmanagementverenigingen) meer aandacht moeten besteden aan het voortraject van projecten én aan de interactie van projecten met de bedrijfsvoering, met het primaire proces.

Het gaat over het gesprek met de opdrachtgever over de besturing van het project, over de projectvolwassenheid van zijn organisatie, over de invulling van het opdrachtgeverschap en over de manier waarop het projectresultaat nog beter kan bijdragen aan de organisatiestrategie.

Aanmelden via de IPMA-congres site.

IPMA is een vereniging van, en voor projectmanagers en fungeert als kennisplatform voor project management in Nederland. Als vereniging organiseert het IPMA elk jaar een congres en dit jaar is het onderwerp “Sturen of gestuurd worden”. Het onderwerp komt er in het kort op neer op welke wijze een lijnorganisatie een projectorganisatie kan ondersteunen. Een onderwerp dat tegen de bestuurskamer aanleunt en  dat  speelt binnen veel organisaties, zowel profit, als non- profit.

Gyuri Vergouw

In september 2005 krijg ik van Prof. Dr Willem Mastenbroek, hoofdredacteur van o.m. ManagementSite, een telefoontje over een relatief nieuw medium dat de wereld snel aan het veroveren is: weblogs. Eindelijk biedt het internet een content management systeem waar iedere schrijver op goedkope wijze mee uit de weg kan. Of ik interesse heb een weblog te beginnen onder de paraplu van ManagementSite.nl. Ik hap als een van de eersten toe. Plompverloren stel ik dat alle artikelen in 1 minuut gelezen moeten kunnen worden…1minute is helaas al vergeven, dus wordt het 1minutemanager. Vandaag vier ik mijn eerste lustrum. Onvoorstelbaar hoe zich het medium webloggen heeft ontwikkeld en hoe het nu ingehaald dreigt te worden door Twitteren. Daarom ben ik sinds deze week ook op twitter.com aangesloten (@adviseren), dat samen met dit weblog over management, sport en muziek blijft publiceren. Wat waren de beste en leukste artikelen in vijf jaar tijd? En wat zijn mijn persoonlijke reflecties bij dit alles?

Vijf jaar bloggen, ruim meer dan 500 artikelen (waarvan er nog bijna 400 0nline staan), naar schatting zo’n 1 a 1,3 miljoen bezoekers en ruim 4 a 4,5 miljoen pagina’s bekeken (webstats 2005-2010). Dat is de oogst van vijf jaar bloggen. Naast natuurlijk veel reacties en bekendheid in het veld. Het blijft een fantastisch fenomeen, dat publiceren op internet.  De snelheid is ongeëvenaard en met grote regelmaat staan recensies van grote concerten eerder op 1minutemanager dan op de sites van gerenommeerde kranten en bladen. Die recensies worden ook goed gelezen, meerdere artikelen over de popmuziek en/of managementboeken hebben in de loop der jaren meer dan 150.000 lezers gekend, met als toppers recensies over nieuw werk van de Eagles en Moke.  het succes van de Eagles recensie hangt samen met het feit dat de band zo groot is, dat van Moke met het feit dat ik een van de eersten was om de band te recenseren. De goede vindbaarheid van de site in combinatie met de langdurige beschikbaarheid van de artikelen draagt hier natuurlijk ook aan bij.

De meest gelezen artikelen zijn op de site structureel terug te vinden onder de noemer Top 10. dat is een weergave van de best gelezen artikelen van de afgelopen 2 maanden. Er zijn natuurlijk ook artikelen uit een verder verleden die het goed hebben gedaan of nog steeds goed doen. Zoals de reeks over serendipiteit, over managementconcepten, commitment en betrokkenheid, over hoe je leiders kunt bekritiseren, zonnekoning-gedrag bij managers en over zaken doen in Zuid-Korea en in Duitsland. Waarschijnlijk het best gelezen artikel is toch ‘Cultuurverschillen: fabriekje open, fabriekje dicht’. Het is een persoonlijk verslag met inbedding in de management-praktijk, wellicht de meest aansprekende vorm voor een weblog als 1minutemanager.

Na 1minutemanager zijn later ook strafschop.nl en luchtgitaar.nl gevolgd, evenals mijn zakelijke site vergouw.com. Ik ben overigens bij de totstandkoming van deze sites veel dank verschuldigd aan Willem Mastenbroek sr. en jr en Bastiaan van Dreunen. Dank!

Op je nu binnen op een zo goed lopende site? Nee, integendeel. De pay off ligt elders. Het is een kunst om lezers aan te spreken met goede teksten. Kort, krachtig. Goede koppen. Snel schrijven. Dat leer je wel op een weblog. Dat levert dan ook betere boeken op, want mijn laatste boek is naar mijn mening ook het vlotst geschreven qua stijl vergeleken met mijn vijf eerdere uitingen. Een andere pay-off ligt bijvoorbeeld in de recensies en de reisverslagen onder de noemers luchtgitaar en internationaal zakendoen. Ik beleef concerten en reizen zonder twijfel veel intensiever dan voorheen. Ik moet erover schrijven. Dus je gaat lezen. Bordjes lezen op monumenten. Je verdiepen in de geschiedenis. Goed opletten tijdens het reizen en optredens. Dat maakt de beleving zoveel intenser. Zeer aan te bevelen!

Nabije toekomstplannen zijn er op gericht LinkedIn en Twitter samen met 1minutemanager te laten functioneren. En natuurlijk zijn er weer enkele spraakmakende postings in de maak. Op naar de volgende 5 jaar en 1.000 postings!