Rubriek Luchtgitaar

Een van de weinige artiesten waar we in Nederland echt trots op mogen zijn is Caro Emerald. Werkelijk vanuit het niets, en geweigerd door alle grote platenmaatschappijen, is deze Amsterdamse zangeres inmiddels een van de grote namen in het Europese muziekcircuit geworden. De cd verkopen zijn inmiddels de 1 miljoen gepasseerd en het meest trots mag Caro Emerald zijn op haar succes in de uiterst moeilijke Engelse markt, waar zij nu ¾ jaar in de top 100 staat met haar debuut cd ‘Deleted Scenes From The Cutting Room Floor’. Een eigenzinnig talent met een geweldige groep muzikanten aan haar zijde. Overleeft dé Nederlandse top-artieste van dit moment het altijd kritische Amsterdamse publiek?

• Tweet

‘Past u wel op, het is hier niet pluis’, zegt de taxi-chauffeur, ‘mocht u zich nog bedenken, ik wacht nog 5 minuten voor de deur’. Een passend begin van een bezoekje aan een groep die zich The Horrors noemt, en dan ook nog eens in het land van Dracula en diens film-vertolker Bela Lugosi. Een van de hipste bands van Engeland toert door Europa en 1minutemanager was erbij.

• Tweet

Tinariwen, The worlds best band?

De beste gitaarband ter wereld? Zou het U2 zijn? Wellicht The Kings of Leon? Wilco? The Arctic Monkeys? En voor de ouderen onder ons misschien nog steeds The Rolling Stones? Nee, geen van allen. Wie echt naar de beste gitaarmuziek van dit moment wil luisteren moet uitwijken naar Mali. Want daar komt Tinariwen vandaan, een groep bestaande uit zeven Bedoeïenen die magistrale bluesrock maakt. Gisteren speelde de groep in een halfvol Paradiso, maar voor de aanwezigen was het een onvergetelijk concert.

• Tweet

Wat een heerlijkheid toch om te wonen in een stad waar de wereldsterren bijna dagelijks worden ingevlogen. Dinsdag was het de beurt aan aankomend ster Anna Calvi in de Melkweg, eind van de week was blues rock god Joe Bonamassa weer eens in Carre te bewonderen. Twee compleet verschillende artiesten. Associaties die lopen van Edith Piaf tot BB King, van Jeff Buckley tot Gary Moore en van PJ Harvey tot Led Zeppelin. Wat wil een mens nog meer op muzikaal gebied?

• Tweet

Het heeft vijf lange jaren geduurd maar nu is er eindelijk een opvolger voor Stadium Arcadium, het grote verkoopsucces van de Red Hot Chili Peppers. In de tussentijd heeft stergitarist John Frusciante de band verlaten, een gevoelige aderlating die voor menig band het einde zou betekenen. Niet voor de Red Hot Chili Peppers, die met een behoorlijk goede cd terugkeren op de podia en in de ether. Gelukkig maar, want de rockwereld heeft nog steeds geen opvolgers voor deze stadionrockers.

• Tweet

Voor de thuisblijvers wil het met het weer maar niet echt vlotten en daarom vandaag een aantal cd recensies die alsnog de vrolijkheid en de zon in huis halen. Om te beginnen met SMOD, een groepje jonge muzikanten uit Mali, gelieerd aan en geproduceerd door Manu Chao, die wat mij betreft de zomerplaat van 2011 hebben gemaakt. De Americana is dit keer in goede handen bij Alison Krauss & Union Station die een prachtplaat afleveren met Paper Airplane. Na haar briljante samenwerking met Robert Plant heeft Kraus nu laten zien het ook geheel op eigen kracht te kunnen. Mona is een nieuwe Britpop-groep uit Engeland, natuurlijk weer behoorlijk gehypt. Dat maken ze weliswaar niet helemaal waar, maar lekker is het bij tijd en wijle wel. Luchtgitaarspelen kan altijd nog bij het Black Country Communion van Joe Bonamassa, dat kort na de geweldige debuut cd met een niet veel minder deel 2 uitkomt. Ik sluit af met de Touareg-blues van Tamikrest en de Afrobeat van Orchestre Polyphonique de Cotounou.

• Tweet

Soms verdenk ik er de Arctic Monkeys van er van werkelijk alles in het werk te stellen om maar geen succes te hebben. Zo hebben alle CD’s die de band uitbrengt per definitie lelijk art-work. Om over de titels maar te zwijgen. Tenzij u Whatever People Say That I Am, That’s What I Am Not of Suck It And See lekker in het gehoor liggende namen vindt natuurlijk. En welk nummer zet je als smaakmaker vroegtijdig op je website ter promotie van een nieuwe cd? Precies, de veruit zwakste compositie die je als band ooit hebt opgenomen. Het erge is dat Arctic Monkeys ermee weg komen, want kwaliteit verloochent zich uiteindelijk niet.

• Tweet

Zal het Afrikaanse bands dan eindelijk eens gaan lukken om succes te gaan krijgen in het westen? Natuurlijk, artiesten als Fela (en zonen Femi en Seun) Kuti, Youssou N’dour en Miriam Makeba hebben al sinds de jaren zestig successen gekend in het westen, maar er lijkt nu een onstuitbare revival van Afrikaanse artiesten op gang te komen. De soulvolle muziek uit beginjaren tachtig, flink geinspireerd door James Brown, die momenteel op allerlei labels wordt heruitgegeven onder titels als Nigeria Special en Ghana Special, is al een geheime tip onder liefhebbers van swingende muziek. Nu treden ook enkele uiterst bijzondere Franstalige bands op, soms compleet vergeten of net ontdekt op late leeftijd, de Buena Vista Social Club is er niets bij!

• Tweet

Twee cd-releases waar met spanning naar is uitgekeken zijn Angles van The Strokes en ‘What did you expect from the Vaccines?, de debuut cd van de Engelse Vaccines. Gitaarrock met scherpe randjes, het lijkt een uitstervende muzieksoort die op radio en tv nog nauwelijks te horen is in Nederland, maar gelukkig bieden beide groepen heldhaftig weerstand.

• Tweet