12. Weird ‘ Al’ Yankovic

De bekende parodist uit Amerika (Eat It) trad voor het eerst op het continent op. Dat deed hij met verve, je kan niet anders dan glimlachen bij zijn vaak kolderieke acts. Zeker niet als je plots backstage 6 rabbi’s voorbij ziet komen. Paradiso

11. Janelle Monae

Nieuwe R&B ster moet nog wat meer focus krijgen. Het talent heeft ze, iets strakker en wat meer repertoire en het komt helemaal goed met deze bijzondere zangeres. Melkweg

10. New Cool Collective

Al achttien jaar een vaste waarde in het Nederlandse clubcircuit; hoe is het mogelijk dat deze Jazz-Big band-Funk-Pop- Rock top-band uit Amsterdam nog zo onbekend is bij veel managers, dat is echt een van de grote raadsels van deze tijd. Benjamin Herman en zijn mannen maken er altijd een feestje van en als ze na 2 uur klaar zijn denk je ‘dit mag nog wel 2 uur door’. Melkweg.

9. The Horrors

Door velen, vooral in Engeland, gezien als de beste en in ieder geval hipste  live band van dit moment. Dat hoorde ik er nog niet aan af, al werd er goed gespeeld en vooral gezongen. Denk aan Echo & The Bunnyman, Gothic, rock et cetera. Budapest, Durer Kert.

8. The Cult

Oudgedienden, ook wat classic rock in de lijst, maar waarom niet, Het mag dan niet verrassend zijn, de band klinkt wel heel strak en rockt als vanouds. Zorgt gewoon voor een prima avond die dot verlangen naar begin jaren negentig.

7. Thin Lizzy

Ook oud-gediend en natuurlijk zonder grote roerganger Phil Lynott. Toch was het erg goed en met drie oud-leden ook goed bezet. Dit doet weer terugverlangen naar eind jaren zeventig! Geeft alleen maar aan hoe goed de band MET Phil Lynott geweest moet zijn. Paradiso

6. Arctic Monkeys

Niet een nummer van  deze groep in de top 2000, moeten we dat dan nog serieus nemen? De beste Britpop-band van de afgelopen jaren speelt altijd goed, blijft vernieuwend en is gewoon heel goed. Het had wel iets spannender gemogen dit keer, want het gevaar van teveel routine sijpelt wel een beetje in de band. Maar wat een band…..

5. Bintangs

De glorie van Beverwijk en IJmuiden. Vijftig jaar op de buhne, dat werd gevierd in het land en in Paradiso ging het dak eraf. Culthelden in Noord-Holland, en de jaren zestig herleefden ook in 2011. Verrassend goed en ruig, denk aan The Stones voordat ze inzakten.

4. Gem

Wellicht de leukste band van Nederland, helemaal gecentreerd rondom Maurits Westerik, het talent dat zonder twijfel in de eerste ronde zou worden weggestemd bij The Voice of Holland. Waarom dit talent zijn kunsten moet vertonen in de kleine zaal van Paradiso, is wederom een van de grote raadsels van het leven. Nieuwe cd ‘Hunters Go Hungry’ is waarschijnlijk de beste cd uit Nederland van 2011.

3. Moke – Theatershow

Met angst en beven ging 1minutemanager kijken bij de Theatershow van de Britpopband uit Amsterdam, maar wat een verrassing was dit. Geen mannen op een krukje met een suf accoustisch setje en een babbeltje, maar een frisse show met onverwachte covers, geweldige beelden, uitstekend gemusiceerd door band en strak gezongen door frontman Felix Maginn.  Regisseur Titus Tiel Groenstege haalde het beste uit de mannen naar boven. Moke’s versie van ‘The Show Must Go On’ van Queen zal mij nog lang heugen. Zaandam, Theater.

2. Anna Calvi

Door Muziekblad Q de beste act van dit moment genoemd, en verdraaid, ze hebben gelijk. Denk aan Florence & The Machine maar dan ingetogener. Zeer indrukwekkend wat deze dame na pas een  succesplaat laat zien. Tip voor de toekomst.

http://www.guardian.co.uk/music/video/2011/feb/10/anna-calvi-live-session-blackout

1. Afrika

Wellicht een vreemde nummer 1, want het is dit jaar een verzameling van bands uit Afrika geworden die zijn weerga niet kent. Bijna elke maand was er wel een top-artiest op een van de Nederlandse podia te beluisteren en ze waren bijna allemaal top. Wat te denken van Seun Kuti & Egypt 80, inderdaad de zoon van Fela Kuti, die met diens oude band een stomend optreden verzorgde. Een aantal jaar geleden voor een zaal met maximaal 400 toeschouwers, nu was de zaal bijna uitverkocht. Let op, dit gaat de komende jaren vaker gebeuren met bands uit Afrika, beter vind je namelijk niet, hoezeer een Nederlands equivalent als Jungle By Night ook zijn best doet. De musical Fela! in Carre was ook van ongekende schoonheid, de organisatie mistte helaas de marketingkracht van Joop van den Ende, maar wat hebt u een geweldige musical gemist die alles wat in Nederland wordt geproduceerd in de schaduw stelde: qua zang, qua dans en qua band (het New Yorkse Antibalas). Ook een fantastische (Nederlandse hoofdrolspeler, duidelijk te groot voor Nederland). Ook goed de oudere zoon van Fela, Femi, maar die is een beetje over zijn hoogtepunt. Ongekend goed waren echter Staff Benda Bilili, wellicht heeft u ze in enkele Nederlandse programma’s gezien. Ook wel de rollator-rockers uit Afrika genoemd. Over ouderdom gesproken, nog mooier vond ik de compleet vergeten band Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou, dat was een ongekend swingende avond in het MC theater van de band die na zo’n 30 jaar weer bij elkaar is gekomen en met succes voor het eerst buiten Afrika toert. Afsluitend de woestijnblues van Tinariwen, ook zo’n 4 jaar geleden voor halfvolle zalen, maar nu bijna uitverkocht. Kwaliteit spreekt zich toch rond, en voor Afrikaanse bands, die het uiterst moeilijk hebben (Free Record Shop stopt met ‘achteruitzingende Afrikaanse artiesten’, aldus woordvoerder, zie hier de vervlakking van Nederland in een zin). Afsluitend: De Afrikaanse muziek is, tegen alle verdrukking in, bezig aan een opmerkelijke opmars. Mis dit niet! 1minutemanager was er vroeg bij, maar geeft deze groepen graag een groter publiek.

Het komend jaar staan alweer enkele mooie optredens gepland: wat dacht u van…Johnny Hallyday in Antwerpen, Amadou & Mariam, de jonge Nederlandse swamp-rockers DeWolff et cetera…..

Niemand kan om Caro Emerald heen. Langer op nummer 1 dan Michael Jackson, Platina in Nederland, Duitsland, Polen en Engeland. En ze staat pas aan het begin, want een optreden bij het belangrijkste Engelse muziekprogramma van het jaar, Jools Hollands Hootenanny staat zaterdag nog op het programma. Zelfs ondergetekende is trots op zoveel aandacht en positieve recensies uit de UK voor een Nederlands talent. Iets wat we sinds de groep Focus uit de jaren zeventig niet meer vanuit de eilanden aan de overkant hebben meegemaakt.

Live staat Caro Emerald ook als een huis. De band is uitstekend, met prima blazersgroep, fijne drummer en ouderwetse showbink op gitaar. En de DJ, nou ja, dat hoort er tegenwoordig bij zullen we maar denken. De ook uit Amsterdam stammende New Cool Collective, vandaag in de Melkweg te zien, heeft duidelijk impact gemaakt op de muzikanten. Emerald en band halen het maximale eruit, zoveel is zeker, maar is het genoeg?

Het optreden is pittiger dan gedacht, met muziek die elke 60 plusser die nog eens een ouderwets optreden dacht te kunnen bezoeken omdat hij/zij Strictly Come Dancing op tv heeft gezien, direct naar de uitgang dirigeert. Nummers als opener That Man, Dr. Wanna Do en vooral Stuck krijgen meer power dan op de plaat en dat is maar goed ook. Want hoe goed er ook wordt gezongen en gemusiceerd, echt raken doet het niet. Het is knap, het is gelikt en het is soms zelfs uitstekend, maar echt bijblijven, nee dat niet. Zou het komen omdat de nummers nu in Nederland wel erg uitgekauwd beginnen te klinken? Het oeuvre van Emerald beslaat zo’n 15 nummers en dat begint te knagen. Het is te beperkt om de aandacht de hele avond er bij te houden. Een Lady Gaga cover, die plots de aandacht weer weet te vangen, een matig nieuw nummer en kerstsingle ten spijt. Tijd voor een nieuwe plaat, zoveel is inmiddels voor Nederland wel duidelijk.

Amsterdam en Nederland mogen zeer trots zijn op de prestaties van Caro Emerald en de onbezongen heldendaden van haar band. In de UK gaat zij nog veel meer scoren dan nu het geval is en dat is voor een zgn. independent artiest als Emerald werkelijk fenomenaal. Leuk? Absoluut. Bijblijven? Nee. Toekomst? Ik hoop het van ganser harte, want Emerald heeft de sleutel in handen om meer Nederlandse bands toegang te bieden tot de moeilijkste markt ter wereld, de UK.

Beste nummers: Dr. Wanna Do; Stuck; Riviera Life

1minutemanager oordeel: 3,5 sterren

Hip Boedapest heeft zich verzameld bij een van de weinige podia in de stad voor moderne popmuziek. Het Sziget festival dat hier jaarlijks gehouden wordt trekt inmiddels tienduizenden Nederlandse toeristen, maar op een sombere avond als vandaag is het kiezen tussen de hier nog steeds razend populaire mainstream rock van The Scorpions (Winds Of Change) in een stadion of optreden van de The Horrors in een obscure zaal. Een eenvoudige keuze dus. Nergens in de stad is er ook maar een aanplakbiljet voor het concert te vinden, maar langzaam aan stroomt de zaal vol met jonge mensen. Eindelijk, ik ben nu echt de oudste bezoeker! En bang hoef je hier niet te zijn, want het publiek is razend enthousiast en zeer gedisciplineerd, welgeteld een jointje is te ontdekken en ik voel me een stuk veiliger dan bij menig podium in Nederland dan ook.

The Horrors staan aangekondigd voor 20 uur, maar eerst moeten we even doorbijten bij een Hongaars voorprogramma. Goede muzikanten, daar niet van, maar een echte rockcultuur heeft het land natuurlijk om begrijpelijke redenen (nog) niet. Het gaat goed los als The Horrors dan eindelijk om 22 uur beginnen. Drie jaar geleden heb ik de band nog gezien in Paradiso en wat ik toen zag kon mij niet bekoren. Een muur van geluid, veel galm en een overdaad aan synthesizer deden mij na enkele nummers al huiswaarts keren.

Sindsdien is er veel veranderd voor The Horrors. Met de derde cd Skying, die veel toegankelijker is dan zijn voorgangers, bereikt de band in Engeland zelfs de top 10.  Eindelijk liedjes en composities waar je iets mee kan en die de band boven hype-gehalte uit stuwen. De band speelt degelijk en scherp maar met naar mijn smaak nog steeds iets teveel nadruk op de synthesizer.

Contact met het publiek is er nauwelijks, zanger Faris Badwan, uitstekend bij stem overigens, doet zijn best door derde nummer van de avond ‘I Can See Through You’ op te dragen aan voetbal-legende Ferenc Puskas. Een lauwe reactie valt hem ten deel. Het concert is goed opgebouwd, maar na drie kwartier is de koek op en verlaat de band al het podium voor de encores. Voor de definitieve doorbraak zal de band zichzelf nogmaals moeten heruitvinden om de sound nog scherper te maken. Een nummer als I Dive heeft echter nu al de potentie een klassieker te worden. Meer daarvan graag.

Voor liefhebbers van: shoegazer muziek; Jesus & Mary Chain; Magazine/Howard Devoto, Simple Minds

Beste songs: I Dive; Still Life

1MinuteManager Score:

Tinariwen, The worlds best band?

De beste gitaarband ter wereld? Zou het U2 zijn? Wellicht The Kings of Leon? Wilco? The Arctic Monkeys? En voor de ouderen onder ons misschien nog steeds The Rolling Stones? Nee, geen van allen. Wie echt naar de beste gitaarmuziek van dit moment wil luisteren moet uitwijken naar Mali. Want daar komt Tinariwen vandaan, een groep bestaande uit zeven Bedoeïenen die magistrale bluesrock maakt. Gisteren speelde de groep in een halfvol Paradiso, maar voor de aanwezigen was het een onvergetelijk concert. Het zal een jaar of vijf geleden zijn dat ik voor het eerst hoorde van Tinariwen. In het populaire BBC-tv programma van Jools Holland stond plots een wel heel bijzondere groep uit de hoek van de wereldmuziek. De in traditionele kledij optredende band speelt een magistrale mix van blues, trance en rock, die soms doet denken aan Jimi Hendrix, soms aan Bob Marley of Santana, maar evengoed aan oude bluesgiganten uit de Mississippi-delta of Chicago. In wezen wordt gitaarmuziek opnieuw uitgevonden door Tinariwen. Deze autodidacten, die ooit voor hun eigen staat met Kalasjnikovs vochten in de onherbergzame streken van Mali, Algerije, Libië en omstreken, hebben hun wapens neergelegd en verruild voor gitaren.

Na jarenlang een obscuur bestaan te hebben geleid, met slechts verspreiding van hun muziek via een lokale radiozender en wat cassettebandjes, kwam de doorbraak tijdens een optreden tijdens het inmiddels beroemde Festival of the Desert. Ontdekt door het westen ging het daarna snel. De eerste internationaal belangrijke cd van de groep, Aman Iman (Water is Leven), kreeg uitstekende recensies en de live optredens werden legendarisch. Enkele jaren geleden al stond de groep in de kleine zaal van De Melkweg, Amsterdam, en maakte ook daar al een onuitwisbare indruk.

In Engeland heeft de band inmiddels een enorme status en dat verklaart ook waarom onder meer Robert Plant en Carlos Santana al met de band op het podium hebben gestaan en het ook de favoriete band is van Coldplay.

De enige zangeres van de groep, die de meest Arabische invulling aan de sound gaf, was thuisgelaten in de woestijn, maar de zeven mannen, die deels de hele avond gesluierd op het podium stonden, maakten er een swingende avond van. Wat wil je ook, met drie gitaristen, een swingende en bijtijds pompende bassist en twee percussionisten die op traditionele instrumenten spectaculaire contra-ritmes wisten te creëren.

Elke beschrijving van de groep doet tekort aan zowel de performance als de muziek. Enerzijds blijft de groep dicht bij de roots van de blues, anderzijds vernieuwd zij dusdanig dat sprake is van een geheel eigen sound. Een wonder op muziekgebied, dat alleen mogelijk lijkt te zijn geweest door de complete afzondering waarin de groep zich jarenlang heeft bewogen. Uniek.

Paradiso, 12 november 2009:

1MinuteManager Score:

Paradiso, 18 oktober 2011:

1MinuteManager Score:

CD Imidiwan: Companions:

1MinuteManager Score:

CD Aman Iman/Water is Life:

1MinuteManager Score:

(Herplaatsing van 13 november 2009; vanavond wederom een weergaloos vijf sterren-concert (nu wel vol!)  in Paradiso, Amsterdam, 18 oktober 2011)

Wat een heerlijkheid toch om te wonen in een stad waar de wereldsterren bijna dagelijks worden ingevlogen. Dinsdag was het de beurt aan aankomend ster Anna Calvi in de Melkweg, eind van de week was blues rock god Joe Bonamassa weer eens in Carre te bewonderen. Twee compleet verschillende artiesten. Associaties die lopen van Edith Piaf tot BB King, van Jeff Buckley tot Gary Moore en van PJ Harvey tot Led Zeppelin. Wat wil een mens nog meer op muzikaal gebied?

Laat ik beginnen met Anna Calvi, vooral ook omdat haar ster nog rijzende is en zij weliswaar een grote mevrouw aan het worden is in Engeland, maar in Nederland de kleine zaal van de Melkweg nog niet uitverkocht krijgt. Eigenlijk onbegrijpelijk, want deze singer-songwriter speelt en zingt met magistraal gemak een uiterst complex en eigen oeuvre. Makkelijk heeft zij het zich daarbij niet gemaakt, want haar debuut cd is zo uniek, zo eigen en zo afwijkend dat het minimaal vijf luister-beurten duurt voordat het goed binnenkomt. Maar dan is de muziek van Calvi ook onontkoombaar. Haar muziek wordt geassocieerd met talloze zangers, musici en componisten, een lijst die loopt van Edith Piaf tot PJ Harvey, van Maurice Ravel tot Debussy en ga zo maar door. In die lijstjes ontbreekt tot nu toe Jeff Buckley en laat dat nu net de artiest zijn waar ik zelf het meest aan moest denken.  Calvi weet op met Buckley vergelijkbare wijze covers op geheel eigen en geloofwaardige wijze te interpreteren, zoals Jezebel van Piaf en Surrender van Presley. Het optreden van Calvi krijgt middenin plots iets sacraals waardoor het toch altijd wat rumoerige publiek in Amsterdam muisstil blijft luisteren. Ongekend, in al die dertig jaar podia-bezoek zelden tot nooit meegemaakt. De wereld mag dan rouwen op Amy Winehouse, met Anna Calvi bezit de wereld weer een artieste met een geheel eigen podium-stijl (inspiratiebron flamenco!), eigen geluid (Piaf) en eigen gitaarsound (Hendrix). Een uitzonderlijk, afwijkend talent dat een groter publiek verdient.

Beste songs: Blackout; Suzanne and I; Desire; Jezebel

Van een geheel andere orde is blues-grootheid Joe Bonamassa. Deze week voor het eerst in zijn carriere in de cd-top 10 van Nederland met zijn collaboratie met Beth Hart, ‘s werelds enige rechtmatige opvolger van Janis Joplin. Slechts 34 jaar oud draait hij inmiddels al zo’n 20 jaar (!) mee in de blues scene. Op jonge leeftijd al onder de hoede genomen door BB King kon het met zijn carriere eigenlijk al niet misgaan, maar je moet het toch maar steeds weer waarmaken. De invloed van BB is goed te horen, maar inmiddels lijkt Joe een voorkeur te ontwikkelen voor de stevige rock en soms zelfs de hardrock. Dit kondigde zich al aan vlak voor het optreden, toen de opwarm muziek van blues rock a la Black Keys langzaam aan verschoof naar ZZ TOP (Rhytmeen) en Iron Maiden. Die voorkeur liet zich ook goed horen vanaf het begin van het concert, waarbij Joe meteen alle remmen los liet in zijn twee openers. Snoeihard, dat wel, waardoor het een beetje voelde alsof je werd platgewalst. Gelukkig liet Bonamassa na deze wat erg onstuimige opening met twee wel erg uitwisselbare songs, die het publiek niet eens de mogelijkheid liet haar enthousiasme te tonen voor de gitaarheld, direct zien waartoe hij in staat is met een prachtig gezongen en gespeeld Midnight Blues (een Gary Moore cover, dat dan weer wel). Toch bleef het een beetje kwakkelen met de tracklist, een euvel waar Bonamassa de avond tevoren zelf al had getwitterd op zijn eigen account. Probleem van dit wonderkind is dat hij alles kan, alles wil laten horen en het publiek daarbij enigszins lijkt te vergeten. De kracht van het optreden lag vooral in de wat rustigere nummers waarin hij de gitaar kon laten huilen als geen ander. Desondanks zocht hij vooral de powerrock en soms zelfs bij na de hardrock op om te imponeren. De invloed van zijn classic rock samenwerkingsverband Black Country Communion was goed te merken, zodat het duidelijk was dat de blues het langzaam verliest van de rock. Ach, Led Zeppelin heeft dezelfde weg bewandeld en er zijn mindere voorbeelden om je carriere een boost te geven.

Toch was al dit geweld niet nodig. Niemand zal ontkennen dat Bonamassa momenteel een van de beste gitaristen op aarde is, zowel op blues, rock of hard rock gebied. Eentje die overigens ook nog eens een krachtige stem er bovenuit kan laten torenen en bij tijd en wijle ook nog hele aardige rock-klassiekers weet te schrijven. Imponerend wat Bonamassa allemaal zo eenvoudig uit de mouw schudt, maar het had een onsje minder gemogen. Juist daarin ligt zijn kracht, niet in de spierballen rock waarin al zovelen zich zo bedreven getoond hebben. zorgelijk was dat het allemaal ook een beetje over kwam als ‘another day at the office’. Dat het podium al werd afgebroken op het moment dat de zaal nog voor driekwart leeg moest lopen droeg bij aan dit beeld. Een geweldig gitarist en zanger maar voor € 50,– mag je ook wel wat verwachten. Het publiek verliet voldaan, maar in mijn ogen ook wat gelaten het Koninklijk Theater. Wat meer intimiteit, wat minder spierballen en meer ingetogenheid hadden het optreden goed gedaan. Desondanks blijft het verbijsterend te zien hoeveel talent Bonamassa in zijn tien vingers heeft.

Beste songs: Song of Yesterday; Dust Bowl; Akoestisch intermezzo

Al na een eerste beluistering wordt duidelijk dat de Red Hot Chili Peppers geen slechte cd’s meer maken. In het verleden sloeg de band de plank nog wel eens mis, bijvoorbeeld met One Hot Minute, maar nu wordt niets meer aan het toeval overgeleverd. Sterproducer Rick Rubin overziet het geheel en zorgt voor een cd die naadloos aansluit bij eerder werk van de band. Tophits als Under The Bridge of Californication lijken op het eerste gehoor niet op de cd te staan. Desondanks heeft bijvoorbeeld Ethiopia weer een irritant maar onontkoombaar refrein vergelijkbaar met Snow(Hey Oh) en Hump de Bump van Stadium Arcadium. Volgens de liefhebbers vaak de zwakkere nummers maar wel erg radiovriendelijk en dus verkoopsuccessen.

Het verlies van Frusciante, toch door velen gezien als een van de allerbeste gitaristen van de laatste twintig jaar, wordt goed opgevangen door de relatief jonge Josh Klinghoffer, die direct als volwaardig lid van de band is opgenomen en alle credits deelt. Zijn gitaarspel is minder dwingend dan dat van zijn voorganger, wellicht soms zelfs timide, maar af en toe laat hij wel degelijk horen waartoe hij in staat is.Opmerkelijk is dat de funk en rock soms lijkt te zijn ingeleverd voor een disco-dreun, want opener Monarchy Of Roses lijkt de drumbeat van I Was Made For Loving You van Kiss te hebben ‘bewerkt’. En ook de cowbell komt plots opzetten. Veel verder moeten de Peppers deze trend niet doorzetten, anders komen de jaren tachtig wel erg dichtbij.

Het aardige van nieuw werk van de Red Hot Chili Peppers is dat zij als een van de weinigen, wellicht alleen vergelijkbaar met de Foo Fighters, rockmuziek kunnen maken die niet alleen geloofwaardig is voor die-hard rockers, maar ook voor het grotere publiek en dus veel op de radio gedraaid kan worden. Kortom, rockmuziek die niet zachter hoeft als de schoonmoeder binnenkomt. I’m With You zal de komende maanden zonder twijfel de charts beheersen en tevens de I-pods en cd-spelers thuis. Niet onmisbaar of onontkoombaar, maar gewoon wel lekker en zeker geen miskoop bij aanschaf. Daar kan zelfs het niet al te sterke artwork van Damien Hirst verandering in aanbrengen.

Beste nummers: Police Station; Factory Of Faith; Look Around

1MinuteManager Score:

Voor de thuisblijvers wil het met het weer maar niet echt vlotten en daarom vandaag een aantal cd recensies die alsnog de vrolijkheid en de zon in huis halen. Om te beginnen met SMOD, een groepje jonge muzikanten uit Mali, gelieerd aan en geproduceerd door Manu Chao, die wat mij betreft de zomerplaat van 2011 hebben gemaakt. De Americana is dit keer in goede handen bij Alison Krauss & Union Station die een prachtplaat afleveren met Paper Airplane. Na haar briljante samenwerking met Robert Plant heeft Kraus nu laten zien het ook geheel op eigen kracht te kunnen. Mona is een nieuwe Britpop-groep uit Engeland, natuurlijk weer behoorlijk gehypt. Dat maken ze weliswaar niet helemaal waar, maar lekker is het bij tijd en wijle wel. Luchtgitaarspelen kan altijd nog bij het Black Country Communion van Joe Bonamassa, dat kort na de geweldige debuut cd met een niet veel minder deel 2 uitkomt. Ik sluit af met de Touareg-blues van Tamikrest en de Afrobeat van Orchestre Polyphonique de Cotounou.

SMOD: SMOD De zonder twijfel meest zomerse plaat van dit jaar behoort toe aan een drietal Malinese jongens die onder de hoede van Manu Chao een uiterst vermakelijke mix van pop, hip-hop en Afrobeat in elkaar geknutseld hebben. De productie-kwaliteiten van Manu Chao, zelf natuurlijk wereldwijd ook gekend om zijn vrolijke en swingende dansmuziek van onder meer zijn cd Radio Bemba, kwamen voor het eerst op de radar tijdens zijn samenwerking met Amadou & Miryam. Sindsdien behoort dit duo tot de top van de Afrikaanse bands die de wereld afreizen. Het bracht ook de gitarist van SMOD onder de aandacht van Chao, zoon betreft van Amadou & Miryam. En het resultaat mag er zijn. Vrolijke, Franstalige, uptempo hits die elke autorit naar het zuiden op zal vrolijken. Meer dan een gitaar, pakkende liedjes, wat raps en samenzang is het niet, maar swingend en gezellig is en blijft het. Beste songs: Ca Chante; La Dirigeants Africains; Fenkoro.

Alison Krauss & Union Station: Paper Airplane Allison Kraus kennen we natuurlijk vooral van haar samenwerking met Robert Plant, dat een magnifieke cd opleverde die enkele aren geleden in bijna alle favoriet top 10′s van het jaar stond. Nu is zij terug met haar oude begeleidingsband Union Station en het resultaat doet niet onder voor haar doorbraak cd in Nederland. Prachtige ballads afgewisseld met ouderwetse bluegrass, laat de banjo’s maar komen! Een zeer prettige cd voor de late avond-uurtjes met een glaasje Bourbon in de hand.  Beste songs: Miles To Go; On The Outside Looking In.

Mona: Mona De eerste kennismaking met Mona komt van de bekende tv show van Jools Holland waar de band een krachtig optreden verzorgde. Kortom, het gaat snel met de Amerikaanse Britpop van deze nieuwe band, want het programma van Holland staat normaliter borg voor topkwaliteit. Het gelijknamige debuut is fris en fruitig, bevat lekkere nummers die snel in het gehoor blijven hangen maar echt heel bijzonder is het niet, we hebben het elders wel eens eerder gehoord. Voor fans van Moke bijvoorbeeld. Maar toch leuk en lekke genoeg om in de auto mee te nemen richting de Britse eilanden of dwars door Amerika. Beste songs: Cloack and Dagger; Shooting The Moon.

Black Country Communion: 2 Over de debuut cd van de nieuwe supergroep Black Country Communion was ik al eerder op deze site erg lovend en nummer 2, toepasselijk ook zo genoemd, doet er niet voor onder. Rock zoals rock in de oren van de gerenommeerde heren zou moeten klinken. Joe Bonamassa is en blijft de beste nieuwe blues-rock gitarist van dit moment en zanger bassist Glenn Hughes (voorheen o.m. Deep Purple) beleeft met zijn nieuwe band eindelijk een nieuw hoogtepunt in zijn carriere. Minpunt is dat hij bij deze tweede cd wel erg zijn stempel druk op het geheel, zowel qua zang als qua songwriting, maar als geheel blijft de band toch stevig overeind, ondanks de toch beperkte bijdrage van toetsenist Derek Sherinian (o.m. Dream Theatre) . En dan heb ik het nog niet eens over het drumwerk van Jason Bonham, inderdaad de zoon van Led Zeppelin drummer John Bonham, die laat horen dat sommige familie-kenmerken inderdaad in het DNA blijken te zijn opgesloten. Zoals superstrak drummen.  Rock zoals rock anno nu zou moeten klinken. Beste songs: Cold; Faithless; An Ordinary Son.

Tamikrest: Toumastin Waarschijnlijk de meest interessante ontwikkeling op gitaargebied van de laatste jaren is de plotselinge opkomst van de Woestijn- of Touaregblues, een stroming van bands en gitaristen ui de regio Niger, Opper-Volta, Algerije en Mali. Bekendste vertegenwoordiger van deze stroming is de uit Touaregs bestaande groep Tinariwen, die inmiddels niet meer weg te denken is van de grote internationale festivals op aarde, zoals Glastonbury. In Nederland wil het allemaal nog niet zo vlotten, al spelen de bands met enige regelmaat in Nederland, zoals Tinariwen in oktober in de grote zaal van Paradiso. De groep Tamikrest is van een vergelijkbare orde en levert met de nieuwe cd Toumastin een  schitterende wereldplaat af. Blues met een grote B, met invloeden die lijken te reiken van Jimi Hendrix tot de oervader van de blues Robert Johnson, maar dan wel verplaatst naar de bron van de Niger-rivier en niet de Mississippi. Gezongen in de taal van de Touaregs maakt dit een unieke luisterervaring die ik iedereen die van wat avontuur houdt kan aanraden. Voor liefhebbers van blues, trance-rock en wereldmuziek een absolute must. Beste songs: Ayitma Madjam; Aidjan Adaky en Addektegh. 

Orchestre Polyphonique de Cotonou: Cotonou Club Ook bijzonder is de feestplaat Cotounou Club van de inmiddels bijna 50 jaar bij elkaar zijnde groep uit Benin Orchestre Poly-Rytmo. Herondekt door de wereldwijde hype die rondom de dansmuziek uit de jaren zeventig uit Nigeria, Ghana en Benin is ontstaan, speelde deze band enkele jaren geleden de podia in Europa plat. En dan te bedenken dat ze tot 2007 nog nooit een voet buiten Afrika hadden gezet. Onlangs waren de inmiddels behoorlijk op leeftijd gekomen heren nog in Amsterdam en het moet gezegd, ze spelen nog alsof ze jonge honden zijn. Werkelijk een van de meest swingende bands ever. Beste songs: Gbeti Madjro (met Angelique Kidjo), Von Vo Nono; C’est Lui Ou C’est Moi (met Fatoumata Diawara).

Veel plezier met het beluisteren van deze geheel verschillende muziekstijlen. Hopelijk zit er ook een ontdekking voor u tussen.

Er zijn cd’s die direct goed klinken en in je hoofd blijven zitten. Het debuut van de Arctic Monkeys en de opvolger Favorite Worst Nightmare zijn dergelijke platen. De door bijna iedereen de hemel ingeprezen Josh Homme, voorganger van QOTSA, bleek niet helemaal op een lijn met de Monkeys uit Sheffield te liggen en de derde cd Humbug deed z’n naam dan ook eer aan, ondanks het feit dat er met Cornerstone en Crying Lightning briljante nummers op stonden. Ook met het bijproject The Last Shadow Puppets liet zanger gitarist en tekstschrijver van de band Alex Turner zich kennen als het grootste talent van Britse bodem. Knap in elkaar gesleutelde teksten over het uitzichtsloze leven in Engelse steden, en dat alles ook nog eens met typische humor en veel gevoel voor dictie en ritme gebracht. Het maakte van The Arctic Monkeys de favoriete band van de 1minutemanager.

Naar nieweling Suck It And See werd dan ook reikhalzend uitgekeken. Gelukzaligheid sloeg om in paniek toen het door drummer Matthew Helders gezongen Brick By Brick te beluisteren viel op de website van de band. Een tenenkrommend werkje dat op geen enkele manier aansluit bij de kwaliteit van de band. Het is zoiets als de Italiaanse verdediger Mazzarazzi te zien spelen bij Barcelona. Pijn aan de ogen in Camp Nou wordt hier pijn aan de oren.

Gelukkig is het een uitzondering, want Suck It And See bevat eindelijk weer eens een aantal composities van Turner en kornuiten die zich kunnen meten met het werk van de eerste cd’s. Opener She’s Thunderstorms wordt op croonerige wijze indringend gezongen, het melancholische That’s Where You’re Wrong is zelfs in het werk van de Monkeys een topper en All My Own Stunts blijkt een overblijfsel van de tijd met Homme, maar is een van de sterkere rocksongs van het album en had zo op eerdere cd’s kunnen staan.

Tegenvallend is de duidelijk mindere vorm van Turner als het om het tekstuele gedeelte gaat. Waar de eerste jaren de composities bijna allemaal onontkoombaar waren en tekstueel briljant, zitten er nu wel erg gezochte vondsten. Single Don’t Sit Down Cause I’ve Moved Your Chair is bijvoorbeeld zelfs in Engeland geen grote hit geworden en dat is begrijpelijk, want het is slechts een schim van oudere hits als View From The Afternoon of Fluorescent Adolescent.

Met Suck It And See bevestigen The Arctic Monkeys desondanks en wellicht ten overvloede, een van de belangrijkste bands van het afgelopen decennium te zijn. Het is een cd die per draaibeurt beter wordt, maar het briljante van de eerste twee voorgangers toch mist. De band als geheel daarentegen lijkt wel te zijn gegroeid, zeker gitarist Jamie Cook, maar tekstschrijver Alex Turner lijkt wat gemakzuchtig te zijn geworden. Of zoals de recensent van het Engelse Uncut kort en krachtig verwoord: ‘de lead gitarist moet de songwriter maar eens een flinke schop onder z’n kont geven’.

Beste songs: All My Own Stunts; That’s Where You’re Wrong; She’s Thunderstorms; Suck It And See.

1MinuteManager Score:

Staff Benda Bilili is een band met een verbijsterende geschiedenis. Ontdekt werd de groep door een Franse producent terwijl zij aan het spelen waren in de tuinen van de dierentuin van Kingshasa. Het merendeel van de groep is zwaar gehandicapt ten gevolge van polio. In zelfgemaakte rolstoelen probeerden zij met muziek het hoofd boven water te houden in de keiharde omstandigheden in Congo. Muziek die nu de wereld rondgaat, evenals een film over hun leven. Dit is niet zomaar een groepje dat muziek maakt, Staff Benda Bilili zet zich meteen neer als een van de beste Afrikaanse bands van dit moment, en het is goed te zien dat de band inmiddels de grote zaal van de Melkweg zelfs om een mooie lentedag bijna helemaal uitverkoopt. Geweldig swingende muziek, met onvoorstelbaar veel levensvreugde en passie gebracht. Wie deze groep heeft zien optreden, zal nooit meer mopperend dor het leven gaan. De kracht die deze mannen die zoveel tegenslag hebben gekend uitstralen, is ongekend en daarnaast muzikaal uniek, verrassend, swingend en het klinkt als een klok. Mis dit een volgende keer niet.

Ditzelfde geldt voor Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou. Niet de handigste naam om te kiezen voor internationaal succes, maar goed, deze band bestaat al sinds de jaren zestig in Benin en had tot 2009 nooit buiten Afrika opgetreden. Daar hebben we dus enorm veel aan gemist. Het optreden afgelopen vrijdag in het nieuwe podium Toko MC in Amsterdam, was formidabel. Wat een waanzinnig swingende sound zette deze band neer. De ritme sectie was superb, hetgeen van een groep die zich Poly-Rythmo noemt ook wel mag worden verwacht. De blazers, wat een verwennerij. Om nog maar te zwijgen van de gitarist, die Chic deed herleven of het niets was. Met de net verschenen nieuwe cd ‘ Le Tout Puissant Orchestre Poly-Rythmo’ heeft de band, 25 jaar na de opnamen van hun laatste cd, daarnaast ook een uitstekend visitekaartje afgeleverd. Deze band speelt zonder twijfel binnenkort bij het gezaghebbende BBC-programma ‘ Later with Jools Holland’. Een van de tien beste bands die ik ooit gezien heb.

Melkweg: Staff Benda Bilili

1MinuteManager Score:

1MinuteManager Score:

Beste nummers: Undercover of Darkness; Taken For A Fool; Youre So Right, Metabolism

1MinuteManager Score:

The Vaccines worden al maanden geroemd en genoemd als de grote nieuwe Engelse band van 2011, een jaarlijks ritueel waar de hele Engelse muziekpers om lijkt te draaien. Maak dat dan maar eens waar met je debuut cd. The Vaccines stellen daarbij niet teleur Integendeel. ‘ What Did You Expect From The Vaccines’ biedt een afwisselende blik in de keuken van de mogelijkheden van deze band, die aanstekelijke snelle nummers weet te componeren die vleugjes Ramones, Strokes en Editors met elkaar mixt. Nummers als If You Wanna en Norgaard blijven in je kop zitten en zijn geheide hits op festivals deze zomer. De band maakte begin maart ook veel indruk in de kleine zaal van Paradiso, de weg naar de grote zaal ligt wijd open.

Beste nummers: Wolf Pack; Post Break-Up Sex; If You Wanna

1MinuteManager Score: