Oranje wereldkampioen, managementlessen om te winnen

Oranje wint net niet het WK voetbal. Zijn de lessen uit het verleden wel geleerd. Of toch nog niet helemaal? In ‘ Oranje wereldkampioen’ staan tal van tips voor managers EN voetballiefhebbers, die succes dichterbij brengen. Als bondscoach Van Marwijk net iets beter had gelezen, wat zou er dan zijn gebeurd? Een herplaatsing van de bekendmaking van het uitkomen van mijn boek op 12 maart j.l.. Sindsdien 5 sterren uit 5 in de Arts & Auto; Boek van de Week in VI; Voetbalmaandblad Elf, Zo worden we wereldkampioen (De Telegraaf/2*); RTV N-H (radio, 4*), Goedemorgen Nederland (TV), Hart van Nederland (TV), Radio 1, Radio 2, Radio 538, Omroep Gelderland, en ook 4 sterren uit 5 in het nieuwe voetbalkwartaalblad Half 3. In de top 20 best verkochte managementboeken van Manager & Literatuur, aug. 2010.

Een managementboek voor voetballers, een voetbalboek voor managers!

Voorafgaand aan Wereldkampioen-schappen voetbal wordt het Nederlands elftal vaak genoemd als één van de grote kanshebbers voor de titel. Ook nu het WK 2010 in Zuid-Afrika aanstaande is. Zestien miljoen bondscoaches hopen dat het team eindelijk de zo lang gekoesterde droom zal doen uitkomen: Oranje wereldkampioen!Zo ver is het nog niet. Oranje is nog nooit in staat geweest écht de laatste stap te zetten. Het team is ‘wereldkampioen nét niet’. Daar zijn tal van redenen voor aan te geven: misplaatste arrogantie tijdens de finale (1974); het ontbreken van topspelers Cruijff en Van Hanegem (1978); ruzie in de tent (1990); pech en het weglopen van sterspeler Gullit (1994); abominabele strafschoppen (1998) en zwakke coaching en ongedisciplineerde spelers (2006).

Het wordt tijd dat Oranje de belofte eindelijk gaat inlossen. Zonder hulp lijkt dit echter niet te gaan lukken. Tijd voor Professor Penalty om op zoek te gaan naar antwoorden op de vele vragen die Oranje omringen en die schreeuwen om antwoord. Waarom wint Oranje zelden een verlenging? Wordt er nu wél goed getraind op strafschoppen? Heeft het team een winnende strategie? Zijn de spelers in staat zichzelf weg te cijferen en hun emoties te beheersen? Zijn ‘we’ eigenlijk wel goed genoeg?

‘Oranje Wereldkampioen’ biedt inzicht in de kritieke succesfactoren van het Nederlands elftal. Het is gebaseerd op voetbalhistorische inzichten, de sterkten en zwakten van het huidige team en toegankelijke en direct toepasbare managementinzichten. Voetbal als metafoor voor management, met elk hoofdstuk concrete tips en hulpmiddelen voor de bondscoach en lessen voor iedereen die zowel in voetbal als management is geinteresseerd.

Auteur en consultant Gyuri Vergouw staat sinds 2000, na publicatie van zijn veelgeprezen boek ‘De Strafschop’, bekend als Professor Penalty. In 2006 publiceerde hij een concurrentie analyse van het Duitse voetbal, ‘De laatste minuut’. Als Oranje wereldkampioen wil worden, is ook ‘Oranje wereldkampioen’ verplichte literatuur voor bondscoach en voetballiefhebbers.

Het boek is vanaf vandaag te koop in geselecteerde kwaliteitsboekhandels en via internet. Te koop via onder meer  www.managementboek.nl en www.hbp.net en via boekhandels als Jimmink, Amsterdam; sportwinkels als Smit-Cruijff sportkleding en Olympia Sport, Amsterdam, Venstra en Blankevoort, Amstelveen en Blokker, Heemstede, Couvee , Den Haag, alsmede boekhandels van de BGN groep. In de bestsellerlijst van ManagementBoek/Manager & Literatuur

Prijs 14,90  ISBN 978-90-7488-539-3
Uitgeverij: Holland Business Publications

Bestellen via http://www.hbp.net en http://www.managementboek.nl (zoek op Vergouw of Oranje)

Het vertrouwen dat de Duitse bondscoach geeft aan Klose en Podolski laat zien dat Duitsers uitgaan van lange termijn, van bouwen op oude successen en stap voor stap verbeteren. Heeft Oranje sinds de oorlog zo’n 40 bondscoaches versleten, de Duisers komen net over de tien trainers. Continuiteit en een steeds weer verbeterde aanpak is kenmerkend voor de Duitsers. En ze laten oude topspelers niet vallen maar geven ze een laatste kans op succes, maar wel na keiharde training.

Vergelijk het eens op deze manier, een betere metafoor kan ik niet bedenken. Nederlanders zijn handelaars, ze zien een kans en pakken die. Mislukt het, dan volgt vast wel weer een andere kans. Het heeft iets ondernemends, opportunistisch en is risico-nemend.  Gaat het mis, nu ja, ‘ het is en blijft maar een spelletje’ . De Duitsers daarentegen zijn machinebouwers, ze verbeteren stap voor stap de bestaande processen en komen zo ook steeds een beetje verder in hun kennis en weten. Gaat het mis, dan willen ze leren van hun fouten en verbeteren ze de onderliggende processen: zie de strafschoppen en de conditie, waarbij het voor de Duitsers fout ging in respectievelijk 1976 en 1936. Daarna dus niet meer op deze gebieden. Het is stabiel, voortbouwend en risicomijdend. Voor beide methoden is wat te zeggen, maar in het voetbal lijkt het de tijd te zijn voor de Duitse methode. Vergelijk het eens met de Nederlanders, die nog steeds uitermate zwak presteren op penalty’s en in verlengingen!

De Duitse aanpak kenmerkt zich door Kampf, Einsatz, Willen, Ordnung en Leidenschaft, oftewel KEWOL. De Nederlandse door het Ajax-systeem van TIPS, Techniek, Intelligentie, Personality en Snelheid. Teamgeist of teamgeest is in beide landen een belangrijk issue.

Het goede spel van de Duitsers mag voor Nederlanders geen verrassing zijn. Duitsland: halve finale  (het gezegde is: als Duitsland slecht speelt halen ze de finale, spelen ze goed dan winnen ze die!). Oranje? Ik gok ook op halve finale, mede gezien de zwaardere loting dan de Duitsers.

Kortom, what’ s new? lessen? 1) leer van je fouten en doe er ook echt wat aan 2) verbeter processen stap voor stap 3) sta open voor veranderingen 4) innoveer 5) de kritieke succesfactoren zijn conditie, mentale weerbaarheid, strafschoppen, dode spelmomenten en teamgeest 6) talent alleen is niet genoeg.

En zie daar, Van Marwijk komt plots op de proppen met ‘Totaalbeweging’. Wat hij hier precies onder verstaat blijft enigszins gissen, maar een ieder begrijpt dat de spitsen regelmatig van positie c.q. vleugel wisselen. Dat is weliswaar niet erg vernieuwend, maar in ieder geval iets. Hoe zoiets achterin er uit ziet, blijft lastig te bepalen. Er valt nog wel iets voor te stellen met de positie-wissel tussen linksback Van Bronckhorst en middenvelder De Jong, maar ook hier weinig nieuws onder de zon.

Feit is dat ‘Totaalbeweging’ enorm veel vergt van de spelers. Alleen Dirk Kuyt lijkt tenslotte in staat om na een aantal wedstrijden nog een marathonnetje of drie te lopen. Over een heel toernooi kan dat nog wel eens zwaar gaan wegen.  Niet alle spelers zullen dit kunnen opbrengen, en zeker niet Robben die er tot op heden nog erg weinig zin in lijkt te hebben. Maar goed, de teerling is geworpen, Oranje heeft een eigen visie. We zijn benieuwd naar de uitvoering. En die zullen we, zoals u van ons gewend bent, kritisch blijven volgen!

Nee, ik heb het hier natuurlijk over de enorm gemotiveerde en daadkrachtige Ruud van Nistelrooij. Wat heb je tenslotte aan een speler die altijd en overal scoort, internationaal gerenommeerd is en alle verdedigingen ter wereld angst in boezemt? Volgens de volgers en scouts van Oranje was Van Nistelrooij niet scherp genoeg. Vreemde reden om hem niet mee te nemen. Dan kan je de halve selectie wel thuislaten. Is Boulahrouz na een jaar op de bank scherp? Elia dan, die de laatste maanden net 10 minuten heeft gespeeld in het eerste van HSV? Om maar te zwijgen over de dramatische vorm van Ryan Babel, een speler die wekelijks bij Liverpool laat zien te kort te komen voor de top. Als er iemand niet scherp is!

Het thuislaten van van Nistelrooij is een typisch Nederlandse kwaal. We houden niet zo van die typische spitsen. Een Nederlandse spits moet altijd ‘meevoetballen’, ‘meeverdedigen’ et cetera. Maar scoren, daar wordt wat meewarig tegenaan gekeken. Alsof spitsen als Romario, Ronaldo, Klose, Podolski, Toni, Totti et cetera in het verleden voor het meeverdedigen hun coaches werden meegenomen.

De drie kandidaten voor de spitspositie mogen slechts dromen van de effectiviteit van Van Nisterooij, ook nu. Neem Kuyt, die maximaal in een op de vier a vijf wedstrijden scoort. Of  Van Persie, die ook net terug is van een zeer lange revalidatie. Zou die meer halen dan een op drie? Bij Elia en Babel zullen de cijfers dchter bij de een op tien liggen. Natuurlijk laat je dan een speler met een score van minimaal een op twee thuis.

Het is helaas niet de enige misser van Van Marwijk. Kijk eens naar die verouderde trainings-vormen. We zien weer de vertrouwde lolbroekerij waarbij spelers in een rondotje worden geplaatst en achter de bal aan jagen. Werd er onder Van Basten eindeloos getraind op voetvolleybal, een compleet onzinnige en verouderde trainingsmethode voor fullprofs, nu wis de favoriete trainingsmethode van van Marwijk van stal gehaald:  rondotjes, waarbij spelers moeten jagen op een bal die door een in een cirkel staande groep spelers wordt rondgespeeld. Mijn vraag is: wat leren de profs hiervan? Waarin worden ze beter? Welke tegenstander wordt met deze trainingstechniek compleet overrompeld? (Overigens blijkt uit foto’s dat ook Van Marwijk het voetvolleybal inmiddels heeft omarmd; zou succestrainer Jose Mourinho ooit een van zijn teams deze oefening geven?)

Zou het niet beter zijn de tijd aan andere aspecten van het voetbal te besteden? De als altijd abominabele hoekschoppen en voorzetten bijvoorbeeld. Vrije trappen? Of wat extra aandacht aan de mentale training geven, omdat Nederlandse teams al sinds 2003 geen verlenging meer hebben gewonnen?  Maar nee, we kunnen foto’s blijven verwachten van lolbroekerij en lachende spelers op het trainingsveld. Het is de tweede misser van Van Marwijk. Met verouderde trainingsvormen uit de jaren zeventig wordt je geen wereldkampioen.

Zou de bondscoach zich iets van deze kritiek aantrekken. Natuurlijk niet. En dat is de derde misser. Zoals Van Marwijk zelf zegt, laat hij zich door niemand beinvloeden. Dat is meer leiders in de geschiedenis duur te staan gekomen. Prima als je een eigen visie hebt, maar in dit geval zou een beetje tegenkracht uit de eigen organisatie geen kwaad kunnen. Maar van de KNVB hoeven we al helemaal niets te verwachten. Dit gesloten bastion is voor elk welgemeend advies al sinds de jaren zeventig een onneembare veste. Daar kunnen trainers als Wiel Coerver en Johan Cruijff over meepraten.

Drie missers en het WK is pas in de voorbereidingsfase. Ik zou nog maar even wachten met het inzetten van uw geld op Oranje.

Hoewel veel voetballiefhebbers de invloed van managers op het voetbal verafschuwen, langzaam maar zeker zullen ze moeten toegeven dat goede managers wel degelijk tot goede resultaten leiden. Dat is niet alleen bij FC Twente zo. Ook bij Ajax, dat een goed seizoen beleefde na de voorgaande jaren dramatisch gepresteerd te hebben, mag managers als Rik van den Boog dankbaar zijn voor de gekozen aanpak.

Wat kenmerkt dan de aanpak van Munsterman, die van FC Twente nu een geoliede machine heeft gemaakt? Ik denk een aantal zaken. Ten eerste de planmatige aanpak. Succes krijg je niet door alleen maar opportunistisch te zijn. Stap voor stap is gewerkt aan het verbeteren van de club. Ten tweede kan denk ik het uitgangspunt ‘doe maar gewoon dan doe je gek genoeg’ worden genoemd. Vanuit Enschede hoorde je nauwelijks gekke verhalen, noch op transfergebied noch op ander gebied. De uitspatting van Theo Janssen, hij verloor met teveel alcohol op de macht over het stuur en veroorzaakte een eenzijdig ongeluk eind 2009, daargelaten. Maar ook dat probleem werd met de gemoedelijkheid van de provincieclub opgelost. Een derde punt is de goede ‘organisatie’ rondom het team, iets waar al met de vorige trainer Fred Rutten een aanvang is gemaakt. Een vierde punt is het gedegen en kwalitatief uitstekende trransferbeleid. Ook hier geen gekke dingen vanuit Enschede. Wie weg wil mag voor veel geld weg (goed onderhandelen; Arnautovic), waarna een deel van het geld direct wordt geinvesteerd in goede nieuwe spelers (Stoch; Ruiz). Geen transferbeleid dus dat kant noch wal raakt (Ajax onder Van Basten), maar een planmatige aanpak waarbij zwakke plekken worden ingevuld en meestal dubbel worden bezet. Een vijfde punt is denk ik de betere aansluiting van de club met de achterban. De beelden van vanavond zijn in dat opzicht zeer duidelijk, Oost-Nederland is terecht trots op de club. En dat zegt iemand uit de Randstad die de nederlaag tegen Borussia Moenchengladbach in de finale van de UEFA Cup uit 1975 (1-5) nog steeds niet geheel heeft verwerkt!

Het laatste punt is de trainer. Een bijzondere keuze van Munsterman om voor McClaren te kiezen. Een man die met Middlesborough groot succes behaalde door de UEFA cup finale te bereiken. Maar ook een bijzondere keuze van McClaren, die wellicht juist in gebieden die wat minder in de dagelijkse publiciteit staan het best tot zijn recht komt.

Al met al beleeft het Nederlands voetbal bijzondere jaren. Na AZ wordt nu FC Twente kampioen. We beginnen er in de Randstad al bijna aan te wennen dat clubs uit de provincie een beter beleid voeren en beter voetbal spelen! Zaak dus voor de grote clubs als Ajax, Feyenoord en PSV om met een duidelijke visie op de proppen te komen, die hen weer ver boven de concurrentie doet uitstijgen.

Misschien maar eens beginnen met het kiezen van een goede voorzitter?

In de Voetbal International van 7 april wordt uitgebreid stilgestaan bij de belangrijke inbreng van de mental coach van McClaren, een zekere Bill Beswick. Een voormalig coach van het Engelse nationale basketballteam. Iemand die schatplichtig is aan Amerikaanse coaches als Pat Riley en Phil Jackson, trainers die tientallen jaren voor wij er in Europa van hoorden al leerden omgaan met miljonairs in de kleedkamer en hen wisten te motiveren. McClaren in de VI over het werk van Beswick: ‘Er zijn verschillende manieren om spelers te motiveren. De ene keer laat je een film zien met veel gecreëerde kansen en goals, of een met een aaneenschakeling aan pittige tackles. De andere keer laat je iemand als Bill een praatje houden. Hij brengt dezelfde boodschap als ik, alleen is het goed dat de spelers die een keer uit een andere mond en op een andere toon horen. Bill kan haarfijn uitleggen wat je allemaal moet doen en laten om een topsporter te zijn. Het gaat niet alleen om talent, belangrijk in topsport zijn vooral professionaliteit, houding, teamgedrag en werkethiek. Eigenlijk is talent slechts een bonus.’

Eindelijk iemand die topsport serieus neemt dacht, ik toen ik deze regels las. En wat een verschil met de wijze waarop in Nederland wordt omgegaan met mental coaches in het voetbal. Buiten het voetbal lacht men zich hier overigens een kriek om, ook in Nederland. Vraag volleyballers, hockeyers, golfers, tennissers of andere topsporters en ze zullen allemaal bevestigen dat een topteam een mental coach nodig heeft. In mijn ogen is zelfs alleen de aanwezigheid van een dergelijke coach al genoeg. Het geeft de spelers de rust die nodig is om te presteren. Als zij een probleem hebben, kan er een beroep op de mental coach worden gedaan. Dat helpt, dat is inmiddels genoegzaam bewezen.

Van Marwijk is nog niet zo ver. Volgens eigen zeggen is hij nog nooit iemand tegen gekomen die deze functie goed zou kunnen vervullen. Alweer een reden om te vrezen voor de kansen van het Nederlands elftal. Zoals ik ook in mijn laatste boek, ‘Oranje wereldkampioen’, heb aangegeven.

Foppe de Haan, trainingscomplex Ajax Cape Town c. G. Vergouw

Foppe de Haan is na een lange carrière als hoofdtrainer van eredivisieclub SC Heerenveen, en na enkele uiterst succesvolle jaren als bondscoach van Jong Oranje, waarmee hij in 2006 en 2007 Europees kampioen werd, sinds november 2009 trainer van Ajax Cape Town in Zuid-Afrika. Ik bezocht hem in Kaapstad en vroeg hem naar zijn ervaringen aldaar, alsmede naar zijn mening over het Nederlands elftal: ‘Het Nederlandse voetbal is oerconservatief’Foppe de Haan: ‘Als de Zuid-Afrikaanse voetballers meer verantwoordelijkheid durven nemen, is de emancipatie een feit’.

‘De jonge spelers in Zuid-Afrika hebben een heel ander referentiekader dan voetballers in Nederland. Wij zijn in ons land al heel lang gewend op hoog niveau te spelen. In Zuid-Afrika is dat veel minder het geval. Het voetbal op zich, dat is natuurlijk niet zo anders. Maar in Nederland praten voetballers vóór, tijdens en ná de wedstrijd over voetbal. Dat zit in ons bloed, in ons DNA. In Zuid-Afrika leeft dit veel minder. De spelers komen naar de wedstrijd, doen hun best en gaan na de wedstrijd over tot de orde van de dag. Het voetbal is een momentopname. Morgen is er weer een dag en dan kan je weer opnieuw beginnen met de basisprincipes uitleggen. Ik moet mijzelf wat dat betreft daartegen wel een beetje in bescherming nemen, je leert van zelf wel hier in wat kleinere stappen te denken en niet teveel tegelijkertijd te willen bereiken. De impact van trainingen op de jongeren is ook minder groot. De scholing is minder ontwikkeld en er zijn eigenlijk maar twee goede jeugdopleidingen in het voetbal, bij Ajax Cape Town en één in Johannesburg.

Ik ben een man van concepten, ik wil een helder systeem hebben. Daar hebben de jonge spelers van Ajax Cape Town moeite mee. Ze komen binnen en spelen zoals ze altijd hebben gespeeld. Als ik een afwerkoefening op doel laat trainen, dan vliegen de ballen hier rustig meters naast of over. Zo wordt er ook gespeeld. Als ik diezelfde oefening nu zou doen met Huntelaar of Van Nistelrooij, dan schieten ze 99% van de ballen meedogenloos het doel in.

De totale benadering is in Zuid-Afrika erg opportunistisch. In driehoekjes denken of de juiste keuzes maken bij het samenspel, dat is allemaal lastig tussen de oren te krijgen. Het is heel gek, want als ik ze een looptraining geef, dan rennen ze zich helemaal suf. Daar heb ik veel respect voor. Maar als we dan de volgende dag vijf tegen vijf laat spelen, en ze komen met 1-0 achter, dan wordt het binnen vijf minuten zó 5-0. Dat kán natuurlijk helemaal niet. De spelers moeten hier meer persoonlijkheid krijgen, maar dat is natuurlijk lastig als je zo lang onder een zwaar juk hebt geleefd.

Voetbal is in Zuid-Afrika enorm belangrijk, vooral voor de zwarte bevolking. Een club als de Kaiser Chiefs, dat is hier écht een fenomeen. Het stadion van die club wordt nu verbouwd waardoor ze overal in het land hun thuiswedstrijden spelen. Dan zit het altijd en overal stampvol. Die beleving is geweldig. Als het hier goed gaat met het WK, als de nationale bond SAFA en de professionele tak PSL democratischer worden en minder gesloten bolwerken, dán pas is de emancipatie van de zwarte bevolking bereikt. Spelers én het voetbal zullen dan pas tot volle wasdom komen. Dán zullen spelers meer verantwoordelijkheid durven en kunnen nemen.’

Oranje wereldkampioen, managementlessen om te winnen

In ‘Oranje wereldkampioen, managementlessen om te winnen’, kunt u het vervolg van het interview lezen, dat zich volledig richt op het functioneren van Oranje en de heersende mentaliteit in het vaderlandse voetbal, onder de titel:  ’Het Nederlandse voetbal is oerconservatief’.

Te bestellen via www.managementboek.nl en www.hbp.net

ISBN 978-90-7488-539-3
Prijs 14,90

Wie dit weekend op televisie naar het vaderlandse voetbal heeft gekeken, zag vreselijke overtredingen die al dan niet werden bestraft. Het voetbal lijkt toe aan nieuwe regels, maar is zo ultraconservatief dat u en ik dat waarschijnlijk niet meer zullen meemaken. Toch zijn enkele lichtpuntjes zichtbaar. De mooist spelende teams hebben de hardheid niet of nauwelijks nodig. Barcelona bijvoorbeeld staat symbool voor dit mooie voetbal, zoals ook Arsenal en vorig jaar AZ. Een opvallende verschijning bij Barcelona is trainer Pep Guardiola, nog geen 40 en inmiddels al een toonaangevende oefenmeester.

Een van de eerste dingen die hij invoerde bij Barcelona was de introductie van huisregels, die niet alleen gelezen, maar voorafgaand aan het seizoen ook door alle speler individueel ondertekend dienen te worden. Dat laatste is nieuw. Ook nieuw is dat de regels verder gaan dan vroeger. Zolang spelers akkoord gaan met de huisregels en het collectief boven het individu stelden, krijgen ze van de trainer een kans. De regels lijken even simpel als doeltreffend. Geen mobiele telefoons in de kleedkamer. Samen eten. Voor 12 uur ’s avonds thuis. Het zijn regels en afspraken die je met enige goede wil met compliance of corporate governance in het bedrijfsleven kunt vergelijken.

Natuurlijk is het succes van Barcelona niet alleen te danken aan huisregels. Er wordt ook langer getraind om de belastbaarheid van de spelers te vergroten en alle spelers hebben persoonlijke diëten. Ook is er een focus om de betrokkenheid van de wisselspelers te behouden. Trainer Guardiola laat hen niet zelden analyses laat maken van medespelers die wel op het veld staan, om deze analyses later met het hele team door te nemen.

Is dit alles een garantie voor succes? Wie Louis van Gaal momenteel ziet stuntelen met de miljoenenploeg van Bayern München mag twijfels hebben. Ook Van Gaal heeft huisregels, zoals daar zijn het op tijd komen bij het eten. Ook voorkomt hij zoveel mogelijk ‘kliekvoming’ door spelers uit verschillende nationaliteiten bij elkaar te zetten. Van succes bij Bayern is nauwelijks sprake, maar bij AZ werkte het soms wel (2008-2009) en soms niet (2007-2008). Het meest positieve dat van de aanpak van Van Gaal gezegd kan worden, is dat hij veelal de steun krijgt van zijn spelers. Blijkbaar is het geven van duidelijkheid en het hebben van goede spelregels zeer belangrijk voor de vaak jonge professionals.

Voorkomen dergelijke huisregels ook grof spel? Naar mijn mening wel. Wie zorgt voor goede afspraken buiten het veld, zal ook eenvoudiger regels kunnen opstellen voor het gedrag binnen het veld. Fair play hoort daar zeker bij. Zolang middelmatige trainers echter de meest vuile overtredingen blijven vergoelijken, zal de weg naar verandering echter nog lang zijn.

(zie ook: ‘Het is wij in plaats van ik’, Volkskrant 6/5/2009)

De Strafschop, zoektocht naar de ultieme penalty

Het Nederlandse vrouwenvoetbalelftal heeft de halve finales bereikt van het EK voor landenteams en dat is een felicitatie waard. Na strafschoppen werden de Françaises verslagen. En dat brengt mij op een anekdote waarin een ontmoeting tussen bondscoach Vera Pauw en ‘De Strafschop’ een hoofdrolletje speelt.

Toen ik enkele jaren geleden een bijeenkomst voor zo’n 40 managers organiseerde op de velden van de KNVB in Zeist, waarbij de managers penalty’s mochten schieten op een speciaal hierop getrainde keeper (en dus bijna niet scoorden), had ik een ultiem korte ontmoeting met Vera Pauw, ook toen al bondscoach van de Oranje vrouwen. 

Na afloop van de sessies geef ik meestal aan mijn contactpersoon van de locatie een exemplaar van mijn boek ‘De Strafschop’.  Zo ook deze keer. Deze aardige materiaalman liep met mij het terrein over en we keuvelden nog wat na. Op dat moment kwam Vera Pauw langs, op weg naar een training. ‘Mevrouw Pauw, deze mijnheer hier heeft een boek geschreven dat u vast interessant vindt, gaat over hoe je een strafschop moet nemen. Ik heb net gezien dat het werkt’, sprak de materiaalman haar aan. Pauw keek geinteresseerd en zei:  Dat boekje wil ik hebben’.  Ik had zelf geen exemplaren meer en de materiaalman gaf zijn net ontvangen exemplaar aan de bondscoach. Pauw was dankbaar en onze wegen scheiden weer.

Vanavond wint Oranje na strafschoppen van Frankrijk: 5-4. Het gaat mij niet om het feit of Vera Pauw al dan niet op strafschoppen heeft getraind of mijn boek heeft gelezen (ik lees net op Teletekst dat zij inderdaad op strafschoppen heeft getraind!). Het gaat mij om haar interesse, openheid voor kennis en haar drive om nieuwe informatie op te nemen die haar team beter kan maken. Dat is een groot verschil met haar mannelijke collega’s en dat zal meer hebben bijgedragen aan het succes van Pauw en haar team dan welke andere kwaliteit dan ook. Hier kunnen veel mannelijke collega’s  van Pauw een voorbeeld aan nemen.

Ik wens de bondscoach en haar vrouwen alle succes toe in de halve finale tegen de Engelsen.

Zie ook mijn pleidooi voor het vrouwenvoetbal uit 2007:

http://www.strafschop.nl/professor-penalty/wk-voetbal-voor-vrouwen/

De strafschop, zoektocht naar de ultieme penalty

Op 26 maart a.s. zal de debat-club van Hilversum e.o., DeForum, een bijeenkomst organiseren over De Penalty, met na afloop vertoning van ‘Das Wunder von Bern’, een door ondergetekende uitgekozen film over de eerste voetbalsuccessen van West-Duitsland na de oorlog en hoe deze tot stand zijn gekomen. David Bentz van den Berg, voormalig redacteur van Studio Sport, thans huisarts, praat met Gyuri Vergouw (‘Professor Penalty’) over de psychologie tussen twee mensen, waarbij grote belangen op het spel staan. Een verrassende avond, niet alleen over de trainbaarheid van de penalty, maar ook een avond die u inzicht geeft in uw eigen penalty-momenten van het dagelijks bestaan.

Met dank aan Studio Sport dat DeForum belangeloos beelden ter beschikking stelde.

DeForum over De Penalty
26 maart, 19.30 Filmtheater Hilversum, Herenplein 5. Entree € 5,–.

Om 21.00 de film: Das Wunder von Bern (2003) over het naoorlogs Duitsland tijdens het WK van 1954; ook voor voetbalhaters zeer de moeite waard!

Entree € 7,– (combi-ticket (DeForum en film) € 10,50.

Meer info: www.deforum.nl

Gyuri Vergouw