Voor mij is er geen verschil tussen ‘ik’ en ‘zelf’. Ook denk ik niet dat er ‘hogere’ of ‘andere’ stadia van bewustzijn bestaan! Het ‘ik’ is gekoppeld aan het levende organisme en kan alleen hierbinnen bestaan. Geen leven geen ‘ik’, geen ‘ik’ geen leven! Het ‘ik’ als aparte eenheid die kan transformeren naar, of ‘ontstijgen aan’, lijkt mij dan ook niet erg waarschijnlijk!
Natuurlijk kun je anders over zaken gaan denken, kan je inzicht zich wijzigen of ga je in de toekomst misschien anders om met jezelf en/of anderen, maar dat gebeurt allemaal binnen het eigen ‘ik’. Ik kan in ieder geval nooit ‘wij’ zijn, want dat zo betekenen dat er meerdere onafhankelijke levens binnen één levend organisme zouden kunnen bestaan.
En dat geloof ik niet!

mvg. Mijntje.

Zelfverwerkelijking (zoals ik die als westerling invul) binnen het Boeddhisme lijkt mij een contradictie in terminus. Het ‘uitdoven van het zelf’ staat hier volgens mij haaks op, of je moet er van overtuigd zijn dat ‘uitdoving van het zelf’ een staat van zelfverwerkelijking is!

Ik ben het met u eens dat normen en waarden ons binden, gelukkig maar zou ik zo zeggen! Het naar eigen believen invullen hiervan, opzoek naar het maximale eigen voordeel, lijkt mij nu juiste het probleem. Uw terechte opmerking over zelfverrijking is hier een mooi voorbeeld van.

Bij een ‘echt zelf’ kan ik me eerlijk gezegd niet zoveel voostellen. Want wie ben ik nu dan, iemand anders? Ik ben ‘nu’ wie ik ben! Daar moet ik mee leven en daar moet ik verder mee!
Het idee dat ik ooit eens een staat van verlichting kan bereiken (cognitief en/of door meditatie) om vervolgens verder te leven in een volstrekte staat van harmonie met mezelf en de wereld om me heen lijkt me een illusie. Het leven is nu eenmaal pijnlijk, wispelturig, oneerlijke, gevaarlijk, heerlijk, plezierig, waardevol, etc..
Dit kunnen en willen aanvaarden en er proberen het beste ervan te maken, niet alleen voor jezelf maar ook voor je omgeving, lijkt mij al een hele opgaaf! En daar kun je dan best een geloof of wat bij meditatie bij gebruiken!

Allereerst hartelijk dank voor uw reactie!

Ik denk dat het niet een kwestie is van of een oosterse levenskunst ons (westerlingen) wel of niet past. Zelf ben ik bijvoorbeeld absoluut niet praktiserend Boeddhist; dat is mij zelfs “te oosters”, maar spreken mij zaken als vergaande zelfverwerkelijking gebaseerd op het Boeddhisme, erg aan. Enkelen (zoals bijvoorbeeld Tolle, Trungpa) hebben een hele aardige, beter op het westerse denken gerichte “vertaling” gemaakt.

De door u genoemde (diversiteit) aan waarden en normen (van waar dan ook uit ontsproten) -zijn- juist vaak de beperkende factor. Niet dat ik anarchisme voorsta overigens! Het door u genoemde feit dat onthechting van normen en waarden (is dat overigens wel gelijk aan het echte zelf? Ik denk bijvoorbeeld van niet) haaks staan op de realiteit is wat mij betreft logisch en juist daarom ook niet eenvoudig. Tot slot (ik moet een vliegtuig halen, maar ben niet gestrest ): Ik ben van het type niet lullen maar poetsen en absoluut wars van zweverigheid. Maar ik vind wel dat we de laatste tijd met z’n allen wat aan het doorslaan zijn (kijk alleen maar naar bepaalde fusies of exorbitante zelfverrijking van enkelen). Als een Boeddhistische (getinte) levensinstelling ons weer wat bij zinnen kan brengen, graag.

De stelling dat mensen die op de hoogte zijn van het Boeddhisme of aanverwante levenswijze minder of helemaal niet stressgevoelig zijn, lijkt mij niet juist. Ieder mens heeft op zijn tijd en in meer of mindere mate last van stress, ongeacht welke geloof of overtuiging men ook is toegedaan. Wie leeft en beschikt over (fysiologische) ‘gezonde’ hersenen heeft nu éénmaal stress!

De paradox die u noemt berust op het feit dat een oosterse levenskunst ons westerlingen helemaal niet past. De oosterse normatieve moraal die onthechting en quasi-uitdoving van het zelf vraagt, waarbij mensen onthechten van hun waarden en normen staan haaks op de realiteit van ons bestaan.
Wij leven tenslotte in een maatschappij die gekenmerkt wordt door zelfontplooiing, een grote diversiteit aan waarden en normen en die doordrongen is van de cultuur van het ‘verlichtingsdenken’.
In plaats van een uitdoving van het zelf na te streven zou een eigen houding zoeken t.o.v. de geldende kaders, codes en regels meer zin en minder verwarring geven.

Hans: ik denk dat managers de ogen niet moeten sluiten voor nieuwe ontwikkelingen, ook niet als ze in eerste instantie vaag en onduidelijk zijn. Dat spiritualiteit en management met elkaar verweven worden door tal van auteurs, is inmiddels een fact of life, evenals het feit dat ze managers hierbij minimaal inspireren.

Jonathan: ik ben het grotendeels eens met jouw analyse. Het was ook zeker niet mijn bedoeling de Dalai Lama te koppelen aan edelstenen therapie. Ik denk dat hier het eerste artikel met het tweede wordt verweven, hetgeen niet de bedoeling was.

Willem: mee eens dat beide werk sferen veel van elkaar kunnen leren. vandaar ook is het hier opgenomen als item.

Walter: interessant wat je te berde brengt, vooral m.b.t. stress. Het zou verklaren waarom het begrip op zoveel onduidelijkheid bij de dalai lama leidde.

Tot zover kort wat reacties, schroom niet om zelf ook uw bijdrage aan deze discussie te leveren, daar leren we denk ik allemaal van.

Wat de invloed is van de Dalia Lama op onze samenleving is weet ik eerlijk gezegd niet. Maar naast het feit dat hij vriendelijk en charismatische overkomt, heeft deze geestelijke leider ook een hele duidelijke politieke agenda. Dat blijkt vooral uit zijn meer wereldse uitspraken over ‘goede’ (oorlogen die Amerika wint) en ‘slechte’ oorlogen (die Amerika verloren heeft) en zijn voorwoord van lof bij het boek “De krijgers van Boeddha, vrijheidsstrijders gesteund door de CIA” van Mikel Dunham, USA, 2004. Ook de indeling van Tibet (1950) in 9 rangen, waarbij vrouwen en horigen bij de laagste rangen behoorden (en sprekende dieren werden genoemd), zonder recht van spreken of onderwijs geeft toch te denken. Ook was geloofsvrijheid ver te zoeken in het lamaistische Tibet waarbinnen politiek bedreven werd via het bijgelovige orakelsysteem. Ook is de Dalia Lama geen leider van een volk maar van een kleine groep aanhangers van het Lamaisme die strijden om hun oude verloren privileges weer terug krijgen. (groene Amsterdammer 20-10-99)

Managers moeten hun vaardigheden optimaliseren! Dat is mooi denk ik dan, maar wat is dan het doel? Welke vaardigheden moeten waarvoor geoptimaliseerd worden?
Heiligt hier het doel(?) de middelen en plukken we overal dat eruit wat ons het beste uitkomt of dient? Management als één grote grabbelton aan ‘goodies’?
Als we niet oppassen dan word dit vak binnenkort gedicteerd door orakels en misschien is dat wel de reden waarom de boeken van de Dalia Lama het zo goed doen?